Rebirth of MC – အခန်း ၇၄
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွမ် အား ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ ရေတွေ အများကြီး ရှိသေးလား။"
ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ရှိပါသေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ အခု ရေချိုးဖို့ လိုနေပြီ။ အဝတ်အစားတွေက သွေးတွေနဲ့ ပေကျံနေတာပဲ။ ပြီးတော့... ငါ အရမ်းကို ညစ်ပတ်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။"
ယွမ် သည် သူ့ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ပင် သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ သွေးအိုင်များ၊ ရွှံ့ညွန်များနှင့် ပေကျံနေပြီး ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကို နားလည်သွားသည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ငါတို့ အရင်ဆုံး ရေချိုးကြတာပေါ့။"
ယွမ် သည် အနီးအနားရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အထဲရောက်သည်နှင့် ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ရေပုံးများနှင့် ရေချိုးရန် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရေပုံးကို ယူလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူသည် အခြားအခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ယွမ် သည်လည်း သူ့အတွက် သီးသန့်နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်။ ရေအေးအေးလေးက သူ့အရေပြားကို ထိတွေ့လိုက်သည့်အခါ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သွေးများနှင့် ညစ်ပေနေသည့် အညစ်အကြေးများ စင်ကြယ်သွားသည့်အခါ သူသည် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။
ရေချိုးပြီးနောက် ယွမ် သည် ဇီယွမ် အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်။ ဇီယွမ် သည် အမြဲတမ်း သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ ဘယ်ရောက်နေသနည်း။ သူတို့ အခုထိ ဘေးကင်းပါ့မလား။
ယွမ် သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားသစ်များကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည်လည်း ရေချိုးပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာသည် ရေချိုးပြီးနောက် ပိုမိုကြည်လင်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာလည်း ပိုမိုထက်မြက်လာသည်။
"ဇီယွမ် ကို ငါတို့ လိုက်ရှာကြရအောင်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။
ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးတွင် တူညီသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်။ သူတို့သည် အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်ပြီး ဇီယွမ် ကို ရှာဖွေရန်အတွက် အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် တစ်ယောက်တည်း တွေ့ဆုံပြီး နှစ်နာရီအကြာတွင် လေးစားအပ်သော အဘွားဇန်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားများထဲတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် အား သူမ၏နေအိမ်မှ အရေးကြီးသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူဆောင်သွားရန်နှင့် ဤရွာမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို X မြို့ရှိ လုံခြုံရေးဇုန်သို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ကလည်း သဘာဝကျကျပင် သဘောတူညီခဲ့သည်။
လေးစားအပ်သော အဘွားဇန်း မကွယ်လွန်မီအချိန်က သူမသည် ဤရွာတွင် အလေးစားရဆုံးနှင့် ဂုဏ်သရေအရှိဆုံး သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်မှစ၍ ယနေ့တိုင် ရွာသားများသည် သူမ၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိခဲ့ကြပြီး သူမကွယ်လွန်သွားသည့်အတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေကြသည်။ ထိုနေ့မှာပင် သူတို့သည် အဘွားအိုအတွက် သေးငယ်သော်လည်း ရိုသေလေးစားဖွယ်ကောင်းသော ဈာပနအခမ်းအနားကို ကျင်းပပေးခဲ့ကြသည်။
ကွယ်လွန်သူ အဘွားဇန်း၏ နေအိမ်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးမှာကြားချက်အတိုင်း သူမယူဆောင်စေလိုသော ပစ္စည်းကို ရှာဖွေနေသည်။ တာအိုနတ်ဘုရား ဇန်းထျန်းရှီးအား ရည်စူးထားသည့် အိမ်တွင်းဘုရားစင်ငယ်အောက်တွင် သူသည် ရှေးဟောင်းသစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထိုပစ္စည်းမှာ အလွန်မကြီးလှဘဲ ကွန်ပျူတာ၏ CPU အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီသွားနိုင်လောက်သည်။
တပ်။
ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံအနည်းငယ်ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသံလာရာဘက်သို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်တံခါးဝတွင် အဘိုးအိုများ၏ ဘိုးဘွားရိပ်သာတွင် ရှမန်အိုဘေး၌ ဒူးထောက်နေခဲ့သည့် အမျိုးသမီးငယ်၏ ပိန်သွယ်သော အရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း တစ်နေရာရာသို့ လှည့်ပတ်နေသည်။
"ဟို... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ... ကျွန်မ အဘွားရဲ့အိမ်ကို တစ်ချက်လောက် လာကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ဝူဝူး..." ထိုသို့ပြောလိုက်စဉ် သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာအမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းနေသဖြင့် ကျောက်ခဲကဲ့သို့ မာကျောသော နှလုံးသားရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးပင်လျှင် သူမကို သနားမိလောက်သည်။ "ဒီမိစ္ဆာတွေ ပေါ်လာကတည်းက... အဘွားဇန်းက သူမရဲ့စွမ်းအားတွေကို သုံးပြီး မပြောင်းလဲသွားသေးတဲ့ ရွာသားတွေကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ... အခုတော့ သူမ... သူမ ဆုံးသွားပြီ... ဝူဝူး... ကျွန်မ အရမ်းဝမ်းနည်းတယ်..."
