Rebirth of MC – အခန်း ၈၁
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့တွင် လောင်ကျန့်ရယ် ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
"နိုးလာပြီလား" လောင်ကျန့်ရယ် က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း၌ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏အာရုံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးထလာပြီး အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာရသည်။
"ငါ... ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားတာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ခပ်အုပ်အုပ်ဖြစ်နေသည်။
"သိပ်မကြာပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့တဲ့ပုံပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နဖူးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ "အခြေအနေက တည်ငြိမ်သွားပြီ။ မင်းရဲ့ စွမ်းအင်တွေလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အပြုအမူကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း သူ၏လက်ကို မဖယ်ရှားမိပေ။ ထိုအချိန်တွင် သစ်ပင်ဝိဉာည် သည် သူတို့နှစ်ယောက်အနီးသို့ တိုးကပ်လာသည်။ သစ်ပင်ဝိဉာည် ၏ အရွက်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုစိမ်းလန်းပြီး တောက်ပနေသည်။
"ယွမ်... မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေက အများကြီး တိုးတက်လာတယ်" သစ်ပင်ဝိဉာည် က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သစ်ပင်ဝိဉာည် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း၌ ရှိနေရခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်လုံခြုံမှုရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က သစ်ပင်ဝိဉာည် ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "သွားကြရအောင်။ အပြင်မှာ ငါတို့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူသိသည်၊ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းမှာ ပို၍ ခက်ခဲမည်ဆိုသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ရှိနေသရွေ့ သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့နေမည်မဟုတ်ပေ။
တစ်ညလုံး ပြင်းထန်သော ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အင်အားများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။ မထွက်ခွာမီ သူသည် ဝါးစားပွဲပေါ်တွင် ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးအနီရောင်လေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ကာ အိပ်ပျော်နေသည့် သစ်ပင်ဝိဉာည် လေးကို စစ်ဆေးရန် သတိရလိုက်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ကွေးညွတ်သွားပြီးနောက် သူသည် အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ ပြန်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မွေ့ရာပေါ်သို့ ဖိချခြင်းခံရမည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ယွမ် လေး၊ မနက်ခင်းပါ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လည်ပင်းကြားတွင် မျက်နှာကို ဝှက်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ ထိုနေရာရှိ အရေပြားပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေလိုက်သည်။
သူ၏လည်ပင်းကို ထိတွေ့လိုက်သည့် နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှလုံးသားမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာပြီး ပါးပြင်များမှာလည်း ရဲတက်လာသည်။ အပေါ်မှ ဖိထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် ရုန်းကန်ရင်း သူသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးလောင်၊ အိပ်ရာက ထတော့လေ။"
"ကျန့်ရယ်လို့ ခေါ်ပါ။" နောက်ထပ် ရေရွတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နားရွက်ကို ယားယံစေသည်။ နားရွက်ဖျားလေးမှာ ရဲတက်သွားပြီး အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေသည်။
"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စကားကို ထစ်အသွားပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ကို ကောင်းမွန်စွာ အလုပ်လုပ်စေရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည်။
"ကိုယ့်ကို 'ကျန့်ရယ်' လို့ တစ်ခါလောက် ခေါ်ပေးပါ။ ခေါ်ပြီးရင် ကိုယ် လွှတ်ပေးမယ်။" ရဲတွတ်နေသည့် မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏နှလုံးသားမှာ ပွင့်လန်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကျန့်... ကျန့်ရယ်။" ထိုလူကြီးကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နောက်ဆုံးတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ။"
မနက်စာ စားပြီးနောက် သူတို့လေးယောက်သည် သတ်မှတ်ထားသည့် အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် အော်ဖရုတ်ကား (off-road vehicle) ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ရွာထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ယခင်ကအတိုင်းပင် ကားသည် မြေလမ်းအတိုင်း မောင်းနှင်သွားစဉ် အဝါရောင်မြေမှုန့်များနှင့် သဲများ လွင့်စဉ်သွားသည်။ အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေသော ကားအတွင်း၌ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခရီးသည်တင် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ဝါးစားရင်း သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ထားသည့် မြေပုံကို ကြည့်နေသည်။
