Rebirth of MC – အခန်း ၈၃
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရွာသူကြီး နှင့် ရွာသားအချို့ ရောက်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် အရေးတကြီး ဖြစ်နေကြတာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။
ရွာသူကြီး သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "ဟိုကိုင်ယွမ် ရေ၊ ကိစ္စက တော်တော်လေး ဆိုးရွားနေပြီ။ အခုတလော ရွာနားတစ်ဝိုက်မှာ သားရဲကောင်တွေ ပိုပြီး ထူးထူးခြားခြား လှုပ်ရှားလာတယ်။ မနေ့ညကဆိုရင် တောင်ခြေက အိမ်တွေကိုပါ လာပြီး အန္တရာယ်ပြုဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ရွာသားတွေ အကုန်လုံး ထိတ်လန့်နေကြတယ်" ဟု ပြောပြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အခုတလော တောထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအင်တွေ ဖြစ်ပေါ်နေတာကို သတိထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွာကို ဒီလောက်ထိ တိုက်ရိုက် လာတိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး"
ထိုအချိန်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အခြေအနေကို နားထောင်နေရင်း မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ရွာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အစီအမံတစ်ခုခု လုပ်ထားသင့်တယ်"
လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည်လည်း စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ လီချင်း က "ကျွန်တော်တို့ ရွာပတ်လည်မှာ အကာအကွယ် စက်ဝိုင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ယွမ် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေက အများကြီးပဲ။ အခုချိန်မှာ အဲဒါတွေကို ရှာဖို့က မလွယ်ဘူး" ဟု ရှင်းပြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် "အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြည့်မယ်။ ရွာသူကြီး၊ ရွာသားတွေကို စုစည်းပြီး လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အရင်ဆုံး နေခိုင်းထားပါ။ ကျန်တဲ့ အပိုင်းကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ယူပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရွာသူကြီး သည် ခေါင်းညိတ်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟိုကိုင်ယွမ်။ ရွာသားတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ခင်ဗျားတို့ပဲ အားကိုးရတော့မှာပါ" ဟု ပြောပြီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်ရင်း "ဒီကိစ္စက ဒီလောက်နဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေဦးမယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ လက်ကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်ပြီး "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် အလုပ်လုပ်နိုင်သည့် ကားကြီးနှစ်စီးကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ရွာသူရွာသားများအတွက် ကြီးမားသည့် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။
ချင်းကျွင်း ၏ ဦးဆောင်လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ရွာသားများသည် စုဆောင်းရရှိထားသော ရိက္ခာများနှင့် စားနပ်ရိက္ခာအားလုံးကို အလတ်စားကား၏ နောက်ခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်ရန် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြသည်။ ကားကြီးနှင့် ပတ်သက်၍မူ အားကောင်းသည့် အမျိုးသားအချို့၏ အကူအညီဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အဖွဲ့ငယ်သည် လူတစ်ရာကျော် အကျပ်ရိုက်စွာ စီးနင်းလိုက်ပါရသည့်အခါ အသက်ရှူကျပ်မှု မဖြစ်စေရန် ကား၏ အမိုးတွင် လေဝင်ပေါက်ငယ်အချို့ကို ဖောက်လုပ်ပေးလိုက်သည်။
အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရွာသူကြီး ကို ရွာသားများထဲမှ ကားမောင်းတတ်သူ နှစ်ဦးကို ရွေးချယ်စေပြီး ကားများကို တာဝန်ယူစေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ငယ်သည်မူ Off-road ကားကို စီးနင်းကာ လုံခြုံသည့်နေရာသို့ ဦးဆောင်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။
သွားမည့်လမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ရွာသားများအားလုံး ကားကြီး၏ နောက်ခန်းထဲသို့ တိုးဝင်နေရာယူကြပြီး Off-road ကားက ရှေ့ဆုံးမှ လမ်းပြကာ စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် Y မြို့မှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
"ရွာသားတွေရဲ့ မြေပုံအရဆိုရင် X မြို့ရဲ့ လုံခြုံရေးဇုန်ကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခရိုင်ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးအရပ်မှာ တည်ဆောက်ထားတယ်။ အဓိက အဝေးပြေးလမ်းမကြီးအတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင် သုံးရက်အတွင်း ရောက်နိုင်ပေမဲ့ အခုလို လမ်းကြောင်းလွှဲပြီး သွားရတော့မယ်ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး ခုနစ်ရက်လောက် ကြာနိုင်တယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ၏ ရှေ့တွင် ဖြန့်ထားသည့် မြေပုံကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။
ဤအဖွဲ့၏ မူလဦးတည်ရာမှာ A မြို့ဖြစ်သည်။ ကပ်ဘေးစတင်ခဲ့သည်မှာ တစ်လကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် လိပ်တစ်ကောင်၏ အမြန်နှုန်းဖြင့်သာ ရှေ့ဆက်နေရသလို ခံစားနေရသည်။
ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် A မြို့သို့ ရောက်ရန် တစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။
"ဟဲဟဲ... သေးသေးလေး ယွမ် က ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူနေတာလဲ" ဟု အစာစားနေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် က ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် လက်ထဲက အာလူးကြော်ထုပ်ထဲမှ အာလူးကြော်တစ်ချပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် ကိုက်စားကြည့်ပြီး အရသာကို မနှစ်မြို့သလို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ကျန်နေသည့်အပိုင်းကို လောင်ကျန့်ရယ် ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အရသာမကောင်းဘူးလား" လောင်ကျန့်ရယ် က ဝါးရင်း မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး။ အရသာက တစ်မျိုးကြီးပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လက်ကို ခါလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည့် ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကိုက်စားလိုက်သည်။ ချိုမြိန်သော အရသာနှင့် မွှေးပျံ့သည့် ရနံ့ကြောင့် သူ သဘောကျသွားသည်။
