ကားနောက်ခန်းတွင် ဗေဒင်ယတြာအဆောင်အယောင် စက္ကူများ အစုလိုက်အပုံလိုက် ဖြစ်နေပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ထဲတွင်လည်း အခြားသော အဆောင်အယောင် အထုပ်ကြီးတစ်ခု ပြည့်လျှံနေ၏။ ကားအတွင်းပိုင်းကို အစအဆုံး သပ်သပ်ရပ်ရပ် သိမ်းဆည်းနေသည့် လီချင်း ထံသို့ မော့ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောလိုက်သည်။
"ချင်းလေး၊ ငါ အရင်သွားပြီး အတားအဆီး လုပ်တော့မယ်။ မင်း ဒီမှာ ရှင်းလင်းရေးပြီးသွားရင် အဲဒီယတြာစာရွက်တွေ အကုန်လုံးကို ငါ့ဆီ ယူခဲ့ပေးနော်။"
"ကောင်းပြီလေ။" လီချင်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တံမြက်စည်းသေးသေးလေးနှင့် ရေစစ်ခွက်ကို ထုတ်ယူကာ ထိုင်ခုံများအောက်တွင် စုပုံနေသည့် သဲများအားလုံးကို စတင်လှည်းကျင်းလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ယတြာစာရွက်များကို လက်ထဲကိုင်လျက် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ထားခဲ့ကာ ထွက်သွားလေသည်။ ဖုန်မှုန့်များကို အကုန်လှည်းပြီးနောက် လီချင်း သည် ကားမှန်များကို သန့်စင်ရန် အဝတ်စနှင့် ရေခွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤလမ်းကြမ်းမောင်းနှင်နိုင်သော ယာဉ်ကြီးသည် ၎င်းတို့ကို အတော်အတန်ဝေးကွာသည့် ခရီးအထိ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း မြေလမ်းများပေါ် သို့မဟုတ် တောထဲဖြတ်မောင်းတိုင်း လေကာမှန်နှင့် ဘေးမှန်များတွင် ဖုန်နှင့်မြေမှုန့်များ စုပုံလာတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှ မသုတ်ပေးဘူးဆိုလျှင် အညစ်အကြေးများ အထူကြီး တက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မောင်းနှင်သူ၏ အမြင်အာရုံကိုပါ အဟန့်အတားဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။
သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ လောင်ကျန့်ရယ်၊ ချင်းကျွင်း နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့လောက် မကောင်းကြောင်း သူသိသည်။ လူလေးယောက်သာပါသော ဤအဖွဲ့ငယ်လေးတွင် သူကိုယ်တိုင် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ကျန်သုံးယောက်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရန် လုံလောက်နေပေပြီ။ ထို့ကြောင့် သူတို့က အပြင်ဘက်မှ အန္တရာယ်များကို ရှင်းလင်းပြီး အတားအဆီးများ တည်ဆောက်နေချိန်တွင် သူကမူ ပို၍သေးငယ်သော်လည်း အတူတူပင် အရေးပါသည့် အသေးစိတ်ကိစ္စလေးများကို တာဝန်ယူလုပ်ကိုင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကားကို တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးအနေအထားတွင် အရှည်ကြာဆုံး ထိန်းသိမ်းထားပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေသူ မဟုတ်ကြောင်း ခံစားရပေလိမ့်မည်။
အဝတ်စကို ရေဆွတ်လိုက်ပြီး မှန်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများကို ဂရုတစိုက် သုတ်သင်လိုက်သည်။ ကပ်ဘေးမကျရောက်မီက သူသည် လူချမ်းသာအသိုင်းအဝိုင်းမှ လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မည်သည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပင်ပန်းသည့် အလုပ်မျိုးကိုမျှ လုပ်ဖူးသူမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤကာလတိုအတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ် အတွေ့အကြုံများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် သူ၏အမြင်တွင် ဤကဲ့သို့ ကားသုတ်သည့်အလုပ်မျိုးမှာ ယခုအခါတွင် လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။
ခဏချင်းမှာပင် မှန်တစ်ချပ်ကို အရောင်တလက်လက်နှင့် စင်ကြယ်သွားအောင် သုတ်သင်ပြီးသွားလေသည်။ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီချင်း သည် အဝတ်စကို ရေဆေးကာ နောက်တစ်ချပ်ကို ဆက်သုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် နူးညံ့တိုးဖျော့သော ခြေသံတစ်သံက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ မှန်ပြင်ပေါ်မှ ထင်ဟပ်လာသည့် အရိပ်ကိုကြည့်လိုက်ရာ ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် ထည်သားဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သွယ်လျသော ခြေတံတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရ၏။ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် သူသည် ကားပေါ်မှနေ၍ ထိုသူမည်သူဖြစ်ကြောင်း ကြည့်ရန် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းနောက်စေ့တွင် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားပြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လီချင်း ၏ အမြင်အာရုံများ ခြောက်ကပ်မည်းမှောင်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော လီချင်း ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ရှန်ယွဲ့ရန်၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားကာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးမှ သူမ၏ လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို တစ်ဖက်သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ချလိုက်သည်။ အခြားမည်သူမျှ ကြည့်နေခြင်း မရှိကြောင်း သေချာစေရန် စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမသည် လမ်းကြမ်းမောင်းနှင်နိုင်သော ယာဉ်ကြီးပေါ်သို့ အမြန်တက်သွားကာ အတွင်းပိုင်းကို မွှေနှောက်ရှာဖွေတော့သည်။
ရွာထဲတွင်ရှိစဉ်က သူမသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သွေးဆောင်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်အနေဖြင့် အရှက်ကွဲခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ခြိမ်းခြောက်မှုကိုပင် ခံခဲ့ရသေးသည်။ ဤအရာအားလုံးပြီးနောက်တွင်ပင် အဘွားအိုကျန်းက ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် ပေးခဲ့သည့် သစ်သားသေတ္တာငယ်ကို သူမ မတွေ့ရှိရသေးပေ။
ထိုနေ့မှစ၍ ယနေ့အထိ မော်တော်ယာဉ်တန်းကြီး ရွာမှထွက်ခွာလာပြီး လုံးဝလုံခြုံလိမ့်မည်ဟုပင် အာမမခံနိုင်သော လုံခြုံသည့်ဇုန်ဆီသို့ ဦးတည်ခုတ်မောင်းလာစဉ် တစ်လျှောက်လုံး သူမ၏ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ မူလနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပါက အခွင့်အရေးဟူ၍ နောက်ထပ်ရှိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထင်မှတ်မထားစွာပင် နေဝင်လာသောအခါ ထိုကြမ်းတမ်းခက်ထန်သည့် လောင်ကျန့်ရယ် က ရွာသူကြီး ထံသို့ တောထဲတွင်ပင် စခန်းချအိပ်စက်ရန် အကြံပြုလာခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သူမအတွက် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေပြီ။ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ချင်းကျွင်း တို့ အနီးအနားရှိ ဇွန်ဘီများကို ရှင်းလင်းရန် ထွက်သွားကြသည်အထိ၊ ဟိုကိုင်ယွမ် ကလည်း သစ်ပြားအုပ်စုကြီးကို ပိုက်ပြီး မည်သည့်နေရာတွင် ဘာလုပ်နေမှန်းမသိ လုပ်ကိုင်နေသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရင်း သူမသည် သတ္တိကို မွေးထုတ်ကာ ဤမည်းမှောင်နေသော ကားဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး လီချင်း ဟုခေါ်သည့် ကောင်လေးကို သစ်သားတုတ်ဖြင့် ရိုက်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲ။ ဘာကြောင့် သူမ မတွေ့ရတာလဲ။
ကားအတွင်းပိုင်းကို အမြန်နှုန်းဖြင့် တစ်ပတ်လှည့်လည်ရှာဖွေကြည့်ရာ ရှန်ယွဲ့ရန်သည် နောက်ထပ်ခုံတန်းအောက်တွင် ခေါက်ဆွဲခြောက်ဘူးတစ်ဘူး၊ အာလူးကြော်၊ သရေစာများနှင့် မုန့်အမျိုးမျိုးအပြင် ထိုင်ခုံခေါင်းအောက်ခံ အနေအထားတွင် ဝှက်ထားသော ပစ္စတိုသေနတ်တစ်လက်ကိုပါ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ မည်မျှပင် သေချာရှာဖွေစေကာမူ ထိုသစ်သားသေတ္တာငယ်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
ကျိန်ဆဲစရာပဲ! အဲဒါကို ဟိုကိုင်ယွမ် က ရွာထဲမှာပဲ တကယ်ဝှက်ထားခဲ့တာလား။
လက်ထဲရှိ ပစ္စတိုသေနတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကိုင်ဆွဲထားရင်း ရှန်ယွဲ့ရန်သည် အလှမ်းဝေးဝေးတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို မြေမြှုပ်ရန် ကုန်းထိုင်နေသည့် လူငယ်လေးကို သွားကြိတ်လျက် စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အဝတ်အစားအောက်ရှိ အိတ်ကပ်ထဲသို့ တတ်နိုင်သမျှ သရေစာများကို ကြပ်သိပ်ထည့်လိုက်ပြီး သေနတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
လီချင်း ကို သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်နှိပ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အစားအစာများနှင့် သေနတ်ကိုပါ ခိုးယူခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူမ၏လုပ်ရပ်များကို သိရှိသွားသည့်အချိန်တွင် ၎င်းတို့က သူမကို အလွတ်ပေးမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမလုပ်နိုင်သမျှတစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ထွက်သွားရန်သာ ရှိတော့သည်။
သူမသည် ရွာထဲသို့ ပြန်သွားပြီး ထိုသေတ္တာကို ရှာဖွေလိုသည်။ သူမသာ ထိုအရာကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်မည်ဆိုပါက ဤကမ္ဘာပျက်ကြီးထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် အမြဲတမ်းနေထိုင်သွားစရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။