Rebirth of MC – အခန်း (၈၄)
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် အဝေးတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
ထိုစဉ် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ "ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "ရွာသူကြီး က ဒီနေ့ ရွာထဲမှာ အစည်းအဝေးလုပ်မယ်လို့ ပြောသွားတယ်။ ငါတို့ သွားသင့်မလားလို့ စဉ်းစားနေတာ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သွားကြတာပေါ့။ ချင်းကျွင်း လည်း အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူး။ သူ ဘာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာလည်း သိရအောင်ပေါ့။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းကိုသာ အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲမှ မက်မွန်သားအဆောင် ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ စမ်းသပ်လိုက်သည်။ ယွမ် နှင့် ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ၊ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲတစေ လှည့်ပတ်နေဆဲပင်။
"သွားကြရအောင်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ဆိုလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွာသားအချို့သည် အစည်းအဝေးကျင်းပမည့် နေရာသို့ အုပ်စုလိုက် သွားရောက်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အရိပ်အယောင် ထင်ဟပ်နေသည်။
ရွာသူကြီး သည် ရွာလယ်ခေါင်ရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ပင် တင်းမာနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာသူကြီး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ နားထောင်ကြပါ။" ရွာသူကြီး ၏ အသံသည် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အခုဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုဆိုးလာနေတယ်။ ငါတို့အနေနဲ့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်။"
လူအုပ်ကြီးထဲမှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူသိသည်၊ ဤအစည်းအဝေးသည် ရိုးရှင်းသည့် အစည်းအဝေးတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားနေရသည်။
အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည်။ သူ အလွန်ပင် ဆာလောင်နေ၏။ ဤမျှပြင်းထန်သည့် ဆာလောင်မှုကို သူ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် မြင်မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်ချင်သည်အထိ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ယခုအချိန်တွင် အားအင်ချိနဲ့နေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ပို၍သန်မာလာရန် လိုအပ်သည်။ သူ့အမျိုးအနွယ်များ၏ ဦးခေါင်းခွံထဲတွင် သူ့အား သန်မာလာစေနိုင်သည့် အရာများ ရှိနေသည်။
သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ တအူအူမြည်သံများ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ လရောင်အောက်တွင် အစိမ်းရောင်ရောယှက်နေသည့် ခရမ်းရောင်နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချွန်ထက်သည့် သွားတန်းနှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် ထူးဆန်းသော မျက်လုံးအိမ်များက ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လှုပ်ရှားနေပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် အုံ့မှိုင်းစွာ တောက်ပနေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဇွန်ဘီ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ချွန်ထက်သည့် လက်သည်းများဖြင့် အလျားလိုက် ရမ်းကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်သည်းများက ဘေးနားတွင် လမ်းလျှောက်နေသည့် အခြားအသေကောင်တစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ အလွယ်တကူ စိုက်ဝင်သွားပြီး မီးခိုးရောင် ဦးနှောက်အသားစများမှာ တစ်ဖက်သို့ ပန်းထွက်သွားသည်။ လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အခါ သူသည် မိမိ၏ အသိဉာဏ်မဲ့သော အပေါင်းအပါ၏ ဦးခေါင်းခွံထဲမှ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်လုပ်တည်း ဝါးမြိုလိုက်သည်။ သူ၏ ပုပ်သိုးနေသော လည်ပင်းသည် မီးခိုးရောင် အသားစတုံးကြီးကို မျိုချလိုက်စဉ် ဖောင်းကြွလာသည်။ လက်ကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ဗိုက်ကမူ ဦးနှောက်များကို ထပ်မံတောင်းဆိုနေဆဲဖြစ်ရာ သူသည် နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။
