Rebirth of MC – အခန်း (၇၁)
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အတွက် သူ့လက်ဖဝါးများပင် ချွေးစို့နေခဲ့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာတွေ စိတ်ပူနေတာလဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ရိုးရိုးလေးပဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပါ။"
ချင်းကျွင်း က အနီးအနားတွင် ရပ်နေရင်း အပြုံးတစ်ခုနှင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"
ယွမ် သည် အေးစက်စက် အသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်နဲ့တင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရင် နောက်ပိုင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ်။"
သူတို့အထဲမှ နှစ်ယောက်မှာ လောင်ကျန့်ရယ် လောက် ပစ်ခတ်မှု တိကျခြင်းမရှိသော်လည်း လူသုံးယောက်လုံး စက်သေနတ်များဖြင့် ရန်သူအုပ်စုဆီသို့ ကျည်ဆန်များ မိုးရွာသလို ပစ်သွင်းနေကြသည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါတွင်မူ ဇွန်ဘီအလောင်းများသည် အကာအကွယ်နယ်နိမိတ်မှ သုံးမီတာအကွာအထိ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေချေပြီ။ ရှေ့တွင် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အတွက် နောက်မှလိုက်ပါလာသော သေကောင်ပေါင်းစွဲများမှာ ထိုအလောင်းပုံများပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကြပြီး အလောင်းပုံကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုမိုမြင့်မားလာတော့သည်။
"ယွမ်၊ မင်းအလှည့်ပဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ကျည်ကတ်တစ်ခုကို အကုန်ပစ်ခတ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
အလောင်းများ စုပုံနေခြင်းကြောင့် လူသုံးယောက်မှာ နောက်မှလာသူများ အပေါ်သို့တက်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရပြီး ထိုအစုအဝေးကို ရှင်းလင်းရမည့် အလုပ်မှာလည်း အချိန်ပိုမိုကုန်ဆုံးလာသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလောင်းများကို မီးရှို့ပေးရန်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မပြောဘဲ ရိပ်မိစေလိုသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသဖြင့် သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သစ်သားပြား သုံးချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုသစ်သားပြားထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့ရှိ အလောင်းပုံငယ်လေးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ မီးတောက်များ ထတောက်လာသည်။ ရွှေရောင်မီးတောက်များ တောက်လောင်လာသည်နှင့် လူသုံးယောက်လုံး ထူးခြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မီးမတောက်ခင်က အသက်မဲ့သတ္တဝါများမှာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ တရစပ် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ရုတ်တရက် အလန့်တကြား ပြန့်ကျဲသွားကြပြီး မီးတောက်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားကြသည်။
"သူတို့ရဲ့ မူလဗီဇတွေက ဒီမီးတောက်တွေက သူတို့ကို ပြာကျသွားအောင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိနေပုံပဲ။" ချင်းကျွင်း က သေနတ်ထဲသို့ ကျည်ကတ်အသစ် ထည့်သွင်းရင်း မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသော ဇွန်ဘီများမှာ ပြန့်ကျဲသွားပြီးနောက် အများစုမှာ ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင်သာ လှည့်လည်နေကြပြီး အနည်းငယ်သော အရေအတွက်သာလျှင် လောင်ကျွမ်းနေသော အလောင်းပုံကို ပတ်၍ လမ်းကြောင်းလွှဲကာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။
"ဒီရွှေရောင်မီးတောက်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။ အဲဒီစွမ်းအင်ကတော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးအောက်မှာ ရှိတဲ့ အသန့်စင်ဆုံး သဘာဝစွမ်းအင်ကနေ ဆင်းသက်လာတာပေါ့။ ဇွန်ဘီတွေဆိုတာ အောက်တန်းကျတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးသတ္တဝါတစ်မျိုးလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့က ဒီမီးကို ကြောက်နေကြတာလေ။"
အခုဆိုလျှင် တောမီးပမာ တောက်လောင်နေပြီဖြစ်သော မီးတောက်များကို ငေးကြည့်ရင်း သူက ကျန်သူများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေပုံးတစ်ပုံးနှင့် သစ်သီးခြင်းတောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"လက်ဆေးပြီး တစ်ခုခုစားကြပါဦး။ ဒီမီးက နောက်ထပ် အတော်လေးကြာအောင် ဆက်တောက်နေဦးမှာ။"
စက်သေနတ်များကို အသုံးပြု၍ ဇွန်ဘီများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပစ်သတ်နိုင်ခြင်းကြောင့် အလုပ်တွင်ကျယ်သော်လည်း နံနက်ခင်း နွေရာသီနေရောင်ခြည်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် လူသုံးယောက်စလုံး ချွေးပြန်နေကြသည်။ သစ်သီးများ စားသုံးခြင်းက သူတို့၏ ရေငတ်မှုကို ပြေပျောက်စေပြီး ဆုံးရှုံးသွားသော ဓာတ်ဆားဓာတ်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော အခက်အခဲမှာမူ သေကောင်ပေါင်းစွဲများထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ပုပ်အဲ့အဲ့အနံ့ဆိုးကို သည်းခံရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
မီးတောက်များမှာ နာရီဝက်ခန့် ဆက်လက်တောက်လောင်နေသော်လည်း တစ်မီတာခန့် မြင့်သော အလောင်းပုံကြီးကို တစ်ဝက်ခန့်သာ လျော့ကျသွားစေနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ကျန်ရှိနေသော ဇွန်ဘီများမှာလည်း ပြန့်ကျဲသွားကြပြီး သူတို့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ဝန်လေးနေကြသဖြင့် စက်သေနတ်များကို အသုံးပြု၍ မရတော့ပေ။
"အင်း... သူတို့က ဒီလောက် ပြန့်ကျဲနေမှတော့ အားလုံးကို ပြန်စုစည်းပေးဖို့အတွက် အသားတံတိုင်း (meat shield) လုပ်ပေးမယ့်သူ လိုနေပြီ။"
နောက်ဆုံး စပျစ်သီးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လမ်းလျှောက်နေသော ဇွန်ဘီများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သူတို့ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"အသား... အသားတံတိုင်း ဟုတ်လား။"
