Rebirth of MC – အခန်း ၇၀
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် မူးဝေနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အလွန်အမင်း တောက်ပနေသည့် အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်လုံးများ ကျိန်းစပ်သွားရသည်။ သူ လက်ကို မြှောက်ကာ မျက်လုံးကို ကာကွယ်လိုက်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။
သူ့ဘေးနားတွင် ရှိနေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ဆီသို့ တိုးကပ်လာသည်။
"နိုးလာပြီလား။ ဘယ်လိုနေသေးလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"
သူ့အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေပြီး အားနည်းနေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရေခွက်ကို ကမ်းပေးရင်း သူ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထူပေးလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ လည်ချောင်းထဲတွင် သက်သာရာရသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ချင်းကျွင်း ဝင်ရောက်လာသည်။ ချင်းကျွင်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"နိုးလာပြီပေါ့။ မင်း အိပ်ပျော်နေတာ သုံးရက်ရှိပြီ" ချင်းကျွင်း က ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "သုံးရက်... ကျွန်တော် အဲ့လောက်ကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားတာလား"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "မင်းရဲ့ စွမ်းအင်တွေ အလွန်အကျွံ သုံးစွဲမိသွားတာလေ။ ကံကောင်းလို့သာ ဘာမှမဖြစ်တာ" ဟု ပြောသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များစွာ ရောထွေးနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံရခြင်းက သူ့အတွက်တော့ အလွန် ထူးဆန်းပြီး နွေးထွေးသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ပေးကြလို့" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း သည် သူ့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ငါတို့က အဖော်တွေပဲလေ။ အဲ့လို စကားမျိုး မပြောပါနဲ့"
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသည့် နေရောင်ခြည်သည် သူတို့သုံးဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ထပ်မံ ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ ပြန်လည် အသက်ရှင်သန်နေဆဲ ဖြစ်သည်ဆိုသည့် အချက်က သူ့ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
သူတို့သုံးယောက်စလုံးတွင် တစ်ဖက်စီ၌ ဓားတစ်လက်စီ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ကျောတွင် စက်သေနတ်များ လွယ်ထားကာ ခါးတွင်လည်း ပစ္စတိုသေနတ်များ ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်မသွားမီ ရှေးဟောင်းယဇ်ပူဇော်သူ ပြောပြနိုင်ခဲ့သည့်အချက်အရ ရွာသူရွာသားများသည် ဘိုးဘွားပိုင် ဘုရားကျောင်းဆောင်တွင် ရှိနေကြပြီး ဇွန်ဘီအုပ်စု၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သုံးယောက် ရင်ဆိုင်ရမည့် အသက်မဲ့သတ္တဝါများမှာ အလွန်များပြားနေမည်ဖြစ်ပြီး ပစ္စတိုသေနတ်များသာ ယူလာခဲ့လျှင် ထိုဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ခဲ့သည်မှာ တစ်လခန့်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဇွန်ဘီများသည် နေရောင်ခြည်ကို တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ပထမဆယ်ရက်ခန့်ကကဲ့သို့ အရိပ်အာဝါသများအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင်အချိန်၌ပင် သူတို့သည် ဂရုစိုက်မှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။ ထို့အပြင် မိုးနှင့်လေဒဏ်ကို ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ခံခဲ့ရပြီးနောက် ပူပြင်းသည့် နေရောင်ခြည်နှင့် အေးစက်သည့် ညဉ့်အချိန်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် ထိုဇွန်ဘီများ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လူတစ်ယောက်ကို အော့အန်ချင်စိတ်ပေါက်စေသည့် ပုပ်အဲ့အဲ့အနံ့များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။
အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် မြို့ထဲတွင်ရှိနေသော အသက်မဲ့သတ္တဝါများသည် လူသားများ၏ အနံ့ကို ချက်ချင်းပင် ရသွားကြသည်။ လက်များကို ဆန့်တန်းကာ ပါးစပ်များကို ဟလျက် သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်ကန်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် အလုပ်သမားဝတ်စုံ အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ လက်တစ်ဖက် ကျိုးနေသည့် နောက်ထပ် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။ ဓားလက်ကိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ချင်းကျွင်း က ပခုံးတွင် ကိုက်ရာပါရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးခြောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အသက်မဲ့သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို အားကုန်သုံးကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာမူ သူ၏ တာအိုအဆောင်လက်ဖွဲ့များကို အသုံးပြုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ၏ ဓားရေးမှာလည်း မညံ့လှပေ။ သူသည် မိမိ၏ ဓားဖြင့် ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ရင်ဘတ်တွင် သစ်သီးလှီးဓား စိုက်ဝင်နေသည့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် နောက်လှည့်လိုက်ကာ သူတို့ဆီသို့ နောက်မှ ချဉ်းကပ်လာရန် ကြိုးစားနေသည့် အသက်မဲ့သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို အချိန်မီ ဖြတ်ချလိုက်သည်။
