Rebirth of MC – အခန်း ၆၇
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းက ငါ့ကို အဲဒီလောက်တောင် ယုံကြည်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အဖော်ပဲ။ မင်းကို မယုံရင် ဘယ်သူ့ကို ယုံရမှာလဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူသည် အတိတ်ဘဝတွင် တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုဘဝတွင်မူ လောင်ကျန့်ရယ် ကဲ့သို့သော သူတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။
ထိုအချိန်တွင် လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ လီချင်း က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ အဲဒီလောက် အလေးအနက် ဖြစ်နေကြတာလဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ပြင်ဆင်နေကြတာ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "ငါတို့လည်း ပါဝင်လို့ ရမလား။ ငါတို့လည်း အားထုတ်ချင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ချင်းကျွင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အနည်းငယ် မယုံသင်္ကာဖြစ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာတော့ မှတ်ထားကြ" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က သတိပေးလိုက်သည်။
လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့အတွက်မူ အန္တရာယ် ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း ရှိနေသည့်အရာပင်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူတို့အားလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် ငါတို့ အခုပဲ စကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ယုံကြည်မှုဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်များကို စတင် အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
off-road ယာဉ်သည် မြို့ဆီသို့ ဦးတည်ကာ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်သွားပြီးနောက် တောရိုင်းမြက်များနှင့် ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေသားလမ်းငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ချိုးကွေ့ဝင်ရောက်သွားသည်။ လမ်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရေနုတ်မြောင်းများ တူးဖော်ထားပြီး ထိုမြောင်းများ၏ ကျော်လွန်သည့်နေရာတွင်မူ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးများ ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုလယ်ကွင်းများ၏ မြေပြင်မှာ အလွန်ခြောက်သွေ့လွန်းသဖြင့် ရေတစ်စက်မျှပင် မတွေ့ရတော့ပေ။ ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် အဝါရောင်သန်းကာ ညှိုးနွမ်းနေသည့် စိုက်ခင်းများမှာ ပစ်ထားသကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲနေသည်။
ထိုမြေသားလမ်းငယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့သည် မြို့ထဲသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤနေရာတစ်ခုလုံးသည် မြေဖို့ထားသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အခြားနေရာများမှ ရွှံ့နှင့်မြေကြီးများကို သယ်ယူလာကာ ဤနေရာတွင် လာရောက်ပုံထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ထက် မြင့်တက်လာစေကာ မြို့တစ်မြို့ တည်ဆောက်ရန် သင့်လျော်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွာထဲသို့ လျှောက်သွားသည့်အခါ သေဆုံးနေသော စပါးပင်အချို့ကို နေရာအနှံ့အပြားတွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။
ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် မောင်းဝင်လာပြီးနောက် ကားသည် သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ရသည့် အိမ်တစ်အိမ်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ လေးယောက်သား ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ဆူညံသံကို ကြားသိသွားသော ဇွန်ဘီ သုံးကောင်သည် ချက်ချင်းပင် လမ်းလျှောက်၍ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
သံဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်မောင်းသည် ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးထွက်သွားပြီး အနီးဆုံးရှိ ဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ချင်းကျွင်း ကလည်း ၎င်း၏ ဓားဖြင့် နောက်တစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဇွန်ဘီကိုမူ လီချင်း က ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ အလယ်မှနေ၍ သပ်သပ်ရပ်ရပ် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ရခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် လီချင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုသတ္တဝါများ လဲကျသွားသည်အထိ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် တင်းမာနေခဲ့သည်။ သူသည် စီးကျလာသော သွေးများကို ရှောင်ရှားရန် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။
