Rebirth of MC – အခန်း ၈၂
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် မြင်နေရသည့်မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားနေသည်။ ဤနေရာသည် နေရာလွတ် (Dimension) ဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ယခင်ကထက် ပိုမို၍ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပုံရသည်။
သူ၏ဘေးတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ရှိနေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် အနားယူနေပြီး သူ၏မျက်နှာထားမှာလည်း အလွန်ပင် ငြိမ်းချမ်းနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အာရုံကို တစ်နေရာသို့ ပို့လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သစ်ပင်ဝိဉာည် ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သစ်ပင်ဝိဉာည် သည် အရင်ကထက် ပိုမို၍ ကြီးထွားလာပြီး အသက်ဝင်နေပုံရသည်။
"ယွမ်..."
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည့်အတွေးများမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်လောကတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုသည်ကို မသိရှိရသေးပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်များတွင် နွေးထွေးမှုတို့ ပါဝင်နေသည်။
"မင်း နိုးလာပြီလား။"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံမှာ နူးညံ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အင်း၊ ငါ အိပ်ပျော်သွားတာ ကြာသွားလား။"
"မကြာပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အနားယူသင့်သေးတယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို၍ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။
"သစ်ပင်ဝိဉာည် ကတော့ တိုးတက်လာပုံပဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သစ်ပင်ဝိဉာည် ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ သစ်ပင်ဝိဉာည် သည် သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သစ်ပင်ဝိဉာည် ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူက အရမ်းကို ထူးခြားတာပဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ငြိမ်းချမ်းနေသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော စိုးရိမ်မှုမျိုး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ယွမ် ကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။ အနာဂတ်တွင် ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူနှင့် လောင်ကျန့်ရယ် ရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံးကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။
***
ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှ ပုခုံးအထိ အသားစိုင်များ အကြီးအကျယ် ပြဲထွက်နေပြီး ပုပ်အဲ့နေသော အသားများအောက်မှ အဝါရောင်သန်းသည့် အရိုးဖြူများ ပေါ်လွင်နေသည်။ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေသည့် အသက်မဲ့သတ္တဝါ (undead) တစ်ကောင်သည် ဗန်ကားငယ်လေးနောက်မှ ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လာသည်။ ထိုချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ဘေးသို့ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ထဲမှဓားသည် အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ရာ အရိုးနုနှင့် အရိုးများကို သပ်ရပ်စွာပင် ဖြတ်တောက်သွားတော့သည်။ ခေါင်းပြတ်သွားသည့် ဇွန်ဘီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်လဲကျသွားသည်။
"ယွမ် လေးရဲ့ စွမ်းရည်တွေက တကယ်ကို တိုးတက်လာတာပဲ။" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အေးဆေးစွာပင် မိမိ၏ဓားကို အလျားလိုက်မြှောက်ကာ ဇွန်ဘီ၏ လက်သည်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် ထိုသတ္တဝါ၏ အောက်မေးရိုးကို အားပြင်းစွာ ကန်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်သီးဖြင့် ၎င်း၏မျက်နှာကို ထိုးလိုက်ရာ ဇွန်ဘီမှာ မီတာအတော်များများ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ဇွန်ဘီသည် အဝေးပြေးလမ်းမ၏ လက်ရန်းကို စောင်းလျက် ရိုက်မိသွားပြီး လက်ရန်းကို ကျော်ကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
"အစ်ကိုနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ကျွန်တော်က လမ်းအများကြီး လျှောက်ရဦးမှာပါ။" အမြင်ကွယ်ပျောက်သွားသည့် ဇွန်ဘီကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် ကို လှည့်ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။
အစ်ကို လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ အဲဒီလှုပ်ရှားမှုက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။ အဲဒီဇွန်ဘီသာ အာရုံကြောနဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားနိုင်သေးရင် သူ အခု ဘယ်လောက်တောင် ဝေဒနာခံစားနေရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ။
ရှေ့ဆက်သွားရင်း ဘယ်ညာမှ အသက်မဲ့သတ္တဝါများကို ရှင်းလင်းလိုက်ရာ မကြာမီပင် ထရပ်ကားကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားအတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးရန် ယာဉ်မောင်းဘက်ခြမ်းမှ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်စဉ် အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသည်။
"ယွမ် လေး၊ သတိထား!" အလွန်လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် တံခါးကို ရည်ရွယ်၍ ပြင်းထန်သော ကန်ချက်တစ်ခုဖြင့် ပိတ်ချလိုက်သည်။
တံခါးဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသဖြင့် ဇွန်ဘီ၏ မီးခိုးရောင်သန်းသော အစိမ်းရောင်မျက်နှာကိုသာ မြင်နေရသည်။ ၎င်းသည် မှန်ပြတင်းပေါက်တွင် ကပ်နေပြီး သွေးစွန်းနေသော ပါးစပ်ကို ဟလျက် အခြားတစ်ဖက်မှ အသက်ရှင်သူများကို ရရှိရန် မှန်ကို ကုတ်ဖဲ့နေတော့သည်။
