Rebirth of MC – အခန်း (၇၂)
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်အာရုံများသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်ဝင်သွားပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည့် နေရာလွတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် လီချင်း တို့သည် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ၊ အခြေအနေတွေက အဆင်ပြေရဲ့လား။"
လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီနေရာက စွမ်းအင်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာပြီ။ ချင်းကျွင်း လည်း အခုဆိုရင် အရင်ကထက် ပိုပြီး သန်မာလာနေတယ်။"
လီချင်း ကလည်း လက်ထဲက အလုပ်ကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ထောက်ခံသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အခုချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့တွေ ဒီနေရာကို ပိုပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်လာပြီ။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်က အခြေအနေတွေက ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "အပြင်ဘက်က အခြေအနေကတော့ ရှုပ်ထွေးနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့တွေ ဒီနေရာမှာပဲ အချိန်အကြာကြီး ပုန်းနေလို့ မရဘူး။"
လောင်ကျန့်ရယ် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် အနားသို့ လျှောက်လာသည်။ "ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ အပြင်ကို ထွက်သွားဖို့က အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်။ အထူးသဖြင့် အဲဒီလူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ရှာနေတုန်းပဲလေ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံသည် အပြင်ဘက်ရှိ အန္တရာယ်များကို အမြဲတမ်း သတိထားနေသည်။
"ကျွန်တော်တို့တွေ ပြင်ဆင်မှုတွေကို ဆက်လုပ်ရမယ်။ ဒီနေရာမှာ ပိုပြီး သန်မာလာအောင် လုပ်ဆောင်ရမယ်။ အချိန်တန်ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ထွက်သွားရမှာပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အသံတွင် ခိုင်မာသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
လီချင်း သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူတို့နှစ်ဦးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ အာရုံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် လမ်းကြောင်းသည် မသေချာသော်လည်း သူသည် နောက်ဆုတ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။
“အသားကာကွယ်ပေးသူ” (meat shield) နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ဖုတ်ကောင်များကို ဆွဲဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ဖုတ်ကောင်များကို ရှင်းလင်းသည့် လုပ်ငန်းစဉ်၏ ထိရောက်မှုမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လောင်ကျန့်ရယ် က အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။ သူသည် အတွင်းခံအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းကို အနည်းငယ်ရှကာ ထွက်လာသည့် သွေးစက်အနည်းငယ်ကို အဝတ်စပေါ်သို့ သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဆိုပါအဝတ်စကို ဝါးလုံးတစ်ချောင်းတွင် ချည်နှောင်ကာ အကာအကွယ်အတားအဆီးအပြင်ဘက်သို့ ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ချွေးနံ့နှင့် သွေးနံ့တို့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသော ဖုတ်ကောင်များသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် စုရုံးလာကြပြီး လေထဲတွင် လွင့်နေသော အဝတ်စကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးပမ်းရင်း အော်ဟစ်နေကြသည်။ ဝါးလုံးကို ကိုင်ထားရသူ ချင်းကျွင်း က ဖုတ်ကောင်များကို ပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ဝါးလုံးကို တစ်ခါတစ်ရံ ဝှေ့ယမ်းပေးနေသည်။ လက်ထဲတွင် စက်သေနတ်ကို ကိုင်ထားသော လောင်ကျန့်ရယ် က စုရုံးလာသည့် ဖုတ်ကောင်များကို ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်နေပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကမူ ရွှေရောင်မီးတောက်များဖြင့် အလောင်းများကို တစ်ခါတစ်ရံ ရှင်းလင်းပေးနေသည်။
နှစ်နာရီကြာပြီးနောက်တွင် ဖုတ်ကောင်အရေအတွက်၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာ ကျန်ရှိနေသေးပြီး အလောင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးတွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ရွှေရောင်မီးတောက်များ တောက်လောင်လာသည့်အခါတွင် အစီအရင်တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ဝိုင်းရံသွားတော့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဤဝိညာဉ်မီးတောက်တွင် အပူချိန်မရှိခြင်းပင်၊ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သုံးဦးစလုံးသည် ပြင်းထန်သော အပူဒဏ်ကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဤဖုတ်ကောင်အုပ်စုကို ရှင်းလင်းခြင်းမှ ရရှိလာသော အကျိုးကျေးဇူးများတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အခြားသူများထက် ပိုမိုအကျိုးအမြတ်ရရှိခဲ့သည်။ နံနက်ခင်းကတည်းက ဖုတ်ကောင်များနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ သူ၏မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အလောင်းများကြားတွင် အနီရောင် ပုရွက်ဆိတ်ပုံဆောင်ခဲများ (red ant crystals) ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တွေ့ရသည်။ သူသည် တွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောက်ယူစုဆောင်းခဲ့ရာ ယခုအခါတွင် ပုလင်းတစ်လုံးပြည့်ကျော်အထိ ရရှိထားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးဖြစ်သည်။ ယနေ့ညတွင် သူ တရားထိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဂါထာအဆောင်များ ရေးဆွဲရန်အတွက် အချိန်အနည်းငယ် ပေးမည်ဟု စိတ်ကူးထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် Z မြို့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာချိန်ကတည်းက သူအသုံးပြုနေသည့် အဆောင်များမှာ ယခင်က ထွင်းထုထားသည့် အဟောင်းများ သို့မဟုတ် စမ်းရေကို အသုံးပြု၍ ရေးဆွဲထားသည့် အဆောင်များသာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ထိုကာလအတွင်း သူ၏ အဆောင်လက်ကျန်မှာ ကုန်ခါနီးဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ ယခုအချိန်သည် ၎င်းကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရမည့် အချိန်အခါကောင်း ဖြစ်ပေသည်။
အိမ်သို့ ပြန်ကာ နေ့လယ်စာ စားသောက်ရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်ကြပြီးနောက် လီချင်း နိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အစာစားပြီးနောက် တစ်နာရီခန့် အနားယူပြီးနောက် အစီအရင်ရှိရာသို့ ပြန်သွားကြသည်။ တစ်နာရီကျော်ကြာ မီးတိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်မီးတောက်များလည်း ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်ကို ခပ်ယမ်းယမ်းပြုလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နှမ်းစေ့အရွယ်အစားခန့် ပြန့်ကျဲနေသော ပုံဆောင်ခဲများမှာ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲရှိ ဖန်ပုလင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဝါးလုံးတွင် ချည်နှောင်ထားသည့် အင်္ကျီကို မြင်လိုက်ရပြီး ဖုတ်ကောင်များက ၎င်းကို လုယက်ရန် ရုန်းကန်နေပုံကို မြင်သောအခါ လီချင်း မှာ ရယ်မောမိသွားသည်။ ထို့နောက် ဝါးလုံးကိုင်ထားသည့်တာဝန်ကို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပြီး ကျန်သုံးဦးကို သေနတ်ပစ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ညနေ ၄ နာရီ၌ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုတစ်ခုလုံးမှာ အကုန်အစင် နီးပါး ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ခေါင်းမာစွာဖြင့် လှည့်လည်နေသည့် ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အဝေးမှနေ၍ ပစ်ခတ်ခြင်းဖြင့် အန္တရာယ်မယူလိုကြတော့သဖြင့် လူလေးဦးသည် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျန်ရှိနေသော ဖုတ်ကောင်များကို ဝင်ရောက်ခုတ်ထစ်လိုက်ကြသည်။ အလွန်မြန်ဆန်စွာပင် ကျန်ရှိနေသော ဖုတ်ကောင်များကို အပြီးသတ် ရှင်းလင်းလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သစ်သားပြားတစ်ခုကို ရွှေရောင်မီးတောက်ဖြင့် မီးရှို့လိုက်သည့်အချိန်တွင်ပင် ဘုရားကျောင်းဟောင်း၏ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားတံခါးနောက်မှ လူတို့၏ လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားသော လေးလံသည့်အရာတစ်ခုကို ဖယ်ရှားနေသကဲ့သို့ အိမ်အတွင်းမှ တရွတ်တိုက်ဆွဲသံနှင့် တဒုန်းဒုန်းမြည်သံများ ကြားနေရသည်။ ခဏအကြာတွင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ဟပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ထိုကြမ်းတမ်းသော တံခါးနောက်မှ ခေါင်းပြူကြည့်လာသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည့် လူငယ်လေးဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားသည်။
"မ-မင်းတို့က အဘွားကြီး [[Zhang]] ပြောနေတဲ့ ရွာသားတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာတဲ့ သူရဲကောင်းတွေလား?"
"သူရဲကောင်း... သူရဲကောင်းတွေ ဟုတ်လား?" လီချင်း သည် ထိုလူစိမ်း၏ စကားကို နားလည်အောင် ကြိုးစားရင်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားသည်။ ဤဘွဲ့နာမမှာ အလွန်ပင် ရှေးရိုးဆန်နေသည်။
"အဘွားကြီး [[Zhang]] လား? အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လား?" ဟိုကိုင်ယွမ် က ထိုလူကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ အဘွားကြီး [[Zhang]] က အသက်တစ်ရာနှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ရှိနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရွာမှာ အသက်အကြီးဆုံး၊ အရည်အချင်းရှိပြီး လူအများ လေးစားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပါပဲ။" သူသည် အဘွားအိုအကြောင်း ပြောပြနေချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာနှင့် လေသံ၌ လေးစားကြည်ညိုမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ သို့သော် ထိုအရာများအောက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
"အဘွားကြီး [[Zhang]] မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့လား?" သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က ခန့်မှန်းလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသလို ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို သူမဆီ လိုက်ပို့ပေးနိုင်မလား?"