"မငိုပါနဲ့တော့။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ထိုအမျိုးသမီးငယ်အား ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရှေးဟောင်းသစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူသည် လူတစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်တတ်သူ မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများကို ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သနားစရာကောင်းသော အမူအရာက သူ့ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို လှုပ်ခတ်စေသော်လည်း သူသည် ထိုအကြောင်းကို အချိန်ပေး၍ တွေးတောနေမည် မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင် သူနားမလည်နိုင်သော အရာများနောက်သို့ လိုက်၍ အချိန်ဖြုန်းနေမည်မဟုတ်။ သူ့၏ ပန်းတိုင်မှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ အသက်ရှင်သန်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
သေတ္တာထဲတွင် အဝါရောင် စက္ကူအလွတ်များ အထပ်လိုက် ရှိနေပြီး လက်ဖဝါးခန့်အရွယ် မြေအိုးငယ် ဆယ်လုံးခန့်လည်း ပါဝင်သည်။ အကြီးတစ်ချောင်း၊ အသေးတစ်ချောင်း ပါသော စုတ်တံနှစ်ချောင်းသည် အနားစွန်းတွင် ရှိနေပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ ယင်ယန်သင်္ကေတပတ်လည်၌ ရှစ်ကွက် (Eight Trigrams) ရုပ်လုံးဖော်ထားသည့် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ် ရှိနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို မတင်၍ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် အလွန်အသေးစိတ်ကျသော သံလိုက်အိမ်မြှောင်တစ်လုံး ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ထွင်းထုချက်များမှာ အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာလှပြီး စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီမှာ ပဲစေ့ခန့်သာ ရှိကာ အလယ်ဗဟိုရှိ ယင်ယန်စက်ဝိုင်းကို ပတ်ရံ၍ နေရာလွတ် (Dimension) လျက် ရှိနေသည်။
လက်ရှိကမ္ဘာတွင် ကျောက်မျက်ရတနာ၊ အဖိုးတန်သတ္တုနှင့် ကျောက်စိမ်းတို့မှာ အမှိုက်သရိုက်များသာ ဖြစ်သော်လည်း လေးစားအပ်သော အဘွားဇန်း ပေးအပ်ခဲ့သည့် ဤပစ္စည်းမှာ တန်ဖိုးနှင့် မဆိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ အသက်တစ်ချောင်းကိုပင် ကယ်တင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။ ရွာသားများကို ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးထံမှ ကယ်တင်ခဲ့သည့်အတွက် သူရရှိလိုက်သော ဆုလာဘ်မှာ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာအုပ် ဖြစ်သည်။ ရွာသားများကို အနီးဆုံး လုံခြုံရေးဇုန်သို့ ပို့ဆောင်ပေးသည့်အတွက် ယခုရရှိလိုက်သော ဆုလာဘ်မှာ ဤသစ်သားသေတ္တာနှင့် အထဲမှ ပစ္စည်းများပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါက လေးစားအပ်သော အဘွားဇန်း ပေးခဲ့တဲ့ ဆုလာဘ်လားရှင်။" သူ၏ ဘေးနားမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ နူးညံ့သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစကတည်းက တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သော သူမသည် သူ သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်း မည်သည့်အချိန်ကတည်းက အနားသို့ ရောက်လာမှန်း မသိပေ။
တွေးတောနေနေရာမှ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သေတ္တာအဖုံးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးအား တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။"
သူမ၏ မျက်နှာလေး ရဲသွားပြီး အနေရခက်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ "ဟို... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အဘွားဇန်းဆုံးပါးသွားခင်က ကျွန်မတို့ကို လုံခြုံရေးဇုန်အထိ လိုက်ပို့ပေးဖို့ ရှင်တို့ကို မှာကြားခဲ့တာကို သတိရသွားလို့ပါ။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောချင်ရုံသက်သက်ပါရှင်။"
