Rebirth of MC – အခန်း ၆၉
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးကို မှေးစင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ သွားကြစို့။”
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားဆဲပင်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ချင်းလေး နှင့် လီချင်း တို့မှာမူ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
ချင်းကျွင်း သည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားဟန်ဖြင့် အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင် ယွမ် အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ပင် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
လမ်းခရီးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မတွေ့ရပေ။ လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ သူ၏ လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်ထားသည်။
သူတို့သည် နေရာလွတ် (Dimension) သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် မည်သူ့ကိုမျှ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေခဲ့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခြင်းတောင်းကို လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီလျက် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ လီချင်း ၏ တောက်ပနေသော မျက်နှာလေးပင် ဖြစ်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ ယွမ် ယွမ် ရေ! ဝါး... ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးတွေပါလား! ငါ ဒါကို အရမ်းကြိုက်တာ၊ အရမ်းကြိုက်တာပဲ!" ဟု ပြောရင်း သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လတ်ဆတ်ပြီး နီရဲနေသော ခရမ်းချဉ်သီး တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်ခင်က ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးသည် လီချင်း အကြိုက်ဆုံး အစားအစာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာပျက်ကပ် နောက်ပိုင်းတွင် ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီး မပြောနှင့်၊ အခြားသစ်သီးဝလံများကိုပင် စားချင်လျှင် ရရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အစာစားချိန် သို့မဟုတ် သရေစာအဖြစ် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ သစ်သီးများကို ထုတ်ပေးလေ့ရှိသော်လည်း အများအားဖြင့် ပန်းသီး၊ သလဲသီးနှင့် လိမ္မော်သီးများသာ ဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လတ်ဆတ်သော အစားအစာများမှာ အကန့်အသတ်မရှိ မဟုတ်ဘဲ တစ်နေ့နေ့တွင် ကုန်သွားလိမ့်မည်ကို သူ သိထားသည့်အတွက် လောဘတကြီး အများကြီး စားရန်လည်း မဝံ့ရဲပေ။
"နင် ကြိုက်မှန်း ငါသိလို့ နည်းနည်း ရွေးပြီး ထုတ်လာပေးတာ။ နင် စားလို့ ကုန်သွားရင် ငါ့ကို ပြောနော်။ ငါ့ရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ သစ်ပင်လေးတွေ နည်းနည်း စိုက်ထားတယ်" လီချင်း ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ကြင်နာတတ်မှုကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေချင်သည့်အတွက် ထိုသို့ လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"စိုက်ထားတာလား? တကယ် စိုက်ထားတာလား?! အစ်ကိုကြီး လောင် က နင့်ရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပဲ စိုက်လို့ရတယ်လို့ ပြောတာ၊ အဲဒါ အမှန်ပဲလား?"
လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လီချင်း သည် လောင်ကျန့်ရယ် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် စိုက်ပျိုးရေး လုပ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူ သိပ်ပြီး သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ဖူးသလို၊ အခြားသူ၏ အတိုင်းအတာ နေရာလွတ် (Dimension) သည် မိမိ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်နှင့် မတူညီကြောင်းလည်း သိထားသည်။ ယခုအခါ ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးများ ကုန်သွားလျှင် သူ့ဆီမှ အချိန်မရွေး တောင်းနိုင်ကြောင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုယ်တိုင် ပြောကြားလိုက်သဖြင့် လီချင်း ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာကာ အလွန်တရာ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါကို အမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။” ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ခြေလှမ်းကို လှည့်ကာ ထွက်သွားသည်။ “ငါ မနက်စာ သွားချက်လိုက်ဦးမယ်။ စားပြီးရင် နင်တို့ ပြန်အိပ်ကြတော့။”
“ပြန်အိပ်ရမှာလား။ ငါတို့ ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် ဆက်နေဖို့ စီစဉ်ထားတာလား။ မြို့ထဲကနေ အစားအစာတွေ လိုက်ရှာဖို့ လုပ်ထားတာရော ဟုတ်လား။” လီချင်း သည် လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ သူတို့အရင်ဆုံး နေခဲ့သည့် ရွာတွင် နတ်ဆိုးသစ်ပင် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ပစ္စည်းရိက္ခာ ရှာဖွေခွင့် မရခဲ့ပေ။ ဤနေရာတွင်လည်း ဇွန်ဘီများ လှည့်လည်သွားလာနေသည်ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူတို့သည် ပစ္စည်းရိက္ခာ ရှာဖွေမည်မဟုတ်ပါက ဒီနေရာမှာ ဆက်နေရသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲရှိ အစားအစာများကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးဖြစ်ရာ သူတို့လေးယောက်အတွက် နှစ်နှစ်စာလောက် လုံလောက်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် တွင် အစားအစာ ဘယ်လောက် ပိုသိုလှောင်ထားသလဲဆိုတာကို သူ မသိသော်လည်း ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် တစ်နေ့နေ့တွင် ကုန်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤခရီးစဉ်တွင် သူတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ခြင်းအပြင် ရသမျှ ပစ္စည်းရိက္ခာများကိုလည်း တတ်နိုင်သလောက် ရှာဖွေစုဆောင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ သွားမှာ။” ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုစကားကို အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ကယ်တင်မယ် - လူတွေကို ကယ်တင်မယ် ဟုတ်လား။
