Rebirth of MC – အခန်း ၇၈
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေမိသည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ အချိန်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်သောအခါတွင်မူ အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် ရှိရာဘက်သို့ မျက်လုံးများ ရောက်သွားသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ကို ကြည့်နေရင်း မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေရုံပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရွာသူကြီး သည် အဝေးမှ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွာသူကြီး ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပူပန်မှုအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့ထံ ရောက်လာသောအခါ အနည်းငယ် အသက်ရှူမှားနေပုံရသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ လောင်ကျန့်ရယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ" ရွာသူကြီး က အသံတုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ ရွာသူကြီး၊ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရွာသူကြီး သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသံကို ပို၍ လျှော့ချကာ "လီချင်း နဲ့ ချင်းကျွင်း တို့... သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် ခုန်ပေါက်သွားသည်။ ယွမ် အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အသက်ရှူသံမှာပင် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အလျင်အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရွာသူကြီး သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "သူတို့ ဒဏ်ရာတွေ ရလာကြတယ်။ အထူးသဖြင့် လီချင်း က ပိုဆိုးတယ်၊ သူ သတိမေ့မြောနေတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချက်ချင်းပင် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် လည်း သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေသည်။ လီချင်း သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ ချင်းကျွင်း ကမူ အနားတွင် ထိုင်နေပြီး မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ တင်းမာသွားသည်။
"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လာပြီး "ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ အဲဒီနေရာကို ရောက်တဲ့အခါ... ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတာပါ" ဟု အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်ပြီးနောက် လီချင်း ကို ကြည့်ကာ "စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ကုသပေးပါမယ်" ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ နေရာလွတ် (Dimension) မှ ရရှိထားသော အသိပညာများကို အသုံးပြု၍ သူသည် လီချင်း ကို ကယ်တင်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ အကြောင်းမှာ တစ်နေ့တာလုံးတွင် ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသည့် အမျိုးသမီး ရှန်ယွီရန်က သူ့ထံသို့ လာရောက်ပြီး စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သောကြောင့်ပင်။
"အင်း၊ ဒါဆိုရင် ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ မနက်ဖြန် စောစောစီးစီးကျရင် ယွမ် လေးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဒီမြို့ထဲကနေ မောင်းထွက်ပြီး ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်မှာ အသုံးပြုလို့ရမယ့် ထရပ်ကားတွေကို ရှာဖွေကြမယ်။ ချင်းကျွင်း နဲ့ လီချင်း တို့ကတော့ ရွာသူကြီး နဲ့အတူ ရွာသူရွာသားတွေကို ခေါ်ပြီး တခြားအိမ်တွေမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေကို လိုက်လံရှာဖွေကာ အပြင်ဘက်မှာ စုပုံထားပေးပါ။ အဆင်ပြေမယ့် ကားတွေကို ရှာတွေ့တာနဲ့ နောက်တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာကြမယ်" ဇယားကွက်တစ်ခုပါသည့် မြေပုံကို သူတို့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ထားသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် ဘေးနား၌ ရပ်နေသည့် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော အသက်အရွယ်ရ အမျိုးသား ရွာသူကြီး ဖြစ်သူ ဟုန်ဝမ်ဆိုင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရွာသူကြီး၊ ထပ်ပြီး မေးစရာများ ရှိသေးလားခင်ဗျာ"
"မရှိတော့ပါဘူး၊ မရှိတော့ပါဘူး။ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခပေးမိသလို ဖြစ်နေမှာပါ။ ရွာသူရွာသားတွေကို ကိုယ်စားပြုပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်ပါတယ်" ဟုန်ဝမ်ဆိုင် က သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ရိုးသားသော ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် သူတို့သည် ဤမြို့ထဲရှိ စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်များစွာမှ အစားအသောက်နှင့် တခြားပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဘွားကြီး ကျန်းအား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရွာသူရွာသားများကို လုံခြုံသည့်နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ သူသည် မိမိစကားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် အစားအသောက်များကို တတ်နိုင်သမျှ စုဆောင်းခြင်းသည် အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်သည့် အစီအစဉ်ကို ပထမဆုံး အကြံပြုလိုက်ချိန်တွင် ရွာသူကြီး နှင့် ရွာသူရွာသားများက ကန့်ကွက်မှုမရှိဘဲ သဘောတူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အဆိုပါ စကားဝိုင်းပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် အားလုံးသည် မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ညဉ့်ဦးယံ၏ လေပြေသည် သူ၏ ပါးပြင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည်။
သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ပစ္စည်းများကို တစ်ချက် ပြန်လည် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အရာအားလုံးသည် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ သူ၏ ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း သူ၏ အတွေးများကို နားလည်ပေးနေပုံရသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ" လောင်ကျန့်ရယ် က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမှာပေါ့။ ယွမ် လေးအတွက်ရော၊ ကျန်တဲ့ သူတွေအတွက်ပါ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ရှိတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ရွာသူကြီး သည် အဝေးမှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ လီချင်း နဲ့ ချင်းကျွင်း တို့ရဲ့ အခြေအနေက အခုထိ မသက်သာသေးဘူး။ သူတို့အတွက် တစ်ခုခု ထပ်လုပ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေဦးမလား"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် အခုပဲ သွားကြည့်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
အိမ်ထဲတွင် လီချင်း သည် သတိမေ့မြောလျက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ချင်းကျွင်း ကမူ သူ၏ အနားတွင် မခွာတမ်း စောင့်ရှောက်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ "စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြန်ကောင်းလာအောင် လုပ်ပေးပါမယ်" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။
သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) မှ ရရှိထားသည့် ကုသရေး နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် စတင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် နွေးထွေးသော စွမ်းအားများသည် လီချင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဝင်သွားသည်။ ချင်းကျွင်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။
"ဒါက..." ချင်းကျွင်း က အသံတုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"စကားမပြောပါနဲ့၊ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေပေးပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စွမ်းအားများသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူတို့အားလုံး၏ အနာဂတ်သည် ဤညတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် မူတည်နေသည်။
Emoji Stickers
- [x] Spoiler 0 / 5000
Cancel Reply
Editing your comment
😊🔥❤️
အဆိုပါ အဖြစ်အပျက်များအပြီးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ညဉ့်ဦးယံ၏ လေပြေသည် သူ၏ ပါးပြင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ပစ္စည်းများကို တစ်ချက် ပြန်လည်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အရာအားလုံးသည် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ သူ၏ ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း သူ၏ အတွေးများကို နားလည်ပေးနေပုံရသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ" လောင်ကျန့်ရယ် က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမှာပေါ့။ ယွမ် လေးအတွက်ရော၊ ကျန်တဲ့သူတွေအတွက်ပါ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ရှိတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ရွာသူကြီး သည် အဝေးမှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ လီချင်း နဲ့ ချင်းကျွင်း တို့ရဲ့ အခြေအနေက အခုထိ မသက်သာသေးဘူး။ သူတို့အတွက် တစ်ခုခု ထပ်လုပ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေဦးမလား"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် အခုပဲ သွားကြည့်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
အိမ်ထဲတွင် လီချင်း သည် သတိမေ့မြောလျက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ချင်းကျွင်း ကမူ သူ၏ အနားတွင် မခွာတမ်း စောင့်ရှောက်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ "စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြန်ကောင်းလာအောင် လုပ်ပေးပါမယ်" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။
သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) နေရာလွတ် (Dimension) မှ ရရှိထားသည့် ကုသရေး နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် စတင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် နွေးထွေးသော စွမ်းအားများသည် လီချင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဝင်သွားသည်။ ချင်းကျွင်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။
"ဒါက..." ချင်းကျွင်း က အသံတုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"စကားမပြောပါနဲ့၊ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေပေးပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စွမ်းအားများသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူတို့အားလုံး၏ အနာဂတ်သည် ဤညတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် မူတည်နေသည်။