Rebirth of MC – အခန်း ၆၆
ဟိုကိုင်ယွမ် အိပ်ရာမှ နိုးလာသောအခါ ခေါင်းထဲတွင် အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ခဏတာ ငေးငိုင်နေပြီးမှ အသိစိတ်ပြန်လည်ဝင်လာသည်။ ပြီးခဲ့သည့်ညက သူတို့ မည်သို့ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်ကို သူ အနည်းငယ် မှတ်မိနေသည်။
သူသည် အိပ်ရာမှ ထလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံစိုက်နေပုံရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းမော့ကြည့်လာပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"နိုးပြီလား။ ခေါင်းမူးနေသေးလား" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး "နည်းနည်းတော့ မူးနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။ ချင်းလေး ရော" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
"သူ အပြင်မှာ လီချင်း နဲ့ စကားပြောနေတယ်။ မကြာခင် ပြန်လာလိမ့်မယ်" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ဖြေသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် တံခါးပွင့်လာပြီး ချင်းလေး နှင့် လီချင်း တို့ အထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ချင်းလေး သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ နိုးလာပြီလား။ ကျွန်တော်တို့ အပြင်မှာ အခြေအနေနည်းနည်း သွားကြည့်လာတာ" ဟု ချင်းလေး က ပြောသည်။
လီချင်း ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ အပြင်ဘက်မှာ အခြေအနေက အရင်ကထက် ပိုဆိုးလာတယ်။ အချိန်အကြာကြီး ဒီနေရာမှာပဲ ပုန်းနေလို့ မရတော့ဘူး" ဟု လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူတို့ပြောသည်ကို နားထောင်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။ သူတို့၏ အစီအစဉ်များအကြောင်းကို ချင်းကျွင်း နှင့် ယွမ် တို့လည်း သိထားသင့်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် "ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ဘက်ကို သွားဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ အဲ့ဒီဘက်မှာ လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိနိုင်တယ်လို့ သတင်းကြားထားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ ပြင်ဆင်ကြတာပေါ့" ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် နောက်လာမည့် ခရီးစဉ်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်သွားကြတော့သည်။
***
မီးခိုးရောင်သမ်းသော အစိမ်းရောင်မျက်နှာ၊ ခြောက်ကပ်နေသည့် အရေပြား၊ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးတစ်စုံတို့နှင့်အတူ လက်နှစ်ဖက်ကို ခါယမ်းကာ ဟိုဟိုသည်သည် စမ်းတဝါးဝါး လုပ်နေကြသည်။ လည်ပင်းရိုးပေါ်တွင် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော လူ့ဦးခေါင်းများက ရှေ့နောက်ယိမ်းထိုးနေပြီး လည်ချောင်းထဲမှ တရစပ် ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဖုတ်ကောင်အမြောက်အမြားသည် အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ထိုအိမ်ဆီသို့ စီးဆင်းလာကြသည်။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် အဆောက်အအုံ၏ အမိုးပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည့် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးများနှယ် တစ်ကောင်ပေါ်တစ်ကောင် ထပ်ဆင့်ကာ တိုးဝှေ့တွန်းတိုက်နေကြသည်။ အိမ်ထဲရှိ တစ်စုံတစ်ခုက သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်နေသည့်အလား သူတို့သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ကုတ်ခြစ်နေကြသည်။
သို့သော်လည်း အဆန်းဆုံးအချက်မှာ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီး ဖြစ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိုအိမ်ကို ဖုတ်ကောင်များက ဖျက်ဆီးမရသေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့အားလုံးကို စည်းကျော်မလာနိုင်စေရန်နှင့် အဆောက်အအုံကို ထိခိုက်မှုမပြုနိုင်စေရန် တားဆီးထားပုံရသည်။