~~~
ရှေ့ဆုံးမှ မောင်းနှင်လာသော Off-road ယာဉ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားသဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် ထရပ်ကားနှစ်စီးမှာလည်း ရပ်တန့်သွားရသည်။
ကျောတွင် သေနတ်လွယ်ထားသည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ရွာသားများ စီးနင်းလာသည့် ထရပ်ကားကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်မှောင်သွားရင် ဆက်မောင်းဖို့က အန္တရာယ်များတယ်။ ငါတို့ ဒီည ဟိုဘက်က ကွင်းပြင်မှာပဲ ညအိပ်နားကြမယ်။"
"ည... ညအိပ်ရမှာလား! တောထဲမှာ ညအိပ်ရမယ်ဟုတ်လား! ဒါ... ဒါက အန္တရာယ်မများလွန်းဘူးလား!" ထရပ်ကား၏ ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည့် ရွာသူကြီး သည် လောင်ကျန့်ရယ် စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။
"ဒါက ကမ္ဘာပျက်ကပ်လေ။ ဘယ်နေရာမှ လုံခြုံစိတ်ချရတဲ့ နေရာဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ညဘက် လမ်းဆက်မောင်းနေတာထက်စာရင် ဒီတောပြင်မှာ စခန်းချတာက ပိုကောင်းတယ်။ ညဘက် လမ်းမှာ ဘာနဲ့တွေ့မလဲဆိုတာ မသိနိုင်တဲ့အတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုနည်းတယ်လေ။" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အပြောအဆိုမှာ ထိုအသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော ရွာသူကြီး အပေါ် အတော်လေး လေးစားမှုရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူ မနှစ်မြို့သည့် လူတစ်ယောက်သာဆိုပါက၊ သူသည် စကားအလကားဖြုန်းနေမည့်အစား ကျောခိုင်း၍သာ ထွက်သွားလိမ့်မည်။
ရွာထဲတွင် ရှိစဉ်က အဘွား လောင်ကျန့်ရယ် (အဘွားကျန်း) သည် သူမ၏ လျှို့ဝှက်အစီအရင်များဖြင့် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ အဘွားမရှိတော့သည့်အတွက် ဟိုဝမ်ဆိုင်၏ ရင်ထဲတွင် မလုံခြုံမှုများနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော်လည်း ဤလူငယ်အနည်းငယ်၏ ဘေးတွင်ရှိနေရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ပို၍ စိတ်အေးမိသည်။ အခုပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဤလူငယ်လေးဦးမှာ Z မြို့မှ Y မြို့သို့ အန္တရာယ်မရှိဘဲ ရောက်လာနိုင်ခဲ့သည်မှာ သူတို့၏ စွမ်းရည်များမှာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသည်မှာ သေချာသည်။ နေဝင်ပြီးမှ လမ်းဆက်မောင်းသည်ထက် ဤနေရာတွင် ညအိပ်နားခြင်းက ပို၍ဉာဏ်ရှိရာရောက်သည်ဟု သူတို့ပြောသည့်အတွက် သူတို့တွင် အကြောင်းပြချက်ကောင်းများ ရှိပေလိမ့်မည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွာသူကြီး သည် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ဟုတ်ပြီ။ လုံခြုံရေးဇုန်ကို မရောက်ခင်အထိ ဒီ ရွာသူကြီး က လူငယ်လေးရဲ့ အကြံဉာဏ်အတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်။"
"ဟဲဟဲ၊ ရွာသူကြီး ဦးလေးကလည်း အားနာလိုက်တာ။ ကျွန်တော်တို့ အနီးအနားကို ကင်းလှည့်ပြီး လမ်းမှာ လျှောက်သွားနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို အရင်ရှင်းထုတ်လိုက်ဦးမယ်။ ယွမ် လေး ကာကွယ်ရေးအစီအရင် ချပေးပြီးသည်အထိ ခင်ဗျားတို့ ကားပေါ်မှာပဲ စောင့်နေပေးပါ။" ရွာသူကြီး က သူ့ကို "လူငယ်လေး" ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။"
ချင်းကျွင်း သည် Off-road ယာဉ်ကို လမ်းဘေးရှိ မြေဝါပြင်ပေါ်သို့ မောင်းတင်လိုက်ပြီး အခြားထရပ်ကားနှစ်စီးအတွက် မှတ်တိုင်အဖြစ် ရပ်ထားလိုက်သည်။ အသံကြားသဖြင့် ထိုမြေပြင်တစ်လျှောက်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လျှောက်သွားနေကြသည့် ဇွန်ဘီအုပ်စုသည် ထိုအုပ်စုဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။
