Rebirth of MC – အခန်း (၇၃)
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အရာဝတ္ထုကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ပေးထားခဲ့သော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေပုံရသည်။ သူသည် ဟိုမိသားစု ၏ အရေးကိစ္စများ၊ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့၏ အခြေအနေများကို တွေးတောနေသည်။ ယွမ် ကမူ သူ့ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။
"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ" ယွမ် က မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအခြေအနေတွေက ဘယ်လိုဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို တွေးနေမိတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ နေရာလွတ် (Dimension) ၏ လေထုသည် အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေမိသည်။ အရာအားလုံးသည် အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူသည် အားနည်းနေ၍ မဖြစ်ပေ။ ဟိုမိသားစု ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူသည် ပိုမိုသန်မာလာရန် လိုအပ်သည်။
"ငါတို့ ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ယွမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးလမ်းအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့သည်။
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် အခြားသူများကို ဘိုးဘွားပိုင်ခန်းမထဲသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးသည်။ အိမ်အတွင်းပိုင်းမှာ အနည်းငယ် မှောင်ရီနေသည်။ ဇွန်ဘီများ၏ ဝိုင်းရံထားခြင်းကို ခံနေရသည့်အတွက် ဤအိမ်ဟောင်း၏ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်တိုင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားပြီး တတ်နိုင်သမျှ လုံခြုံအောင် ပြုလုပ်ထားကြသည်။ အတွင်းဘက်တွင် အနည်းငယ်သော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ပျံ့လွင့်နေသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ သေကောင်ပေါင်းလဲ ထွက်ပေါ်နေသည့် ပုပ်အဲ့အနံ့ဆိုးများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဤအနံ့မှာ သတိပြုမိရုံမျှသာ ရှိသည်။
"လာရောက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
အိမ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာရှိသည့် ပိန်လှီပြီး အားနည်းနေသည့် အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ကောက်ရိုးဖျာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်။ သူမက စကားကို နှေးကွေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအဘွားအိုကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ပတ်လည်တွင် သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းခြုံနေသည်ကို သူ မြင်နေရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအရိပ်အယောင်မျိုးမှာ သေခါနီးအချိန်သို့ နီးကပ်နေသူများတွင်သာ ရှိတတ်သည့် အရာဖြစ်သည်။
"မင်း..."
"ဟဲဟဲ... တာအိုကျင့်ကြံသူလေးရဲ့ စွမ်းရည်က မဆိုးပါလား။ တကယ်ကို မြင်နေရတာပဲ။ ဒီအဘွားအိုမှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတာကိုပေါ့" အဘွားအို ယွမ် က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး လူလေးဦးကို ထိုင်ရန် နေရာပေးလိုက်သည်။
"အဘွား... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ အဘွားက အရမ်းတော်တာပဲ၊ သေချာပေါက် အဘွားက..." အသက် ၁၇ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၈ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးက အဘွားအို၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖုန်များပေကျံနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။
"မိုက်မဲတဲ့ ကလေးမလေး၊ ဒီအဘွားအိုက ဘဝကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပါပြီ။ သွားတော့၊ ဒီတာအိုကျင့်ကြံသူလေးနဲ့ ငါ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောစရာ ရှိသေးတယ်" အဘွားအို ယွမ် က မိန်းကလေး၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။
ထိုမိန်းကလေး၏ ကြီးမားသော မျက်လုံးအစုံသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
"ယွမ် လေး၊ အဘွားအို ယွမ် နဲ့ စကားပြောချင်သလောက် ပြောလိုက်ဦး။ ငါကတော့ ရွာသားတွေကို ခေါ်ပြီး တခြားအိမ်မှာ နေရာသွားရှာလိုက်ဦးမယ်" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောသည်။ ထို့နောက် လီချင်း၊ ချင်းကျွင်း နှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ရွာသားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုအိမ်ငယ်လေးထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
မှောင်ရီနေသော အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ရှမန်အဘွားအိုနှင့် တာအိုကျင့်ကြံသူတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အဘွားအို ယွမ် သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။
အကယ်၍ အခြားသူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ဤစာအုပ်ကို ကြည့်ပြီး အသုံးမဝင်တော့သည့် စက္ကူပုံတစ်ပုံဟုသာ ထင်မြင်မိကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော် သက်တမ်းရှိသည့် အဘွားအိုသည် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူ့ထံသို့ ဆက်သွယ်နိုင်သူဖြစ်ပြီး၊ သူမကိုယ်တိုင် အလွန်အမင်း အသုံးပြုထားပုံရသည့် ဤစာအုပ်သည် သာမန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။
"ဒါက..."