ထိုအိမ်အတွင်း၊ ကောက်ရိုးဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော ဖျာတစ်ချပ်ပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်ထားပြီး ပျက်စီးနေသော စာအုပ်အဟောင်းတစ်အုပ်သည် သူမရှေ့မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ပြိုကျလုနီးပါးဖြစ်နေသည့် ဤအိမ်ဟောင်းထဲတွင် အဘွားအိုအပြင် အရွယ်ရောက်ပြီးသူများနှင့် ကလေးငယ်အချို့လည်း ရှိနေကြပြီး သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းခြုံနေသည်။
"လေးစားအပ်ပါသော အဘွား၊ အဲဒီမိစ္ဆာကောင်တွေက အနီရောင်စည်းကို ကျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ဖြစ်နေရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး အစားခံရတော့မှာပါ" ဟု ဆံပင်များ မီးခိုးရောင်သမ်းနေသည့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက အဘွားအိုရှေ့တွင် ပုံလျက်သားလဲကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဆောင့်ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေသည်။
"သူတို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်မယ့်သူတွေက အချိန်မီ ရောက်လာမှာ အသေအချာပါပဲ" ဟု အဘွားအိုက မျက်လုံးများကို ဆက်လက်ပိတ်ထားလျက် အားအင်နည်းပါးသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် သူတို့ကို ကယ်တင်မည့်သူများ ရောက်ရှိလာနေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့နေရလေသည်။
***
လောင်ကျန့်ရယ် မောင်းနှင်သည့်အခါ သူကားကို အရှိန်တင်လိုက်သည့်ပုံစံမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် လိုက်တုပ၍မရနိုင်သော အရှိန်မျိုးဖြစ်သည်။ နေဝင်ခါနီးအချိန်တွင် ထိုကားသည် ဟွမ်ရှန်းလမ်းမကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ ဟွမ်နီတူလမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကားဘီးများက သဲနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို ကန်ထုတ်နေပြီး ကားကိုယ်ထည်အမည်းရောင်ပေါ်တွင် ဝါကျင့်ကျင့်သဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အနည်းငယ် ပွန်းပဲ့နေသည့်ပုံပေါက်နေသည်။ သို့သော်လည်း ကား၏အရှိန်မှာမူ လျော့ကျသွားခြင်းမရှိဘဲ ခုံးခုံးကွကွလမ်းကြောင်းအတိုင်း သာမန်ညီညာသော ကတ္တရာလမ်းမပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့တိုးနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းတွင် ပိတ်ဆို့နေသော ဖုတ်ကောင်များကို ကားဖြင့် တိုက်မိသည့်အခါ "ဘုန်း" ဟူသော အသံများနှင့်အတူ ဖုတ်ကောင်များမှာ လွင့်စင်သွားကြသည်။
ကားနောက်ခန်းတွင် လီချင်း က ချင်းကျွင်း ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝင်နေရင်း နှစ်ဦးသား အသားခြောက်တစ်ဖတ်ကို အတူတူ စားသောက်နေကြသည်။
"ချင်းလေး၊ ဒါကို ပြန်ယူထားလိုက်ဦး" ခရီးသည်တင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရှေ့ရှိ မြေပုံကို အာရုံစိုက်နေရင်းမှ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ လီချင်း က သူ့အား သိမ်းဆည်းပေးထားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည့် Z မြို့ရှိ သူ့မိခင်အိမ်မှ ယူလာခဲ့သော သေတ္တာပင်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီချင်း တွင်လည်း သိုလှောင်လက်စွပ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မိခင်၏ အမှတ်တရပစ္စည်းကို ပြန်ပေးအပ်ရန် အချိန်သင့်ပေပြီ။
သေတ္တာကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လီချင်း က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ယွမ်၊ ဒါက..."
"ဒါက အစကတည်းက မင်းပိုင်တာပါ။ အခုတော့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ထိန်းသိမ်းထားရတော့မယ်။ ငါ့ကိုပဲ တစ်သက်လုံး သိမ်းခိုင်းထားချင်တာလား" လီချင်း ၏ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများကို မြင်သော် ဟိုကိုင်ယွမ် က အနည်းငယ် ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ လက်စွပ်က..."