"ဒီဇွန်ဘီက ဒီထရပ်ကားရဲ့ ယာဉ်မောင်းဖြစ်ရမယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က မှန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထုရိုက်နေသော၊ ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်မလားဟု ကြိုးစားနေသည့် အသက်မဲ့သတ္တဝါကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"အင်း၊ မင်း တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်။ ငါ သူ့ကို ရှင်းပစ်မယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ဓားရိုးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"သတ်တဲ့အခါ ဂရုစိုက်ဦး။ ထရပ်ကားပေါ်ကို ဇွန်ဘီသွေးတွေ မစင်စေနဲ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည့် တံခါးကို ဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"သေချာတာပေါ့။ ငါ့စွမ်းရည်ကို ယုံကြည်ထားလိုက်။" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်လိုက်ပြီး "ဖွင့်လိုက်တော့။" ဟု ဆိုသည်။
ကားတံခါးကို ဆွဲဖွင့်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ချိန်တွင် ဇွန်ဘီသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုလျက် သူ့မျက်စိရှေ့တည့်တည့်ရှိ လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ ချက်ချင်း ခုန်အုပ်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဇွန်ဘီ၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေဖြင့် အားပြင်းစွာ ကန်ချလိုက်သည်။ ဟန်ချက်ပျက်သွားသော ဇွန်ဘီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ လဲကျသွားပြီး ပြန်ထရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် ၎င်း၏ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
"ဟွန်း၊ သေသပ်လိုက်တာ။" ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် က ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထရပ်ကားအတွင်းပိုင်းကို ဂရုတစိုက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အလောင်းဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်များကို စမ်းသပ်ရှာဖွေကာ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ထရပ်ကားသော့ကို ယူလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ငါ့ကို ဆုချပေးသင့်ပြီပေါ့။" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြကာ စနောက်သည့်အပြုံး ပြုံးပြလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရိုင်းစိုင်းသည့် အပြုအမူကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသက်ကြီးသူကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ထရပ်ကား၏ နောက်ခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ကောင်စုတ်လေး။"
"မင်းဆီမှာပဲ ရိုင်းရတာပါ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ရယ်မောရင်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြန်မဖြေဘဲ နောက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းဘက်တွင် ဘာမျှမရှိဘဲ သံသယဖြစ်ဖွယ် အရာများလည်း မတွေ့ရပေ။ စိတ်ကျေနပ်သွားသည့်အတွက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထရပ်ကားပေါ်သို့ လက်တင်ကာ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
"သွားကြစို့။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဘေးတွင်ရပ်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ နူးညံ့သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားကာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ ပါသွားရင်း လေထဲတွင် လွင့်နေသော ထိုသူ၏ ဆံပင်နက်များ၊ ဖြူဖျော့ပြီး နူးညံ့သည့် မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေစဉ် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကျေနပ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဒီကလေးက အရင်ဆုံး အထိအတွေ့ကို စတင်ပြုလုပ်တာ တကယ်ကို ရှားပါးတာပဲ။
နှစ်ဦးသားသည် သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့သည့် အလတ်စားထရပ်ကား ရှိရာနေရာသို့ ပြန်သွားကြသည်။ ဤကားတွင်မူ အရင်က ကားကြီးကဲ့သို့ ဇွန်ဘီမရှိပေ။ ယာဉ်မောင်း သို့မဟုတ် ခရီးသည်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိနေသည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိချေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သော့မှာ စက်နှိုးခလုတ်တွင် ရှိနေပြီး နောက်ခန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသီးပင်ပျိုးပင် ဆယ်ပင်ကျော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤပျိုးပင်များသည် ထရပ်ကားထဲတွင် ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် မှာမူ ဝမ်းသာနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သစ်ပင်ဝိဉာည် လေး၏ ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် ဤညှိုးနွမ်းနေသော အပင်များသည် ပြန်လည်ရှင်သန်လာနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ပျိုးပင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ထရပ်ကားပါ နောက်မှ ပါသွားသည်။ ထို့နောက် လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ်ကို ထုတ်ယူကာ နှစ်ယောက်သား တက်စီးပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ရွာအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ထရပ်ကားနှစ်စီးစလုံးကို ထုတ်လိုက်ပြီး လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ်ကို ထရပ်ကားတစ်စီး၏ နောက်ခန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။