“ပိုးသတ်ပြီးသွားပြီ”
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ထိုလူကြီးကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ယဉ်ကျေးမှုမရှိလိုက်တာ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လျစ်လျူရှုထားတော့မယ်” ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ထိုအန္တရာယ်များသော လူဆီမှ လွတ်မြောက်ရန်နှင့် သူ၏ ‘ခိုလှုံရာ’ ဖြစ်သည့် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပုန်းခိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“မသွားနဲ့” ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လောင်ကျန့်ရယ် က မသိဘဲ နေပါ့မလား။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရာမှ အလွှတ်မပေးဘဲ သူသည် ထိုလူငယ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် မေးတင်လိုက်သည်။ “ခဏလောက်ပဲ ကိုယ့်ကို ဖက်ထားပေးပါ”
ဖွင့်ဟဝန်ခံခြင်း မပြုမီကပင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် အဆိုးရွားဆုံးအခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ဤရတနာလေးကို သူ၏လက်ဝါးထဲတွင် လုံခြုံစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားရပြီဖြစ်ရာ သူသည် မည်သို့မျှ အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မခံလိုတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိသူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း ပိုင်စိုးပိုင်နင်း မလုပ်သင့်ကြောင်းလည်း သူသိသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်သွားပါက နောင်တွင် မိမိချစ်ရသူကို နမ်းရှုံ့ဖက်တွယ်ရန် ပိုမိုခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။
ထိုအချက်ကို တွေးမိသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တိတ်တဆိတ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် နူးညံ့သော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး စကားဆိုသည်။ မသိလိုက်မသိဘာသာပင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် နူးညံ့သော အပြုံးများကို ကိုယ်စီ ဆင်မြန်းထားမိကြသည်။
~~~
“ရှင်တို့သူငယ်ချင်းတွေက ရှင့်ကို အစ်ကိုလောင်လို့ ခေါ်ကြတာ ကြားမိတယ်။ ဒါဆိုရင် အစ်ကိုလောင်ရေ၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို ရုတ်တရက် ခေါ်တွေ့တာလဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား” ရှန်ယွဲ့ရန်သည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးကို ပြသလိုက်ပြီး လူအများကို အလွယ်တကူ ဖမ်းစားနိုင်သော သူမ၏ တောက်ပသည့် မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် သူမရှေ့မှ အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကိုယ်တိုင် သူမကို တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကဲ့သို့ ပိန်သွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သူမထက် ပိုမိုချောမောသော မျက်နှာပိုင်ရှင်များထက် သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး ပခုံးကျယ်ကာ ရုပ်ရည်ခန့်ညားသည့် အမျိုးသားများကို ပို၍နှစ်သက်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့တွင် ထူးခြားသော အရည်အချင်းများနှင့် အထက်စီးဆန်သည့် အရှိန်အဝါများ ရှိနေပါက ပို၍ပင် ကောင်းသေးသည်။
အကယ်၍သာ သူမသည် အဘွားကျန်း၏ သစ်သားသေတ္တာကို ထိုကောင်စုတ်လေးဆီမှ ရယူနိုင်ပြီးနောက် ဤလူနှင့်သာ တွဲဖြစ်ပါက သူမ၏ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့သော ပျော်ရွှင်စရာများကို တွေးတောရင်း သူမသည် အောင်နိုင်သူကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်မိသည်ကို မနည်းထိန်းချုပ်လိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် နူးညံ့သည့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ပေါ်တွင် ဝဲကျနေသော ဆံပင်အစလေးသည် ရုတ်တရက် ပြတ်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ကျသွားသည်။ သူမ၏ ချောမွေ့သည့် အသားအရေပေါ်တွင် ပါးလွှာသော အရာတစ်ခုဖြင့် ခြစ်မိသွားသည့် ဒဏ်ရာပေါ်လာပြီး သွေးစက်နီနီများ စို့တက်လာသည်။ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည့် စူးရှသော နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားသည်။
“ရှင်… ရှင့်ဘာလုပ်တာလဲ!” သူမ၏ အိပ်မက်သည် ရုတ်တရက် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသည်။ ရှန်ယွဲ့ရန်သည် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားနှင့် မျက်လုံးထဲမှ စူးရဲသည့် အကြည့်တို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တုန်ရီသွားသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် စူးရှတောက်ပနေသည့် စစ်သုံးဓားမြောင်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
“ငါ သတိပေးထားမယ်၊ ယွမ် လေးနဲ့ ဝေးဝေးနေ” လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများသည် နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူ၏ရှေ့မှအရာကို အသေကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သဘောထားနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုတွင် မည်သည့် သနားကရုဏာမျှ မရှိသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက်ရှူပင် ကြပ်လာသည်အထိ ကြောက်လန့်သွားသည်။ “နောက်တစ်ခါ ယွမ် လေးကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ရွံရှာစရာနည်းလမ်းတွေ ထပ်သုံးဦးမယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ဒီဓားက မင်းပါးပြင်ကိုပဲ ဖြတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြတ်ထွက်သွားမယ့်အရာကလည်း ဆံပင်အစလေးလောက်ပဲ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်၊ တစ်ချက်ထိုးပြီး အဆုံးသတ်လိုက်တာကတော့ သိပ်ကို ပျင်းစရာကောင်းလွန်းနေမှာပေါ့”
ရှည်လျားသော ခြေတံတို့ဖြင့် သူသည် ထိုကြောက်လန့်နေသော အမျိုးသမီးနှင့် အကွာအဝေးကို လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လေသံမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် နူးညံ့သွားသည်။ “ငါ မင်းရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ဖြတ်ပစ်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းရဲ့ အသားတွေကို အပိုင်းပိုင်း လှီးဖြတ်ပစ်မယ်။ မစ္စရှန်၊ မယုံမနေနဲ့နော်၊ ဒီလုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံး မင်း အသက်ရှင်နေအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ငါ့ဆီမှာ အများကြီး ရှိတယ်”
ထိုစကားအပြီးတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာထားသည် ရာသီဥတုအကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သို့သော် ရှန်ယွဲ့ရန်၏ အမြင်တွင်မူ ထိုအေးစက်စက် အပြုံးသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အပြုံးနှင့် အလွန်တူနေသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ထိန်းမရအောင် တုန်လှုပ်နေမိသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ထိုလူပြောသည့် စကားတိုင်းသည် အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူမ အသိဆုံး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
မြေပြင်ပေါ်သို့ သိက္ခာမဲ့စွာ ပုံလျက်သား လဲကျသွားပြီး ရှန်ယွဲ့ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ သူမကို ကျော်ဖြတ်ကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။