လီချင်း သည် ဤသိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ခွင့်ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေသော်လည်း၊ ပစ္စည်းများကို ထုတ်လိုက်၊ ထည့်လိုက်လုပ်ရသည်ကို ကစားစရာတစ်ခုကဲ့သို့သာ သဘောထားနေခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ကစားကြည့်ပြီးနောက်တွင်လည်း ၎င်းကို ပြန်ပေးရမည်ဟုသာ အမြဲတွေးထားခဲ့ပြီး အချိန်တန်လျှင်လည်း ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဤလက်စွပ်သည် မူလက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မက်ဒေါ့ဂ်၏ လူမိုက်ဂိုဏ်းနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်စဉ်ကလည်း သူသည် ခြေဖြင့် အနည်းငယ် ကန်ရုံမှလွဲ၍ ထူးထူးခြားခြား လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ဤလက်စွပ်ကို မည်သူနှင့် အထိုက်တန်ဆုံးလဲဟု မေးလျှင် သူသည် မက်ဒေါ့ဂ်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည့် စစ်သား လောင်ကျန့်ရယ် ကိုသာ ချက်ချင်း လက်ညှိုးထိုးမည် ဖြစ်သည်။
"မင်းကိုယ်တိုင် မက်ဒေါ့ဂ်ဆီကနေ ယူခဲ့တာပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းပဲ သိမ်းထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အော်၊ နေပါဦး... လက်ချောင်းမှာ ဝတ်ထားတာထက် လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတာက လူအာရုံစိုက်မှု ပိုနည်းလိမ့်မယ်" သူလက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပါးလွှာသော ကြိုးနီတစ်ချောင်းသည် လီချင်း ရှေ့သို့ မျောလွင့်လာသည်။
ကြိုးကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း လီချင်း က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
"ချင်းလေး၊ ဒီအစ်ကိုက သိုလှောင်လက်စွပ် မလိုပါဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းပဲ သေချာဂရုစိုက် သိမ်းထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်" လီချင်း အဘယ်ကြောင့် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို သိသည့် လောင်ကျန့်ရယ် က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်ပြီး ချင်းကျွင်း ၏ အကူအညီဖြင့် လက်စွပ်ကို လည်ပင်းတွင် ဆွဲလိုက်သည်။
ကားသည် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားရာ မိုးကောင်ကင် တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီလာချိန်တွင် ရှေ့တွင် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အဲဒါ X မြို့က Y မြို့ပဲ" မြေပုံကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောသည်။ "ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ နားကြမယ်"
"ဒီမှာ နားမှာလား... ဒီတစ်ခါတော့ 'တောင်မည်းကြီး၏ နတ်ဆိုးအိုကြီး' လိုမျိုး ဘာနဲ့မှ ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူးမလား" ချင်းကျွင်း ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ရင်း လီချင်း က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ ထိုညက နတ်ဆိုးသစ်ပင်၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
"ဘာဖြစ်လာမယ်ဆိုတာတော့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်လုံးကို လှိမ့်ချလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသော အမျိုးသားနှစ်ယောက်ကတော့ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
***
ကားသည် မြို့ငယ်လေး၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး အဆောက်အအုံများမှာလည်း ပျက်စီးယိုယွင်းနေကာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။ လေထဲတွင် စိုစွတ်သောအနံ့နှင့်အတူ ပုပ်အဲ့အနံ့တစ်ခုက လွင့်ပျံ့နေသည်။
"ဒီနေရာက တော်တော်လေး ဆိတ်ငြိမ်နေတာပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
"အကုန်လုံးက အပြင်ထွက်ပြေးသွားကြတာ ဖြစ်မယ်။ ဒါမှမဟုတ်..." ဟိုကိုင်ယွမ် က စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ မြေပုံကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သတိထားကြ။ ဒီညတော့ ဒီအဆောက်အအုံတစ်ခုခုမှာပဲ ညအိပ်ကြမယ်"
လီချင်း က ချင်းကျွင်း ၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော သိုလှောင်လက်စွပ်လေးမှာ အင်္ကျီအောက်တွင် အေးစက်စက်ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့အား အနည်းငယ် စိတ်အေးစေသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါတို့ရှိတယ်လေ" ချင်းကျွင်း က လီချင်း ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
သူတို့သည် လမ်းဘေးရှိ အတော်လေး ခိုင်ခံ့ပုံရသော အဆောက်အအုံတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်စွာ ပျံ့လွင့်လာသည်။ အတွင်းဘက်တွင် ပရိဘောဂအချို့မှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး အမှိုက်သရိုက်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။
"ဒီနေရာမှာ ခဏနားကြရအောင်" ဟိုကိုင်ယွမ် က အခန်းတစ်ခန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အပြင်ဘက်မှ လေတိုးသံမှာ မြေခွေးအော်သံကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။ လီချင်း မှာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့၏ လှုပ်ရှားမှုကိုသာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာမူ တည်ငြိမ်စွာပင် အနားယူနေကြသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ ခရီးဆက်ရမယ်။ ဒီညတော့ အားလုံး အနားယူကြပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
လီချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မနက်ဖြန် ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုသည့် မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။