"အနီးဆုံး ဂိတ်မှာ မောင်းလို့ရတဲ့ ထရပ်ကားတစ်စီးလောက် ရှိပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။"
"X မြို့ကနေ ထွက်ပြေးလာကြတဲ့ လူတွေက အတော်လေး များတာဆိုတော့ လမ်းပေါ်မှာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့တဲ့ ကားတွေလည်း အများကြီး ကျန်ခဲ့မှာ သေချာတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ထဲမှ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကိုက်စားထားသော ပန်းသီးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က သူ ကိုက်စားလက်စ နေရာမှတစ်ဆင့် ပြန်၍ ကိုက်စားလိုက်သည်။
"ရောက်မှပဲ သိရမှာပေါ့။"
လောင်ကျန့်ရယ် က ကားမောင်းပေးနေသည့်အတွက် ပုံမှန်ဆိုလျှင် တစ်နာရီကြာမည့် ခရီးစဉ်သည် မိနစ်လေးဆယ်အတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။ X မြို့၏ အဓိက အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်သို့ ချိုးကွေ့ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် အနီးဆုံးရှိ ဂိတ်ပေါက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းနှင်သွားကြသည်။
ဤအဝေးပြေးလမ်းမကြီးသည် X မြို့နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သည့်အတွက် တရားစီရင်ရာနေ့ (Judgement Day) က လူတိုင်း ရှုပ်ထွေးမှုများမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားရင်း ကားများမှာ လမ်းကြောင်းများတွင် ကြပ်ညပ်နေခဲ့သည်။ အော်ဖရုတ်ကားသည် မြေလမ်းမှ ထွက်ခွာပြီး အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ် ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် မျက်စိတစ်ဆုံးတွင် ကားအမျိုးမျိုးကို မြင်တွေ့နေရသည်။ အများစုမှာ တိုက်မိထားသည့်အတွက်ဖြစ်စေ၊ အခြား မတော်တဆမှုများကြောင့်ဖြစ်စေ ထိုနေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့ကားများမှာ တံခါးများ ပျက်စီးနေပြီး အချို့ကားများ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် သွေးစွန်းနေသည်။ အလွန်ရှားပါးသည့် အချို့ကားများတွင်မူ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင် ပိတ်မိနေပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းထုတ်ကာ မေးရိုးများ လျှာကျလျက် အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။
ဘေးဒုက္ခနှင့် ကံဆိုးမှုများ၏ အရိပ်အယောင်များက လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းများက ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့အပေါ် မည်သည့် ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။ အော်ဖရုတ်ကားသည် အရှိန်အသင့်အတင့်ဖြင့် ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားပြီး ရပ်တန့်နေသော ကားအုပ်စုများကြားမှ နေရာလွတ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားသည်။
"ဟိုမှာ ထရပ်ကားတစ်စီး ရှိတယ်။ ရွာသားတွေအားလုံး စီးလို့ရလောက်အောင်ကို ကြီးမားပုံရတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများသည် ကားအစီးရေများ ပြည့်နှက်နေသည့် နေရာတွင် မနီးမဝေး၌ ရှိနေသော အလတ်စား ထရပ်ကားတစ်စီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ညွှန်ပြသည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခဏမျှ စူးစိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နောက်ထပ် တစ်စီး ထပ်တွေ့အောင် နည်းနည်းလောက် ဆက်သွားကြည့်ရအောင်။ ပြီးရင် ဒီကားကို ပြန်ယူပြီး ရွာကို မောင်းသွားကြမယ်။"
"အင်း။"
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် သဘောတူညီချက် ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ထရပ်ကားနှစ်စီး ရှာဖွေပြီး တစ်စီးစီ မောင်းကာ ရွာသို့ ပြန်ကြမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အော်ဖရုတ်ကားကိုမူ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းထားလိုက်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ထရပ်ကားတစ်စီး၏ နောက်ခန်းထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းလမ်းဖြင့် သူတို့သည် မည်သည့် သံသယကိုမဆို ရှောင်လွှဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ကားသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားစဉ် လမ်းမပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် လမ်းလျှောက်နေသည့် ဖုတ်ကောင်အချို့သည် ကားအင်ဂျင်သံကို ကြားကာ သူတို့ရှိရာဘက်သို့ ခုန်အုပ်လာကြသည်။ ဤအခြေအနေအရ ဤနေရာသည် လုံးဝ လုံခြုံမှုမရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။