"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ငါ့ကို အခကြေးငွေ ပေးပြီးသားပါ။ ဒါက စီးပွားရေးအရ အရောင်းအဝယ် လုပ်တာမျိုးပဲ။" ထိုအမျိုးသမီး ရှိနေသောကြောင့် သူသည် ဤသေတ္တာကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ သိမ်းဆည်း၍ မရဘဲ လက်ထဲတွင်သာ ကိုင်ထားရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သေတ္တာသည် အလွန်အမင်း မလေးလံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကို ပြောရမှာပါ။" သူမသည် သူ့အား ကြည့်၍ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... ကျွန်မနာမည်က ရှန်ယွီရန်ပါ။ ရှင်ကရော ဘယ်သူလဲ။"
ရှန်ယွီရန်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ရင်း သူသည် နှုတ်ခမ်းကို စိလိုက်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖြေလိုက်သည်။ "ဇီယွမ်။"
"အဲ? ဟိုကိုင်ယွမ် မဟုတ်ဘူးလား။"
"မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ဟိုကိုင်ယွမ် ပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့ဩဟန်ဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။ "အဲ... ဒါပေမဲ့ အဘွားဇန်းကတော့ ရှင်တို့ကို ဇီယွမ် နဲ့ ယွမ် လို့ ခေါ်သွားတာလေ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များတွင် အချိန်ကုန်ခံ၍ ရှင်းပြနေရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ့အတွက်တော့ နာမည်ဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဝေါ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ မည်သူက မည်သို့ပင် ခေါ်ခေါ် သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ချေ။
"ထားပါတော့။" သူသည် သစ်သားသေတ္တာကို ပွေ့ချီရင်း တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ "ငါတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်ခွာတော့မယ်။ ရွာသားအားလုံးကို စုစည်းပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် လုပ်ထားလိုက်ပါ။ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ မင်းတို့ဘက်က နှောင့်နှေးနေရင် ငါတို့က စောင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ရှန်ယွီရန် သည် သူ့နောက်သို့ အမြန်လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးသော်လည်း သူ့အနားတွင် အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ အခုချက်ချင်း လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ ဟိုကိုင်ယွမ်... ကျွန်မတို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ရှင်ပဲ အားကိုးရမှာနော်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူမ၏ စကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရွာ၏ အဓိကလမ်းမကြီးဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမြင်တွေ့နေရသော ရွာသားများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြပြီး အချို့မှာမူ မျက်ရည်များဖြင့် လမ်းဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ရက်စက်မှုသည် လူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို အလွန်အမင်း ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သူသည် ရွာ၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နေရာလွတ် (Dimension) ၏ အငွေ့အသက်များသည် လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး အန္တရာယ်များသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။
သူသည် လက်ထဲမှ သေတ္တာကို အသာအယာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ လေးစားအပ်သော အဘွားဇန်း ပေးခဲ့သည့် ဤပစ္စည်းများသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုကျောက်စိမ်းသံလိုက်အိမ်မြှောင်သည် နေရာလွတ် (Dimension) နှင့် ဆက်စပ်နေသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။
"ဇီယွမ်..." ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤနာမည်သည် အဘွားဇန်းက သူ့ကို ခေါ်ခဲ့သည့် နာမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းသည် သူ၏ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ်သာ တည်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။
သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးမှာ ပို၍ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလာဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်တော့မည် မဟုတ်ပေ။