ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် အံ့ဩဖွယ်ရာ အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ယခင်က အသက်မဲ့နေသည့် နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေရာမှ ယခုအခါတွင်မူ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် သစ်ပင်ဝိဉာည် သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည်။ ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များသည် လေမရှိဘဲနှင့်ပင် အသာအယာယိမ်းနွဲ့နေပုံမှာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မသိလိုက်စေဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောပြနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ လေထုသည် သန့်စင်ပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသည်။ ဤနေရာသည် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် သူတို့အတွက် အေးချမ်းရာ အရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
"မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
သူ့အနားသို့ လောင်ကျန့်ရယ် တိုးကပ်လာသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အခက်အခဲများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များသည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။
သစ်ပင်ဝိဉာည် သည် အလင်းရောင် အနည်းငယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များမှာလည်း ထိုအလင်းနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်သွားသယောင် ရှိသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။ "အရာအားလုံးက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်။"
လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ဒီတစ်ခါတော့ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာပါ။"
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ သစ်ပင်ဝိဉာည် ၏ အရိပ်အောက်တွင် သူတို့သည် ခွန်အားသစ်များကို ရရှိနေကြသည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးလမ်းသည် မည်မျှပင် ခက်ခဲပါစေ၊ သူတို့သည် နောက်ဆုတ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သစ်ပင်ဝိဉာည် ၏ ပင်စည်ကို အသာအယာ ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ သူ့လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဒါဟာ စတင်ခြင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကလည်း သူ့အနားတွင် ရပ်တည်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤ နေရာလွတ် (Dimension) သည် သူတို့အတွက် အကာအကွယ်တစ်ခုသာမက၊ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အတွင်းအားများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ နေရာလွတ် (Dimension) သည်လည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲတိုးတက်လာသည်။ နေရာလွတ်အတွင်းရှိ ငုပ်လျှိုးနေသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်များသည် ပိုမိုပေါများလာကာ တရားထိုင်ခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကောင်းဆုံးသော နွေးထွေးသည့်နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုညက ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နတ်ဆိုးပင်၏ အတွင်းအနှစ်သာရကို ရရှိခဲ့စဉ်က ၎င်းကို အထူးတလည် အာရုံစိုက်ခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ ဖန်ပုလင်းထဲသို့ ထည့်ကာ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့သာ ပစ်ထည့်ထားခဲ့သည်။
ထိုအတွင်းအနှစ်သာရ ပါဝင်သည့် ဖန်ပုလင်းသည် ဝါးစားပွဲခုံပေါ်မှ လျှောကျကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး ကွဲအက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ဖန်ပုလင်းထဲမှ လွတ်မြောက်သွားသော အစိမ်းရောင် ပုလဲလုံးလေးသည် စားပွဲခြေထောက်တစ်ခု၏ ထောင့်စွန်းတွင် သွားရောက်ရပ်တန့်သွားသည်။
မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် ဖန်ပုလင်းတစ်လုံး ကွဲသွားသည်ဟုသာ တွေးမိသဖြင့် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော ဖန်စများအား ဟိုကိုင်ယွမ် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူသည် ဖန်စများကို လှည်းကျင်းရှင်းလင်းလိုက်ပြီးနောက် ကွယ်လွန်သူ ရှာမန်ကျန်း ပေးခဲ့သော သေတ္တာကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သေတ္တာကို တွေ့သည်နှင့် သူသည် အလုပ်ကို ချက်ချင်း စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။
စားပွဲအောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အတွင်းအနှစ်သာရမှာမူ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ ကြွယ်ဝသော စွမ်းအင်များကို စတင်စုပ်ယူနေပြီး ၎င်း၏ အသိစိတ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာကာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်လာတော့သည်။ ဖန်ပုလင်းထဲမှ လွတ်မြောက်လာချိန်မှစ၍ ဟိုကိုင်ယွမ် ဤ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်အထိ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းပြီး လွတ်လပ်သော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့လေသည်။
ဤနေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် ဝိဉာည်စွမ်းအင် အမြောက်အမြား ပါဝင်သည့် ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် "ကိုးနဂါးစမ်းရေကန်" နှင့် မသေမျိုး မက်မွန်ပင်ကို စိုက်ပျိုးထားသည့် "ကိုးထပ်ကောင်းကင် နဂါးပုံစံတကျ စွမ်းအင်စည်း" တို့ကို မည်သည့်အရာကမျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။ စမ်းရေကန်သည် စွမ်းအင်သိုလှောင်မှု အများဆုံးဖြစ်သော်လည်း ထိုစွမ်းအင်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကန်ကိုယ်တိုင်ကို အကာအကွယ်ပေးရန် အသုံးပြုထားပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည့် အကာအရံတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအစိမ်းရောင် ပုလဲလုံးလေးသည် ထိုနေရာသို့ ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသည့်အဆုံးတွင်မူ ၎င်းသည် ပုံစံတကျ စွမ်းအင်စည်းအတွင်းရှိ မက်မွန်ပျိုးပင်ဆီသို့ လူးလိမ့်သွားတော့သည်။
ယနေ့တွင်လည်း ဤ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း နိုးထလာချိန်မှစ၍ ပြုလုပ်နေကျအတိုင်း ၎င်းသည် စွမ်းအင်စည်းအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ကာ အတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော ဝိဉာည်စွမ်းအင် အချို့ကို စုပ်ယူပြီးနောက် ဝါးအိမ်လေးဆီသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ စားပွဲအောက်တွင် ပြန်လည်ပုန်းအောင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ပိန်သွယ်သော အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပျက်ကွက်နေပြီးနောက် ဤ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
နိုးထလာသော အတွင်းအနှစ်သာရမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် တစ်စက်ကလေးမျှ မလှုပ်ရဲတော့ပေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့သာ အာရုံစိုက်ထားရာမှ ထိုလူသားက မိမိရှိနေသည်ကို သတိမပြုမိကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါမှ စိတ်အေးသွားပြီး ထောင့်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း လူးလိမ့်သွားသည်။
ယခုမူ ရှက်ရွံ့နေသော လူသားဖြစ်သူမှာမူ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အရှက်မရှိသည့် လုပ်ရပ်ကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးလာရကာ ထိုလူယုတ်မာကို တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက် တောက်ပသွားသည့် အရာတစ်ခုကြောင့် သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကာ စားပွဲနိမ့်လေးအောက်သို့ ဝင်၍ အသေအချာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ဒါက ဘာအရာလဲ။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုတောက်ပနေသည့် အရာကို မြင်လိုက်ရ၍ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ အကြောင်းမှာ ဤ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် သူမှလွဲပြီး တခြားအသက်ရှိသတ္တဝါများ မရှင်သန်နိုင်ကြောင်း စမ်းသပ်ချက်အရ သိထားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာ အပင်များနှင့် အသက်မဲ့သော ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ တခြားမည်သည့်အရာမျှ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သို့သော် ယခုမူ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ထိုတောက်ပနေသည့်အရာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း လူးလိမ့်နေသည်။ ၎င်းကို စိတ်ဝင်စားမိခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
သူသည် ထိုအရာကို တစ်ချက်သာ မြင်လိုက်ရသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုပစ္စည်းလေးသည် လူးလိမ့်သွားပြီး ဝါးစားပွဲအောက်တွင် ပုန်းအောင်းသွားသည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မှောက်လျက်သားအိပ်ကာ ၎င်းကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။
ပရိဘောဂများ၏ အရိပ်အောက်တွင် တောက်ပနေသော ပုလဲလုံးလေးမှာ စားပွဲအောက်သို့ လူသား ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားသည်။ ထိတ်လန့်မှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာချိန်တွင် ၎င်းသည် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း သူ၏ လုံးဝန်းသော ကိုယ်ထည်ကို လူးလိမ့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပုလဲလုံးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဖိချလိုက်၍ ဆက်လက်မရွေ့လျားနိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သည်။ လက်ဖဝါးအောက်တွင် အချုပ်ခံထားရသည့် ထိုပုလဲလုံးသည် လွတ်မြောက်ရန် ဇွတ်အတင်း ရုန်းကန်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ၎င်းအတွက် လှောင်အိမ်သဖွယ် ဝိဉာည်စွမ်းအင်အနည်းငယ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားတွင် ညှပ်၍ မလိုက်သည်။