ထင်ရှားသည်မှာ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကွန်ပျူတာဂိမ်းများကို တစ်ခါမျှ ကစားဖူးပုံမရပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ထက်မြက်သော ဦးနှောက်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည့် ထူးဆန်းသော စကားလုံးကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရန် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။
"သူပြောချင်တာက ကျွန်တော်တို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အကာအကွယ်နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြီး အစာမြှားအဖြစ် လုပ်ပေးဖို့ ပြောတာပါ။ ဇွန်ဘီအားလုံးကို တစ်နေရာတည်း စုစည်းမိအောင် ဆွဲခေါ်လာပြီးမှ စက်သေနတ်တွေနဲ့ ပစ်သတ်ဖို့ ပြောတာပါ။"
ချင်းကျွင်း က ရှင်းပြလိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် မသိသည့်အရာတစ်ခုကို သူသိနေရသည့်အတွက် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားမိသည်။ ထို့နောက် သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ယွမ် လေးရေ၊ ဒါက ဂိမ်းမဟုတ်ဘူးလေ။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ခြေချော်လဲသွားရင် ဒါဟာ HP နည်းနည်း လျော့သွားရုံလောက်နဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"
"ကျွန်တော် ဒါကို သိပါတယ်ဗျ။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
"မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော် ခွင့်မပြုဘူး။"
နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် အစီအစဉ်ကို အတိအကျ နားလည်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးကို ဖိကိုင်လိုက်ရင်း မရွေ့နိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အဆင်ပြေမှာပါ..."
"ခွင့်မပြုဘူး။"
ဟိုကိုင်ယွမ် စကားကို ဆက်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် လောင်ကျန့်ရယ် က ပြတ်သားစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ တွေးနေရင်တောင် ဒီလိုမျိုး အန္တရာယ်ထဲကို ခေါင်းတိုးဝင်စရာ မလိုဘူး။"
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် စတင်တွေ့ဆုံသည့်နေ့ကတည်းက ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကို ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ မည်းမှောင်တင်းမာနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောက်ရွံ့စိတ် အနည်းငယ်က သူ့ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
"ကောင်းပါပြီ..."
သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဒေါသကို ပိုမိုမီးထိုးပေးရန် မလိုလားပေ။
စပိုလာ (Spoiler) ၀ / ၁၀၀၀၀ မှတ်ချက် ရေးသားရန်
မှတ်ချက်များကို တင်နေသည်...
နောက်ထပ် မှတ်ချက်များကို တင်နေသည်...
ပြန်ကြားရန်
အီမိုဂျီစတစ်ကာများ
- [x] စပိုလာ ၀ / ၅၀၀၀
မတင်သွင်းမီ ဖျက်သိမ်းရန်
မှတ်ချက်ကို ပြင်ဆင်နေသည်
😊🔥❤️
ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စိတ်ဆိုးနေသော အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေရန် မလိုလားပေ။
အမှန်စင်စစ် သူသည် အလွန်အမင်း ရူးသွပ်သော အစီအစဉ်ကို စဉ်းစားထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အစီအစဉ်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ သူသည် အကာအကွယ်နယ်နိမိတ်၏ အစွန်းအနားသို့ သွားရောက်ပြီး ဇွန်ဘီများကို ဆွဲဆောင်ကာ ၎င်းတို့ကို တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းမိအောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ချင်းကျွင်း တို့အား စက်သေနတ်ဖြင့် အသင့်စောင့်ဆိုင်း ပစ်ခတ်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများမှာ လောင်ကျန့်ရယ် အတွက်မူ လက်ခံနိုင်ဖွယ် မရှိသည့်အရာ ဖြစ်နေသည်။
"မင်းက တကယ်ကို ရူးနေတာပဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ပင်။ "အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ ဇွန်ဘီတွေက တစ်ကောင်နှစ်ကောင်လောက်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ရာဂဏန်းလောက် ရှိနေတာ။ အဲဒီကြားထဲကို မင်းတစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားမယ်ဆိုရင် အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်းက သုညပဲ ရှိတယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို နားလည်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်တွင်လည်း ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသော စွမ်းအားများနှင့် လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုစွမ်းရည်များက သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။
"ကျွန်တော် သတိထားမှာပါ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"သတိထားတာနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။" ချင်းကျွင်း ကလည်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဘက်မှ ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်းက ဒီအဖွဲ့ရဲ့ ဦးနှောက်ပဲ။ မင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်တာက အရေးကြီးပေမဲ့ မင်းရဲ့ အသက်က အဲဒီထက် ပိုအရေးကြီးတယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးမည့်သူများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။" သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မလုပ်တော့ပါဘူး။ အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာကြတာပေါ့။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အေး၊ အဲဒီလိုမှပေါ့။ ငါတို့ အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားကြတာပေါ့။ အရေးတကြီး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။"
နေရောင်ခြည်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး လေထုထဲတွင် ပူအိုက်မှုများ တိုးပွားလာသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သုံးယောက်ကြားရှိ တင်းမာမှုများမှာမူ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အနာဂတ်အတွက် မည်သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်ကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန်အတွက် စတင်ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။