ကျောတွင် သေနတ်များလွယ်၊ လက်တွင် ဓားများဆွဲလျက် ချင်းကျွင်း နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် ဇွန်ဘီများကို ရှင်းလင်းရန် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။ ရွာသားအချို့လည်း ထရပ်ကားနောက်ခန်းမှ ဆင်းလာကြပြီး အသေကောင်များကို ရှင်းလင်းရာတွင် ကူညီပေးနိုင်ရန် ပေါက်တူး၊ ပေါက်ပြားနှင့် တံစဉ်များကို ကိုင်ဆောင်လာကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ လိုအပ်သည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် သူတို့သည် ကျယ်ပြန့်သည့် လွတ်လပ်သော မြေပြင်တွင် စခန်းချနေရခြင်းဖြစ်သဖြင့် အမြင့်ဆုံး လုံခြုံမှုရရှိစေရန် ကာကွယ်ရေးအစီအရင်အလွှာများကို အထပ်ထပ် ချထားရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူလွှမ်းခြုံရမည့် ဧရိယာမှာလည်း ပိုမိုကျယ်ဝန်းသဖြင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ပိုမိုလိုအပ်နေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်ပင် သူသည် စုစုပေါင်းလက်ကျန်၏ ငါးပုံတစ်ပုံကို အသုံးပြုလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။
အဘွား လောင်ကျန့်ရယ် (အဘွားကျန်း) က သူ့အား အဝါရောင်စက္ကူများနှင့် ပယင်းရောင်ဆေးမှုန့်များကို အဘယ်ကြောင့် အများကြီး ပေးထားခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ယခု နားလည်သွားသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤနှုန်းအတိုင်း မက်မွန်သားအဆောင် များကို ဆက်လက်အသုံးပြုနေမည်ဆိုပါက လုံခြုံရေးဇုန်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင် တစ်ခုမျှ ကျန်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
အဆိုပါ အဖြစ်အပျက်များပြီးနောက် ရွာသူကြီးသည် သူ့ထံတွင်ကျန်ရှိနေသော မက်မွန်သားအဆောင် အရေအတွက်ကို တစ်ချက်ပြန်တွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းသာ ဆက်လက်သုံးစွဲသွားမည်ဆိုပါက လုံခြုံရေးဇုန်သို့ မရောက်မီမှာပင် သူ၏လက်ထဲတွင် ဘာမျှကျန်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုမရှိစေရန် သတိပြုရင်း နှလုံးသားထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ သူသည် အဝါရောင်စက္ကူများနှင့် ပယင်းရောင်ဆေးမှုန့်များကို အသုံးပြုကာ အစီအရင်အတွက် လိုအပ်သော အသွင်သဏ္ဌာန်များကို အလျင်အမြန် ရေးဆွဲလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ လေဟာနယ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည့်အခါ၌ပင် မှော်ဆန်သော အရှိန်အဝါများ ယှက်သန်းနေသည်။
ချင်းကျွင်း နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့မှာမူ ကားအနီးတစ်ဝိုက်တွင်ရှိသော ဇွန်ဘီများကို စနစ်တကျ ရှင်းလင်းနေကြသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ လျင်မြန်ပြီး ပစ်မှတ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အဆုံးသတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ရွာသားများမှာလည်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားပုံရသည်။
"ယွမ်၊ မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား" လောင်ကျန့်ရယ် က အသေကောင်တစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းကို ဓားဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်ရင်း လှမ်းမေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူရေးဆွဲထားသော အစီအရင်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့စခန်းချမည့် ဧရိယာတစ်ဝိုက်ကို ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း ဇွန်ဘီများအတွက်မူ ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
"ကဲ... အစီအရင် ပြီးသွားပြီ။ အခုဆိုရင် စိတ်ချလက်ချ အနားယူလို့ရပါပြီ" ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ရွာသူကြီး (ရွာသူကြီး) သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အစီအရင်၏ အစွန်းတစ်နေရာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် အား ကျေးဇူးတင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "မင်းတို့တွေသာ မရှိရင် ငါတို့တွေ ဒီည ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ရွာသူကြီး ဦးလေးရယ်၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ပါပဲ။ အခုတော့ အားလုံး ကားပေါ်မှာပဲ ညစာစားပြီး အိပ်စက်ကြပါတော့။ မနက်ဖြန်ကျရင် ခရီးဆက်ရဦးမှာ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ညဉ့်၏ အမှောင်ထုက ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။ ကားအပြင်ဘက်တွင် ဇွန်ဘီများ၏ တအူအူမြည်သံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ ချထားသော အစီအရင်ကြောင့် သူတို့၏ စခန်းမှာမူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မိမိ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ အစားအစာအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် နှင့်အတူ ခွဲဝေစားသောက်လိုက်ကြသည်။
ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ရှင်သန်ရန်အတွက် အားအင်ဖြည့်တင်းခြင်းမှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် မနက်ဖြန်အတွက် ပြင်ဆင်ရင်း အိပ်စက်ခြင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။
လူတစ်ယောက်သာဆိုပါက၊ သူသည် စကားအလကားဖြုန်းနေမည့်အစား ကျောခိုင်း၍သာ ထွက်သွားလိမ့်မည်။
ရွာထဲတွင် ရှိစဉ်က အဘွား လောင်ကျန့်ရယ် (အဘွားကျန်း) သည် သူမ၏ လျှို့ဝှက်အစီအရင်များဖြင့် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ အဘွားမရှိတော့သည့်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲတွင် မလုံခြုံမှုများနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော်လည်း ဤလူငယ်အနည်းငယ်၏ ဘေးတွင်ရှိနေရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ပို၍ စိတ်အေးမိသည်။ အခုပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဤလူငယ်လေးဦးမှာ Z မြို့မှ Y မြို့သို့ အန္တရာယ်မရှိဘဲ ရောက်လာနိုင်ခဲ့သည်မှာ သူတို့၏ စွမ်းရည်များမှာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသည်မှာ သေချာသည်။ နေဝင်ပြီးမှ လမ်းဆက်မောင်းသည်ထက် ဤနေရာတွင် ညအိပ်နားခြင်းက ပို၍ဉာဏ်ရှိရာရောက်သည်ဟု သူတို့ပြောသည့်အတွက် သူတို့တွင် အကြောင်းပြချက်ကောင်းများ ရှိပေလိမ့်မည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွာသူကြီး သည် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ဟုတ်ပြီ။ လုံခြုံရေးဇုန်ကို မရောက်ခင်အထိ ဒီ ရွာသူကြီး က လူငယ်လေးရဲ့ အကြံဉာဏ်အတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်။"
"ဟဲဟဲ၊ ရွာသူကြီး ဦးလေးကလည်း အားနာလိုက်တာ။ ကျွန်တော်တို့ အနီးအနားကို ကင်းလှည့်ပြီး လမ်းမှာ လျှောက်သွားနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို အရင်ရှင်းထုတ်လိုက်ဦးမယ်။ ယွမ် လေး ကာကွယ်ရေးအစီအရင် ချပေးပြီးသည်အထိ ခင်ဗျားတို့ ကားပေါ်မှာပဲ စောင့်နေပေးပါ။" ရွာသူကြီး က သူ့ကို "လူငယ်လေး" ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။"
ချင်းကျွင်း သည် Off-road ယာဉ်ကို လမ်းဘေးရှိ မြေဝါပြင်ပေါ်သို့ မောင်းတင်လိုက်ပြီး အခြားထရပ်ကားနှစ်စီးအတွက် မှတ်တိုင်အဖြစ် ရပ်ထားလိုက်သည်။ အသံကြားသဖြင့် ထိုမြေပြင်တစ်လျှောက်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လျှောက်သွားနေကြသည့် ဇွန်ဘီအုပ်စုသည် ထိုအုပ်စုဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။
ကျောတွင် သေနတ်များလွယ်၊ လက်တွင် ဓားများဆွဲလျက် ချင်းကျွင်း နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် ဇွန်ဘီများကို ရှင်းလင်းရန် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။ ရွာသားအချို့လည်း ထရပ်ကားနောက်ခန်းမှ ဆင်းလာကြပြီး အသေကောင်များကို ရှင်းလင်းရာတွင် ကူညီပေးနိုင်ရန် ပေါက်တူး၊ ပေါက်ပြားနှင့် တံစဉ်များကို ကိုင်ဆောင်လာကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ လိုအပ်သည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် သူတို့သည် ကျယ်ပြန့်သည့် လွတ်လပ်သော မြေပြင်တွင် စခန်းချနေရခြင်းဖြစ်သဖြင့် အမြင့်ဆုံး လုံခြုံမှုရရှိစေရန် ကာကွယ်ရေးအစီအရင်အလွှာများကို အထပ်ထပ် ချထားရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူလွှမ်းခြုံရမည့် ဧရိယာမှာလည်း ပိုမိုကျယ်ဝန်းသဖြင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ပိုမိုလိုအပ်နေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်ပင် သူသည် စုစုပေါင်းလက်ကျန်၏ ငါးပုံတစ်ပုံကို အသုံးပြုလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။