ယခုအခါ အရာဝတ္ထုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ၎င်းကို ဖန်ပုလင်းထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့ဖူးသည့် သစ်ပင်ဝိဉာည် ၏ အတွင်းအနှစ်သာရဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားသည်။
"တောက်၊ တောက်။ တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားဘူး။ သစ်ပင်ဝိဉာည် တစ်ခုရဲ့ အတွင်းအနှစ်သာရက လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်လောက်တဲ့ အသိစိတ် ရှိနေတာလား။ ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း မပြောဘူးဆိုရင်တော့ ငါ ဒီအနှစ်သာရကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်လိုက်မယ်!!" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တတ်နိုင်သမျှ တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လက်ချောင်းများကြားတွင် အညှပ်ခံထားရသော သစ်ပင်ဝိဉာည် ၏ အနှစ်သာရမှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ တုန်ရီနေသည်။ ရုတ်တရက် "ပွင့်" ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုလဲလုံးထဲမှ အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ တက်လာသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းကြားရှိ လုံးဝန်းသော အရာသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မီးခိုးငွေ့များကို အလောတကြီး ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ နူးညံ့သောအရာတစ်ခုကို ထိမိသွားတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ထူးဆန်းစွာ ပေါ်လာသော အရာကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအရာမှာ ဝါးအိမ်လေး၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည့် အစိမ်းရောင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ထိုကလေးငယ်မှာ အလွန်ပင် သေးငယ်ပြီး လက်ဖဝါးတစ်ဝါးစာမျှသာ ရှိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်နေရင်း တုန်ရီနေသည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ သစ်ပင်ဝိဉာည် ၏ အနှစ်သာရသည် အပင်တစ်ပင် သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုတစ်ခုအဖြစ်သာ ရှိနေမည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လူပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော သက်ရှိတစ်ခု ဖြစ်လာနေသည်။
ထိုကလေးငယ်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် ကြောက်လန့်သွားဟန်ရှိသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဝိဉာည်စွမ်းအင် အကာအရံကြောင့် လှုပ်ရှား၍ မရပေ။
"မင်း... မင်းက သစ်ပင်ဝိဉာည် ရဲ့ အနှစ်သာရမှ ဟုတ်ရဲ့လား။" ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
ကလေးငယ်မှာ စကားမပြောနိုင်သေးသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် အကူအညီတောင်းနေသကဲ့သို့ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ စွမ်းအင်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချပေးလိုက်ပြီးနောက် ကလေးငယ်ကို လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ပွေ့တင်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ ကြောက်လန့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ နွေးထွေးမှုကို ခံစားမိလိုက်သည့်အခါ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုအရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း ဤ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း၌ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် အယူအဆမှာ ယခုအခါ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤ သစ်ပင်ဝိဉာည် လေးသည် သူ၏ အဖော်အဖြစ် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလော။
သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ကလေးငယ်ကို ကြင်နာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ဒီနေရာမှာ ငါနဲ့အတူ ရှိနေတာပေါ့လေ။ အရင်က ငါ့ကို ကြောက်နေတာလား။"
ကလေးငယ်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကို နားလည်သကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် ဤ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရသည့် ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ အနည်းဆုံးတော့ စကားပြောဖော်မရနိုင်သည့်တိုင် အဖော်တစ်ခုတော့ ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။