"ရတာပေါ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ခဲ့ကြပါ။ ဝင်ခဲ့ကြပါ။"
အဘိုးအို၏ ခွင့်ပြုချက်နှင့်အတူ ဟိုကိုင်ယွမ်၊ လောင်ကျန့်ရယ်၊ လီချင်းနှင့် ချင်းကျွင်းတို့ လေးဦးသည် ဘုရားကျောင်းဟောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြင်ဘက်၏ အေးစက်စက် လေထုနှင့်မတူဘဲ ပိုမို၍ စိုထိုင်းထိုင်းနိုင်သော လေထုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘုရားကျောင်း၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး အမိုးအကာများကြားမှ ယိုစိမ့်ကျလာသော အလင်းတန်းအနည်းငယ်သာလျှင် နေရာအချို့ကို ဖျော့တော့စွာ လင်းလက်စေသည်။
အဘိုးအိုသည် သူတို့ကို ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ ဘုရားကျောင်း၏ အနောက်ဘက် အခန်းငယ်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုအခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သစ်သားကုတင်ဟောင်းတစ်ခုရှိပြီး၊ အပေါ်တွင် စောင်အထူကြီးများကို အလွှာလိုက် ခြုံထားသည့် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ အဘိုးအိုသည် ကုတင်နားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
"အဘွားကြီး [[Zhang]]... အဘွားကြီး [[Zhang]]... သူတို့ ရောက်လာကြပြီ။"
စောင်များကြားမှ သက်ပြင်းချသံတစ်ခုနှင့်အတူ အလွန်အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာမူ မှေးမှိန်နေသော်လည်း ထက်မြက်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ဟိုကိုင်ယွမ်တို့ လေးဦးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များသည် ဟိုကိုင်ယွမ်ထံသို့ ရောက်သောအခါ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။
"မင်းတို့... မင်းတို့က နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပေါ့။" အဘွားကြီး [[Zhang]] ၏ အသံမှာ ပုရွက်ဆိတ်သွားလာသံကဲ့သို့ တိုးညင်းသော်လည်း ကြည်လင်ပြတ်သားနေသည်။
"ကျွန်တော်တို့ကို သိလို့လား၊ အဘွား?" ဟိုကိုင်ယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
အဘွားကြီး [[Zhang]] သည် ဖြည်းညှင်းစွာပင် ကုတင်ပေါ်မှ ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် လေထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ပုံစံတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ထိုပုံစံကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် သူလေ့လာနေသည့် ရှေးဟောင်းအစီအရင်များနှင့် ဆင်တူနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ငါက မင်းတို့ကို မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က ကံကြမ္မာကိုတော့ ငါမြင်နေရတယ်။" အဘွားကြီး [[Zhang]] သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ "ဒီရွာက မကြာခင်မှာ အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။ အဲဒီအန္တရာယ်က ဖုတ်ကောင်တွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုဆိုးရွားတယ်။ မင်းတို့ ဒီကို ရောက်လာတာဟာ မတော်တဆမှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။"
အခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။ လောင်ကျန့်ရယ်နှင့် လီချင်းတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အခြေအနေကို သတိထားမိလာသည်။ ချင်းကျွင်းမှာမူ လက်ထဲမှ ဓားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ်သည် အဘွားကြီး၏ စကားကို အလေးအနက်ထားကာ နားထောင်နေသည်။ သူမ၏ စကားများမှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသော်လည်း သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရ သူမသည် အမှန်တရားကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
"အဘွားပြောတဲ့ အန္တရာယ်က ဘာလဲ? ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ?" ဟိုကိုင်ယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
အဘွားကြီး [[Zhang]] သည် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်မှာ အလွန်အေးစက်နေပြီး အသားအရေမှာ သစ်ကိုင်းခြောက်များကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အစွမ်းတွေကို သုံးပါ။ မင်းရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အရာတွေကို အခုပဲ ထုတ်သုံးဖို့ ပြင်ဆင်ထားပါ။ အချိန်က မင်းတို့ကို စောင့်မနေဘူး။"