အလွန်မြန်ဆန်စွာပင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် နောက်ထပ် ထရပ်ကားတစ်စီးကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သို့သော်လည်း ဤကားမှာမူ ကားငယ်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် တိုက်မိနေသည့် နေရာ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ပိတ်မိနေသည်။ ထိုကားကို မောင်းထုတ်နိုင်ရန်အတွက် အပျက်အစီး သံထည်များကို တစ်ဖက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းပြီး လမ်းဖောက်ပေးရန် အလွန်ပင်ပန်းရမည်ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ပုံမှန် အတွေးအခေါ်မှာ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် သူ၏ အတိုင်းအတာမဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) အတွက်မူ ဤထရပ်ကားကို ထုတ်ယူခြင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းသော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အော်ဖရုတ်ကားသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ လက်ထဲတွင် သံဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် ကားပေါ်မှ သတိကြီးစွာဖြင့် ဆင်းလာကြသည်။ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ပစ္စတိုသေနတ်အိတ်မှာ မထုတ်ရသေးသော်လည်း ချက်ချင်း အသုံးပြုနိုင်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က အနက်ရောင်ကားကို သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းရန် လှည့်လိုက်ချိန်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် က အနီးသို့ ခုန်အုပ်လာသော ပထမဆုံး ဖုတ်ကောင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေထောက်နှစ်ဖက် ကျိုးနေလျက် တွားသွားနေသော ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်၏ နောက်ကျောကို ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းချလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုခြေထောက်မသန်သော ဖုတ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းမှာ ကြေမွသွားတော့သည်။
"ယွမ် လေး၊ အဲဒီထရပ်ကားတွေကို မြန်မြန်ယူပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီနေရာမှာ ဖုတ်ကောင်တွေက တစ်ခါတည်းနဲ့ နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်လောက်ပဲ လာပေမဲ့ ဝိုင်းမိသွားရင်တော့ လွတ်မြောက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။"
"အင်း။"
ကားများ အမြောက်အမြားဖြင့် ပိတ်ဆို့နေသည့်အတွက် ဖုတ်ကောင်များမှာလည်း နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်သာ တရွေ့ရွေ့ ထွက်လာနိုင်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဤဖုတ်ကောင်များသည် မည်သည့်နေရာမှမဆို ခုန်ထွက်လာနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်က အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ တုံ့ပြန်မှုမြန်နှုန်း တစ်စက္ကန့်မျှ နောက်ကျသွားပါက အချိန်မရွေး အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အဆင်မပြေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖုတ်ကောင်များ ဝိုင်းရံခံရခြင်းသည် ကွင်းပြင်တွင် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရသည်ထက် ပို၍ အန္တရာယ်များသည်။
အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားလာပါက သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ အချိန်မရွေး ဝင်ရောက်နိုင်သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်၍ မဖြစ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ထရပ်ကားများကို အမြန်ဆုံး သိမ်းယူခြင်းသည်သာ ယခုအချိန်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက် ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်ထဲ၌ တွေးတောလိုက်သည်။ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုနေရာသည် လေဟာနယ်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သည့်အရာမျှ ကျန်ရစ်ခြင်းမရှိတော့ပေ။
ဖုတ်ကောင်အချို့မှာ သူတို့၏ အနံ့ကို ရရှိသွားပြီးနောက် အော်ဟစ်ကာ ပြေးလာကြသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို တစ်ချက်ချင်းစီ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။
"အကုန်လုံး ပြီးသွားပြီ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်ကြသည်။ ထရပ်ကားများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားပြီဖြစ်သည်။ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း၌ သိုလှောင်ထားသော ထရပ်ကားများမှာလည်း စိတ်ချရသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
"ရွာကို ပြန်ရောက်ရင် ဒီကားတွေကို ထုတ်ပြီး အလုပ်စလုပ်ကြတာပေါ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဆိုသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ကားကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး လမ်းမကြီးပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ မောင်းထွက်သွားသည်။ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖုတ်ကောင်အချို့မှာ လေထဲတွင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
လမ်းခရီးတွင် အခြားသော အန္တရာယ်များ ရှိနေနိုင်သေးသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်အတွက်မူ ဤမျှလောက်သော အခက်အခဲမှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စွမ်းအားနှင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုတော့ပေ။
"ဒီတစ်ခေါက်တော့ တော်တော်လေး အဆင်ပြေသွားတယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။ ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီလာပြီဖြစ်ရာ ရွာသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ရောက်ရန်သာ လိုအပ်တော့သည်။