မြို့ဝင်ပေါက်မှသည် ရွာအစွန်အဖျားအထိ ဇွန်ဘီအလောင်းများမှာ သူတို့သုံးယောက်၏ လက်ချက်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့သည် ရွာငယ်လေး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤအကွာအဝေးမှ ကြည့်လိုက်လျှင် အမိုးအကာ အမည်းရောင်ပြားများဖြင့် မိုးထားသော ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် အိမ်တစ်လုံးကို ဇွန်ဘီအုပ်စုက ဝိုင်းရံထားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။
"ဒီမြို့ထဲမှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှည့်လည်နေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေ ဘာလို့ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာလဲလို့ အံ့သြနေခဲ့တာ။ အကုန်လုံးက ဒီနေရာမှာ စုနေကြတာကိုး" လောင်ကျန့်ရယ် သည် အနည်းဆုံး ဇွန်ဘီ သုံးလေးရာခန့် ပါဝင်သည့် ထိုအုပ်စုကို မျက်စိကျဉ်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် သူ့အား [[Z City]] စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခရိုင်၏ မြေညီထပ်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဇွန်ဘီပင်လယ်ကြီးကို ပြန်လည် သတိရစေသည်။
"ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်တစ်ခု ဆောက်ပေးမယ်။ သူတို့ကို ဒီဘက်ကို အကုန် ဆွဲခေါ်မလာခင် ကျွန်တော်တို့အတွက် လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သွားအောင်ပေါ့" တာအိုအဆောင်လက်ဖွဲ့ ရှစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ငါးမျိုးဓာတ် ရှစ်卦 အစီအရင်ကို စတင် ပြင်ဆင်တော့သည်။
"သူတို့ကို ဘယ်လို ဆွဲခေါ်မှာလဲ" ချင်းကျွင်း သည် ထိုအုပ်စုကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့က ဇွန်ဘီတွေ သတိထားမိတဲ့အထိ အနားကို တိုးသွားကြမှာလား။
"သူတို့ရဲ့ အနံ့ခံနိုင်စွမ်းနဲ့ အကြားအာရုံက အခုဆို ပိုပြီး ထက်မြက်လာပြီ။ ဆူညံသံ အကျယ်ကြီးသာ ထွက်လာရင် သူတို့ရဲ့ ဗီဇအတိုင်း ချက်ချင်းကို ပြေးလာကြလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့လက်ထဲကို သူတို့ဘာသာ သူတို့ လာပို့ပေးမှာပေါ့" အစီအရင် ပြီးစီးသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ပြုံးစိစိလုပ်လိုက်ပြီး ဘယ်ကနေ ထုတ်လိုက်မှန်းမသိသည့် ကြေးဝါရေကန်အသေးလေးကို ထုတ်ယူကာ လက်ဖဝါးဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ စတင် ထုရိုက်လိုက်သည်။
"..." (ချင်းကျွင်း နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ်)
ဗုန်း! ဗုန်း! ဗုန်း!
ကျယ်လောင်သည့် သံမြည်သံစဉ်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အဝေးရှိ ဘိုးဘွားပိုင် ဘုရားကျောင်းဆောင်ကို ဝိုင်းရံထားသည့် ဇွန်ဘီအုပ်စုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်၊ ၎င်းတို့သည် ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ပုပ်သိုးနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်များ ခွင့်ပြုသလောက် အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ရွာထဲသို့ ပြေးလွှားလာကြသည်။ လွတ်လပ်သည့် နေရာလွတ်တွင် လူသားသုံးဦးက ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အသက်မဲ့သတ္တဝါများ၏ မေးရိုးများမှာ ဆာလောင်နေသည့် သားရဲများကဲ့သို့ ပိုမိုဟတောက်လာပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ကြည့်စမ်း၊ ဇွန်ဘီတွေ ပြေးလာနေပြီ။ သူတို့ကို ကြိုဆိုဖို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်ရမလား" ချင်းကျွင်း က လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။
"အေးပေါ့၊ အဲ့ဒါတော့ သေချာတာပေါ့!"
သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီးနောက် စက်သေနတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပထမဆုံး ဇွန်ဘီအုပ်စုသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အစီအရင်နယ်မြေ ငါးမီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်ကာ သူတို့အလယ်သို့ စတင် ပစ်ခတ်တော့သည်။ အသက်မဲ့သတ္တဝါများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သေနတ်ဒဏ်ကြောင့် ပြိုလဲကျသွားသည်။ သူသည် စက်သေနတ်ကို မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ ထူးခြားသည့် ပစ်ခတ်မှု ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် ကျည်ဆန်တိုင်းနီးပါး ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ အံ့မခန်း ပစ်ခတ်မှုကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် ချင်းကျွင်း နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့မှာမူ အံ့အားသင့်ကာ အော်ဟစ်မိကြတော့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကျည်ဖြည့်ရန်အတွက် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မှ ကျန်နှစ်ဦးသည်လည်း သူတို့၏ စက်သေနတ်များကို ကျောပေါ်မှ ချလိုက်ပြီး ဇွန်ဘီအုပ်စုအတွင်းသို့ စတင် ပစ်ခတ်ကြသည်။