ဘယ်သူတွေကို ကယ်တင်မှာလဲ။
အဖွဲ့သားများ မနက်စာ စားသောက်နေကြစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် က နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် တရားထိုင်နေစဉ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံ၊ အဘွားအို ရှမန်တစ်ယောက်က အကူအညီတောင်းရန် သူ့အသိစိတ်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပုံတို့ကို ပြန်လည်ပြောပြသည်။
“ယွမ် လေးက ကူညီဖို့ သဘောတူထားပြီးပြီဆိုတော့လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်က ချပြီးသားပဲ။ လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ သွားကြမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို မပါလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။” ပန်းကန်ထဲက ကြော်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေကို နောက်ဆုံးတစ်လုတ် မြိုချလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ပြုံးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ကူညီရန် သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။
“အခုက ကပ်ဘေးကာလ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ယုတ်မာပြီး ဆိုးသွမ်းတဲ့သူတွေလည်း အသက်ရှင်နေကြတုန်းပဲ။ သာမန်လူတွေ အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်ဆိုရင် တတ်နိုင်တဲ့ဘက်ကနေ ကူညီပေးဖို့က ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ။” ချင်းကျွင်း သည် သူ့တူများကို ချထားပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ငါ့ကိုလည်း ထည့်တွက်ပေးပါ။”
“ငါလိုက်မယ်၊ ငါလည်း လိုက်မယ်။” လီချင်း သည် လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
“ချင်းလေး၊ နင်က ညဘက် ဒုတိယပိုင်းမှာ ကင်းစောင့်ထားရတာမို့လို့ မအိပ်ရသေးဘူး။ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ပြီး နားလိုက်ပါ။ ချင်းကျွင်း၊ အစ်ကိုကြီး လောင် နဲ့ ငါပဲ သွားရင် လုံလောက်ပါပြီ။” ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း ကို ပြောင်းဖူးတစ်ဖူး ထပ်ပေးရင်း အကြံပေးသည်။
“အင်း... ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နေ့လယ်ကျရင်၊ ငါ နားပြီးသွားရင်တော့ လိုက်ပါရစေ။” လီချင်း သည် ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးခြင်းတောင်းကို ရတနာတစ်ခုလို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူတို့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ “အားလုံး သတိထားကြပါနော်။”
“အင်း။”
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဤအိမ်ကို အကာအကွယ်ပေးသည့် အစီအရင်ဖြင့် ဝန်းရံထားပြီးဖြစ်ရာ လီချင်း အိပ်ခန်းထဲတွင် နားနေစဉ် ဇွန်ဘီများ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။ အနောက်မှာ ကျန်ခဲ့မည့်သူအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သည့်အတွက် သူတို့သုံးယောက်သည် လိုအပ်သည်များကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
မရှိပါ။
မရှိပါ။
လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ဇွန်ဘီအုပ်စုတစ်စုသည် အလောင်းတစ်လောင်းကို ဝိုင်းဝန်းကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အရိုးများပွတ်တိုက်သံနှင့် ညည်းညူသံများမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင်ပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ်၊ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ နောက်ဘက်မှနေ၍ ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်စိတစ်ချက်မှိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လေထုထဲတွင် စွမ်းအင်များ တုန်ခါသွားပြီး မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုက ဇွန်ဘီများဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ဇွန်ဘီများမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိလိုက်သကဲ့သို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စွမ်းအားကြောင့် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အနက်ရောင်သွေးများ လမ်းမပေါ်သို့ စင်ကျလာသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ချင်းကျွင်း၊ သွားကြရအောင်။ ဒီလမ်းကနေ ဖြတ်သွားရင် ပိုမြန်လိမ့်မယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ အမူအရာတွင် မည်သည့် စိုးရိမ်မှုမျှ မရှိပေ။ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
သူတို့သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့သမျှ ဇွန်ဘီများကို ဟိုကိုင်ယွမ် က အနည်းငယ်မျှပင် အားမစိုက်ရဘဲ ရှင်းလင်းပစ်နေသည်။ သူ၏ စွမ်းရည်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုထိရောက်ပြီး တိကျလာသည်ကို လောင်ကျန့်ရယ် သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေက တိုးတက်လာတာ မြန်လွန်းတယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ "အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်နေဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။"
သူတို့သုံးယောက်သည် မြို့၏ အဓိကလမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ဇွန်ဘီအများအပြား စုဝေးနေကြပြီး အနီးအနားရှိ အဆောက်အအုံများမှာလည်း ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဘွားအို ရှမန်ပြောပြခဲ့သော နေရာကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။
"အဲဒီဘက်မှာ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
သူတို့၏ ရှေ့တွင် ခမ်းနားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုရှိပြီး ထိုအဆောက်အအုံ၏ အဝင်ဝတွင် ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လေထုတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်အထိ ဖိအားများ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။
"အခုပဲ အဆုံးသတ်ကြမယ်။"