"သေးသေးလေး ယွမ် ရေ၊ မင်းကျင့်နေတဲ့ အဲဒီ... ဘာညာဆိုတဲ့ ကျင့်စဉ်ကြောင့်များ အစားအသောက်အပေါ်မှာ ဝါသနာပြောင်းသွားတာလား" ရှေ့ခုံတွင် ထိုင်နေသည့် လီချင်း က ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တောက်ပစွာ ပြုံးပြရင်း မေးလိုက်သည်။
"မဆိုင်တာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့" လီချင်း ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က စပျစ်သီးနှင့် ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူ့သူငယ်ချင်းဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဝါး... ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးတွေနဲ့ စပျစ်သီးတွေပါလား! ကျေးဇူးပဲ သေးသေးလေး ယွမ် ရေ!" လီချင်း ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာသည်။ သူသည် ထိုလက်ဆောင်ကို ကလေးတစ်ယောက်ပမာ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ကားမောင်းနေသည့် ချင်းကျွင်း ကို သူရရှိထားသည့် အသီးအနှံအချို့ ဝေမျှပေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသီးခြင်းတောင်းလေးဖြင့် လီချင်း ၏ စကားများခြင်းကို တားဆီးလိုက်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး ထိုလူငယ်လေးကို ဆွဲဖက်လိုက်သည်။
"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ" ဖြူဖျော့ဖျော့ ပါးပြင်ပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ချက် ခြွေချရင်း သူက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
"လုံခြုံရေးဇုန်အကြောင်း တွေးနေတာ" ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လျှော့ချလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။
အတိတ်ဘဝတုန်းက သူသည် S မြို့တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခရိုင်တွင် လုံခြုံရေးဇုန်ဟူ၍ တည်ဆောက်ထားခြင်းမရှိဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ် စုပေါင်းကာ အလျင်စလို ဆောက်လုပ်ထားသည့် ဒုက္ခသည်စခန်းသာ ရှိသည်။ ဖုတ်ကောင်များ အရေအတွက် များပြားလာပြီး ပိုမိုရက်စက်လာသည့်အခါ သူသည် အခြားသူများနှင့်အတူ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ ဖြစ်နိုင်သည့်နေရာတိုင်းတွင် ခိုလှုံခဲ့ရပြီး တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ပြေးလွှားနေခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံး သူသေဆုံးချိန်အထိပင် S မြို့မှ လွတ်မြောက်အောင် မပြေးနိုင်ခဲ့ပေ။
"အော်... လုံခြုံရေးဇုန်အကြောင်း တွေးနေလို့ ဘာကောင်းကျိုးရှိမှာမို့လို့လဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က မေးသည်။
သူသည် ဤကလေးငယ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေပြီး ကပ်ဘေးနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို များစွာ သိရှိထားသည်ဟု အမြဲခံစားရသည်။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုယ်တိုင်က ဖွင့်မပြောသေးသရွေ့ သူသည် မသိယောင်ဆောင်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
"အင်း... စပ်စုချင်စိတ်လေး နည်းနည်းဝင်လာလို့ပါ" မျက်လုံးများကို ပြုံးစိစိဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရင်း သူက လောင်ကျန့်ရယ် ကို မော့ကြည့်သည်။ "A မြို့က လုံခြုံရေးဇုန်က ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိဘူးလေ"
"အဲဒီလူယုတ်မာတစ်စုက သိပ်ပြီးတော့ စိတ်ချရတာ မဟုတ်ပေမဲ့ A မြို့ရဲ့ လုံခြုံရေးဇုန်ကတော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသေချာပေါက် ပြောနိုင်တယ်" ဤသို့ပြောလိုက်သည့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အရမ်းရှိတာပဲ"
လူသူကင်းမဲ့နေသည့် ရှည်လျားသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အနက်ရောင် Off-road ကားက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်မောင်းနှင်နေပြီး နောက်မှ ကားကြီးနှစ်စီးက ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသည်။ ယာဉ်တန်းကြီးသည် မြေပြင်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားနေကြလေသည်။
ဤအပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသော အကြောင်းအရာများမှာ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အပြန်အလှန်တုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ စာသားများနှင့် ပုံရိပ်သင်္ကေတများ (Emoji/Stickers) သာ ဖြစ်ပြီး ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လမ်းသွားနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်အတွက် ဘာသာပြန်ဆိုရန် အကြောင်းအရာ မရှိပါ။
ဤအပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသော အကြောင်းအရာများမှာ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အပြန်အလှန်တုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ စာသားများနှင့် ပုံရိပ်သင်္ကေတများ (Emoji/Stickers) သာ ဖြစ်ပြီး ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လမ်းသွားနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်အတွက် ဘာသာပြန်ဆိုရန် အကြောင်းအရာ မရှိပါ။
ဤအပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသော အကြောင်းအရာများမှာ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အပြန်အလှန်တုံ့ပြန်မှုဆိုင်ရာ စာသားများနှင့် ပုံရိပ်သင်္ကေတများ (Emoji/Stickers) သာ ဖြစ်ပြီး ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လမ်းသွားနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်အတွက် ဘာသာပြန်ဆိုရန် အကြောင်းအရာ မရှိပါ။