"ဒီစာအုပ်ကိုသာ သာမန်လူတစ်ယောက်က ဖတ်မိရင် ဘာမှနားမလည်ဘဲ အသုံးမဝင်တဲ့ စက္ကူပုံလို့ပဲ မြင်ကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းအရာကို နားလည်တဲ့သူအတွက်တော့ ဒါဟာ အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာတစ်ခုပါပဲ။ ဒါက မင်းအတွက် ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်လက်ဆောင်ပဲ" အဘွားအို၏ အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြင်နာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ဒီစာအုပ်က မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ သေချာပေါက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ"
"ဒါက တန်ဖိုးရှိလွန်းပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ရှေ့မှ ရှေးဟောင်းစာသားများကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် စကားဆိုလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ" အဘွားအို ယွမ် က ထပ်မံရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျန့်မိသားစုမှာ ရှမန်တွေနဲ့ ဟောကိန်းထုတ်သူတွေ အမြဲရှိခဲ့တယ်။ ဒီအဘွားအိုလည်း အဲဒီလိုကံမျိုးပဲ ပါလာခဲ့ပြီး ဒီရှေးဟောင်းစာအုပ်ကနေ သင်ယူခွင့် ရခဲ့တာပေါ့။ ငါ ဒါကို အခါခါ ဖတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီအတားအဆီးကို မချခင်ကတည်းက မင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိနေခဲ့တာ။ မင်းက ဒီစာအုပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကံပါလာတဲ့သူပဲ"
"အဘွားအို ယွမ် ရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဆက်လက်ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ စာအုပ်ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်ကာ သူ့၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
"တာအိုကျင့်ကြံသူလေး၊ ဒီအဘွားအိုကို မင်းရဲ့ နာမည်လေး ပြောပြပေးလို့ ရမလား"
"အာ၊ ကျွန်တော် သတိမေ့သွားတာ ခွင့်လွှတ်ပါ။ အဘွားအို ယွမ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုနာမည်က ဟို ဖြစ်ပြီး နာမည်က ဟိုကိုင်ယွမ် ဖြစ်ပါတယ်။"
"ဟို... ဟုတ်ပေတာပေါ့။ ဒီစာအုပ်နဲ့ မင်းမှာ ကံစပ်နေတာ မဆန်းပါဘူးလေ။" အဘွားအို ယွမ် က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
"အဘွားအို ယွမ် အဲဒီစကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲခင်ဗျာ။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဤအဘွားအိုတွင် မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်သော နက်နဲသည့် စွမ်းအားများ ရှိနေသည်ဟု ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေသည်။
"ဒီစာအုပ်က ကျန့်မိသားစုမှာ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစာအုပ်ကို စတင်ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူက ဟိုမျိုးရိုးကပဲ။ အခုတော့ ဒါက ဟိုမိသားစု ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ဆီကို ပြန်ရောက်သွားပြီ။ ဒီအဘွားအို သေဆုံးသွားတဲ့အခါ ကျန့်မိသားစုရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ငါ မြင်ရလိမ့်မယ်။ အခုလို စာအုပ်ကို လွှဲပေးလိုက်ရတာ ကောင်းပါတယ်၊ ဟဲဟဲ"
ထူးခြားသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားရှိသည့် အဘွားအိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်နှလုံးမှာ လှုပ်ရှားသွားရသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ဘဝနေဝင်ချိန်တွင် သူမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဆန္ဒများ ပြည့်ဝသွားသည်ကို အဘွားအို မြင်တွေ့သွားရပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိနေသောကြောင့်ပင်။
အဘွားအို ယွမ် သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုမောပန်းလာသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသည့် အရိပ်အယောင်များသာ ရှိနေသည်။
"တာအိုကျင့်ကြံသူလေး... မင်းရဲ့ ခရီးက ရှည်လျားဦးမှာပါ။ ဒီလောကကြီးက အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူးဆိုတာကို မင်းလည်း သိမှာပါ။ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ဒီလိုမျိုး အဖိုးတန်တဲ့ အရာတစ်ခုကို သင့်တော်တဲ့ လက်ထဲကို အပ်နှံလိုက်ရတဲ့အတွက် ငါ တကယ်ပဲ စိတ်ကျေနပ်မိပါတယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ သူမကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ အဘွားအို၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ထိုစကားလုံးများနောက်ကွယ်တွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။
"မင်း သွားသင့်ပြီ။ အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့သူတွေက မင်းကို စိုးရိမ်နေကြလိမ့်မယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဘွားအိုကို ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုမှောင်မည်းနေသော အခန်းငယ်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ လေအေးများက သူ့မျက်နှာကို လာရောက်ထိတွေ့သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။
အနီးအနားရှိ အိမ်တစ်အိမ်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် အခြားသူများက သူ့ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် အနားသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က အလျင်အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေရဲ့လား။ အဘွားအို ယွမ် က မင်းကို ဘာတွေ ပြောပြလိုက်သေးလဲ"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို တည်ငြိမ်စွာ ဖြတ်သန်းချင်နေတာပါ။ ငါတို့ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ"
လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့လည်း အဘွားအို၏ အခြေအနေကို ရိပ်မိကြပြီးဖြစ်ရာ ဆက်လက်မမေးမြန်းတော့ပေ။
"ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ ဒီည ဒီရွာမှာပဲ ခဏနားကြတာပေါ့။ မနက်ဖြန်ကျမှ ခရီးဆက်ကြတာပေါ့" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ညဉ့်နက်လေလေ၊ အပြင်ဘက်မှ ဇွန်ဘီများ၏ ညည်းတွားသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာလေလေဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုအရာများထက် အဘွားအို ယွမ် ပေးအပ်ခဲ့သော စာအုပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အတွေးများကသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ထိုစာအုပ်ကို အာရုံခံလိုက်ရင်း အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဤညသည် ရှည်လျားလှသည်။ သို့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက်မူ ဤခရီးလမ်း၏ အစပြုခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။