"သူတို့က လူတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်း သတ်နေတာက ဇွန်ဘီတွေ။ ဘီလူးတွေ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ငါ သိပါတယ်" လီချင်း က နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို ဖိကိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် စိုက်ဝင်နေသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေသော အနီရောင်နှင့် အဝါရောင် ရောစပ်နေသည့် စေးကပ်ကပ် အရာဝတ္ထုများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများကို ဝန်ပိမဖြစ်စေရန်အတွက် ပိုမိုသန်မာလာအောင် ကြိုးစားရမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ကြီးက လျင်မြန်စွာ မှောင်မည်းလာပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် ဤမြို့ထဲတွင် လျှောက်သွားနေရန် အစီအစဉ်မရှိကြတော့ဘဲ ပထမဆုံးတွေ့သည့် အိမ်တွင်ပင် ညအိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အိမ်ထဲတွင် နောက်ထပ် ဇွန်ဘီများ ကျန်ရှိနေသေးသလား မသေချာသေးသည့်အတွက် လောင်ကျန့်ရယ် က ရှေ့ဆုံးမှ ဝင်ရောက်ရှာဖွေရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က အိမ်အပြင်ဘက်၌ အကာအကွယ် စက်ကွင်းတစ်ခုကို စတင် ချထားပေးသည်။ ဤဧရိယာတွင် ဇွန်ဘီများ ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုပြီးဖြစ်သဖြင့် ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် အနီးတွင် ရှိနေပေးကာ သူ စက်ကွင်းချနေစဉ်အတွင်း ဇွန်ဘီများ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာပါက ကာကွယ်ပေးရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။
သူတို့ တည်းခိုရန် ရွေးချယ်လိုက်သော အိမ်မှာ ရွာများနှင့် မြို့ငယ်များတွင် အမြဲတွေ့ရလေ့ရှိသည့် သာမန်အိမ်အမျိုးအစားပင် ဖြစ်သည်။ ကောက်ရိုးနှင့် သစ်သားဖြင့် မိုးထားသော အမိုး၊ ရွှံ့อิฐနံရံများနှင့် အပိုင်းအစများဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသော ကုလားကာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်နေရာချင်းစီကို အသံမထွက်အောင် သတိကြီးစွာဖြင့် စစ်ဆေးရှာဖွေသည်။ သူသည် မြေညီထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌ ခြောက်နှစ်အရွယ်ခန့် ကလေးဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ထိုကလေး၏ ပခုံးတွင် အသားစများ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုဇွန်ဘီကို ချက်ချင်းပင် ရှင်းလင်းလိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားရာ နောက်ထပ် ဇွန်ဘီသုံးကောင်ကို ထပ်မံတွေ့ရှိပြန်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ မိဘများ ဖြစ်ဟန်တူပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များတွင် ကိုက်ရာ၊ ခြစ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နောက်ထပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာမူ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ထိုထက်မပိုဟု ခန့်မှန်းရပြီး ထင်ရှားသည့် ဒဏ်ရာများ မတွေ့ရပေ။ အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကလေးဇွန်ဘီ၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ အခြေအနေအရ ကြည့်ရသော် မြို့ထဲသို့ ဇွန်ဘီများ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ မိဘများက ဒုတိယထပ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော်လည်း ပထမဆုံး ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် သမီးဖြစ်သူ၏ ကိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ဇွန်ဘီအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် အိမ်တစ်ခုလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ စစ်ဆေးကာ လုံခြုံကြောင်း သေချာစေလိုက်သည်။ အချိန်မဆိုင်းဘဲ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော အခြားသုံးယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အလောင်းများရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ရွှေရောင်မီးတောက်များက အလောင်းများကို ပြာကျသွားသည်အထိ လောင်ကျွမ်းသွားသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ကျန်ရှိခဲ့သည့်အရာက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားစေသည်။ အလောင်းလေးခုထဲမှ နှစ်ခုတွင် ပုံဆောင်ခဲများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ သူ လုံးဝမျှော်လင့်မထားသည့်အရာ ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုပုံဆောင်ခဲနှစ်ခုသည် သူ ယခင်က ရရှိဖူးသည့် ပုံဆောင်ခဲများနှင့် မတူဘဲ ကွဲပြားနေခြင်းပင်။ ယခင်ကဲ့သို့ နှမ်းစေ့ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဤပုံဆောင်ခဲများမှာ လုံးဝန်းနေသည်။
ဒီလို ပုံဆောင်ခဲပုံစံ ပြောင်းလဲသွားတာက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဉာဏ်ရည် တိုးတက်လာတာနဲ့များ ပတ်သက်နေမလား။