အဘွား လောင်ကျန့်ရယ် (အဘွားကျန်း) က သူ့အား အဝါရောင်စက္ကူများနှင့် ပယင်းရောင်ဆေးမှုန့်များကို အဘယ်ကြောင့် အများကြီး ပေးထားခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ယခု နားလည်သွားသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤနှုန်းအတိုင်း မက်မွန်သားအဆောင် များကို ဆက်လက်အသုံးပြုနေမည်ဆိုပါက လုံခြုံရေးဇုန်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင် တစ်ခုမျှ ကျန်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
အဆိုပါ အဖြစ်အပျက်များပြီးနောက် ရွာသူကြီး သည် သူ့ထံတွင်ကျန်ရှိနေသော မက်မွန်သားအဆောင် အရေအတွက်ကို တစ်ချက်ပြန်တွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းသာ ဆက်လက်သုံးစွဲသွားမည်ဆိုပါက လုံခြုံရေးဇုန်သို့ မရောက်မီမှာပင် သူ၏လက်ထဲတွင် ဘာမျှကျန်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုမရှိစေရန် သတိပြုရင်း နှလုံးသားထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ သူသည် အဝါရောင်စက္ကူများနှင့် ပယင်းရောင်ဆေးမှုန့်များကို အသုံးပြုကာ အစီအရင်အတွက် လိုအပ်သော အသွင်သဏ္ဌာန်များကို အလျင်အမြန် ရေးဆွဲလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ လေဟာနယ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည့်အခါ၌ပင် မှော်ဆန်သော အရှိန်အဝါများ ယှက်သန်းနေသည်။
ချင်းကျွင်း နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့မှာမူ ကားအနီးတစ်ဝိုက်တွင်ရှိသော ဇွန်ဘီများကို စနစ်တကျ ရှင်းလင်းနေကြသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ လျင်မြန်ပြီး ပစ်မှတ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အဆုံးသတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ရွာသားများမှာလည်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားပုံရသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား" လောင်ကျန့်ရယ် က အသေကောင်တစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းကို ဓားဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်ရင်း လှမ်းမေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူရေးဆွဲထားသော အစီအရင်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့စခန်းချမည့် ဧရိယာတစ်ဝိုက်ကို ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း ဇွန်ဘီများအတွက်မူ ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
"ကဲ... အစီအရင် ပြီးသွားပြီ။ အခုဆိုရင် စိတ်ချလက်ချ အနားယူလို့ရပါပြီ" ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ရွာသူကြီး သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အစီအရင်၏ အစွန်းတစ်နေရာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် အား ကျေးဇူးတင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "မင်းတို့တွေသာ မရှိရင် ငါတို့တွေ ဒီည ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ရွာသူကြီး ဦးလေးရယ်၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ပါပဲ။ အခုတော့ အားလုံး ကားပေါ်မှာပဲ ညစာစားပြီး အိပ်စက်ကြပါတော့။ မနက်ဖြန်ကျရင် ခရီးဆက်ရဦးမှာ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ညဉ့်၏ အမှောင်ထုက ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။ ကားအပြင်ဘက်တွင် ဇွန်ဘီများ၏ တအူအူမြည်သံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ ချထားသော အစီအရင်ကြောင့် သူတို့၏ စခန်းမှာမူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မိမိ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ အစားအစာအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် နှင့်အတူ ခွဲဝေစားသောက်လိုက်ကြသည်။
ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ရှင်သန်ရန်အတွက် အားအင်ဖြည့်တင်းခြင်းမှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် မနက်ဖြန်အတွက် ပြင်ဆင်ရင်း အိပ်စက်ခြင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။
ဤအခန်းတွင် ဖော်ပြပါရှိသော အကြောင်းအရာများမှာ ဝဘ်ဆိုက်၏ ကြော်ငြာများ၊ စတစ်ကာများ၊ အသုံးပြုသူ အင်တာဖေ့စ် (UI) ခလုတ်များ၊ စနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မက်ဆေ့ချ်များသာ ဖြစ်ပြီး ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လမ်းသွားနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ပါသည်။