Rebirth of MC – အခန်း ၇၆
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အမြင်အာရုံမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသေးသော်လည်း မကြာမီပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်လာရသည်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင်များမှာ မှိန်ဖျော့နေသည်။
"နိုးလာပြီလား?"
အသံကြားရာဘက်သို့ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန် ပေါ်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းများတွင်မူ စိုးရိမ်မှုများ လွှမ်းခြုံနေဆဲဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် ရုန်းကန်ပြီး ထိုင်လိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသလို ခံစားရသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ချက်ချင်းပင် လာရောက်ပြီး သူ့ကို ထူပေးလိုက်သည်။
"မင်း အခုထိ သိပ်အားမရှိသေးဘူး၊ နားနေဦးမှ ဖြစ်မယ်" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်။ "ငါ... ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်နေခဲ့တာလဲ?"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး "သုံးရက်ရှိပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သုံးရက်...။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုအချိန်အတွင်းတွင် လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့ ဘာဖြစ်ကုန်ကြသလဲ။ ယွမ် ရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားသလဲ။
"လီချင်း နဲ့ ချင်းကျွင်း တို့ကော..." ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။ "သူတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ အခုတော့ လုံခြုံတဲ့နေရာမှာ ရှိနေကြတယ်။ မင်း အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ပဲ လိုတယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ အခြေအနေကို နားလည်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ကို စိတ်ပူနေမှန်း သူ သိသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အားနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ရေသောက်ရန်အတွက် ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရေကို အသာအယာ သောက်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်လှဲချလိုက်သည်။ သူ အိပ်မပျော်သေးသော်လည်း အနားယူရန် လိုအပ်နေသည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ဘေးတွင် ဆက်လက်ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး နေရာလွတ် (Dimension) နှင့် ပတ်သက်သည့် အရာများကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။ သူ၏ ခရီးသည် မပြီးဆုံးသေးပေ။ သူ ပိုမိုသန်မာလာရန် လိုအပ်သည်။
"မင်းက စစ်တပ်ရဲ့ ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ခံထားရတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်ပဲလေ။" ရှန်ယွဲ့ရန်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို စူးစူးရဲရဲမှိတ်ကာ အပြစ်ကင်းစင်ယောင်ဆောင်ရင်း ကျေနပ်အားရနေသည့် အမူအရာဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းကိုသာ မင်းရဲ့ စစ်သားသူငယ်ချင်းကို ပြောပြလိုက်ရင် သူ မင်းတို့အဖွဲ့ထဲကနေ ခွဲထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသေချာပေါက် ပြောနိုင်တယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "မင်း တကယ်ပဲ ဘာလိုချင်တာလဲ။ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာက မင်းအတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာမို့လို့လဲ"
"ခြိမ်းခြောက်တာ ဟုတ်လား? ဟားဟား၊ ငါက ဘယ်တုန်းက မင်းကို ခြိမ်းခြောက်လို့လဲ" ရှန်ယွဲ့ရန်၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်များမှာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နောက်မှ လျှောက်လာနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ နူးညံ့လှပသော လက်တစ်ဖက်ကို ထိုသူ၏ ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး နှေးကွေးစွာပင် စကားစလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်၊ မင်းနဲ့အတူတူ ရှိနေချင်တယ်။ အကယ်၍ မင်းက ငါ့ရဲ့ လူသားဖြစ်ဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင်..."
"ငါတော့ မလုပ်နိုင်..." ဟိုကိုင်ယွမ် က စကားကို အဆုံးမသတ်နိုင်လိုက်ပေ။ သူ ငြင်းပယ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည့်အချိန်တွင်ပင် ရှန်ယွဲ့ရန်က ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းကို အတင်းဖိကပ်နမ်းလိုက်သည်။
အနမ်းက အလွန်ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသဖြင့် နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းဖူးခြင်းမရှိသေးသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လုံးဝ အေးခဲသွားရသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို တွန်းထုတ်ရန်ပင် မေ့လျော့သွားတော့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ရောက်လာချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ရှန်ယွဲ့ရန်က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ရုတ်တရက် နမ်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုလူငယ်လေးမှာလည်း သူမကို တွန်းမထုတ်ဘဲ ငြိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစစ်သား၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း မည်းမှောင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ယွဲ့ရန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ အပြုံးမှာလည်း ပို၍ ပရိယာယ်ကြွယ်ဝလာသည်။
'ဟွန်း... ဒီအစီအစဉ်ကတော့ အသေအချာပဲ'
ရှန်ယွဲ့ရန် တစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေစဉ်မှာပင် သတိပြန်ဝင်လာသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမကို တစ်စက်ကလေးမျှ သနားညှာတာခြင်းမရှိဘဲ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"မင်း... မင်းကတော့ အပေးများလေ အလိုများလေပဲ! အခုက ကပ်ဘေးကာလနော်။ မင်းပြောချင်ရင်လည်း သွားပြောလိုက်လေ!" ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် က ထိုသို့ အော်ဟစ်ပြောဆိုပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ထိုသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည့် အရှိန်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော ရှန်ယွဲ့ရန်သည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုလူငယ်လေး၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "မကောင်းတာကို မကောင်းမှန်း မသိတဲ့ကောင်။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ မပြစ်တင်နဲ့တော့!"
~~~
လီချင်း တစ်ယောက် သူတို့အဖွဲ့၏ ယာယီတည်းခိုရာနေရာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် အလွန်ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အမြဲသတိဝီရိယရှိပြီး အမြော်အမြင်ကြီးမားသည့် အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ် သည် အရှေ့ဘက်ကို ငေးငိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်သူ သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် ဖန်ခွက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကွဲအက်သွားပြီး ဖန်စများက အသားထဲသို့ စူးဝင်ကာ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။
ဒါ... ဒါ နာကျင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?
လီချင်း လည်း အမြန်ပြေးသွားပြီး "အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ? လက်မှာ ဖန်စတွေစူးပြီး သွေးတွေထွက်နေပြီလေ" ဟု လှမ်းအော်လိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် တင်းတင်းဆုပ်ထားသည့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်သီးကို ဖြန့်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
လီချင်း ၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်သံကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး သူ့လက်မှ သွေးများထွက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဖြန့်ပေးလိုက်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ လက်စွပ်ထဲတွင် ဆေးဝါးကုသရေးပစ္စည်းအစုံကို သိမ်းဆည်းထားပြီးဖြစ်သည်။ လီချင်း သည် ဆေးမြှပ်ကိရိယာကို ထုတ်ယူကာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ဝါးထဲမှ ဖန်စများကို ဖယ်ရှားပေးပြီးနောက် ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဒါ အစ်ကိုကြီးပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်။ တစ်ခုခု ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်ခဲ့တာလား?"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် အလွန်စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောသူက နေရာလွတ် (Dimension) ကို ငေးငိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ အလွန်ရှားပါးပြီး စိတ်ပူစရာကောင်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
လီချင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။ "ယွမ် လေးက ရှန်မျိုးရိုးနဲ့ အဲဒီမိန်းမနဲ့ တွဲသွားပြီ။"
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!" လီချင်း က အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မယုံဘူး!"
သာယာပျော်ပါးမှုကို နှစ်သက်သည့် အရင်က ဟိုကိုင်ယွမ် ဆိုလျှင်တော့ နှစ်ရက်လောက်ပဲ သိကျွမ်းဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် တွဲသွားသည်ဆိုတာကို လီချင်း ယုံချင်ယုံမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မိုးခြိမ်းလျှပ်ပြက်သည့်တိုင် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော ယခုလက်ရှိ သူ၏ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုမူ အသေရိုက်လျှင်တောင် သူ ယုံမည်မဟုတ်ပေ။
"အဲဒီမိန်းမက သူ့ကို နမ်းနေတာကို ငါကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တာ၊ သူကလည်း ပြန်မတွန်းထုတ်ဘူး။" ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိသည်နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ မှိုင်းညို့သွားသည်။
"အာ..." လီချင်း မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ထူးဆန်းသည့် အပြုအမူအတွက် အကြောင်းရင်းကို သူ နားလည်သွားသည်။ တစ်နေ့က လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကားနောက်ခန်းတွင် နမ်းနေသည်ကို မိသွားသည့်အချိန်ကတည်းက စစ်သားဖြစ်သူက သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းအပေါ် မည်ကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ထားရှိသည်ကို သူ သိရှိခဲ့သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မထုတ်ဖော်ဘဲ နေသည့်အတွက်ကြောင့်သာ လီချင်း က ပါးစပ်ပိတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ...
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်... ကျွန်တော့်အထင်တော့ ယွမ် လေးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ အဲဒီလိုမှ မလုပ်ရင် အစ်ကိုကြီးမှာ ဝန်ခံဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ သူက ယောက်ျားတွေကို စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေသည်။
ဤအချက်ကြောင့်ပင် သူ၏ ခံစားချက်ကို သဘောပေါက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူ ဆက်လက်၍ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွမ် လေး၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံရပြီး အရှက်ကွဲရမည့်အစား သူ၏ ခံစားချက်များကို တိတ်တဆိတ် ထိန်းသိမ်းထားရသည်ကိုသာ သူ ပိုနှစ်သက်သည်။
"ဘယ်သူပြောလဲ? အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ချင်းကျွင်း နဲ့ တွဲဖို့ တွေဝေနေတုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ထင်ရှားနေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထောက်ပြပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ တွေဝေမှုကို ကျော်လွှားအောင် ကူညီပေးခဲ့တာ ယွမ် လေးပဲ။ သူက အချစ်ကို မယုံဘူးလို့ ပြောပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်မိသွားခဲ့ရင်တော့ သူတို့က ယောက်ျားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းမပဲဖြစ်ဖြစ် အစွမ်းကုန် တိုက်ပွဲဝင်ပြီး တန်ဖိုးထားမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။" လီချင်း သည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါကြောင့်မို့လို့ အစ်ကိုကြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ အများဆုံးတော့ အငြင်းခံရပြီး ခဏလောက်ပဲ စိတ်ထိခိုက်ရမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ နေတာထက်စာရင်တော့ အဆပေါင်းများစွာ သာပါတယ်"
"အင်း၊ ငါ နားလည်ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မှိုင်းညို့နေသော အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။