Rebirth of MC – အခန်း ၆၅
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသိစိတ်မှာ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းမှ ပြန်လည် နိုးထလာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ ထိုင်လိုက်သောအခါတွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရွေ့လျားမှု မရှိခဲ့သည့်အတွက် ကြွက်သားများက နာကျင်နေသည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အနီးအနားတွင်ရှိသော ရေခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ရေခွက်မှာ လုံးဝခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်ကို မသိရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားများမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ ပိုမို ကြည်လင်လာပြီး ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း နိုးပြီလား"
အသံမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံ ဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အင်း၊ နိုးပါပြီ"
တံခါးပွင့်သွားပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ဝင်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြုံးရွှင်သော အရိပ်အယောင်များ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။
"မင်း အချိန်အတော်ကြာ အိပ်ပျော်နေခဲ့တာ။ ငါတို့ အားလုံး စိုးရိမ်နေကြတာ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ချင်းလေး နဲ့ လီချင်း တို့ကော ဘယ်မှာလဲ"
"သူတို့ အပြင်မှာ ရှိနေကြတယ်။ မင်း နိုးလာတာနဲ့ ချက်ချင်း သိအောင် ငါ သူတို့ကို ပြောလိုက်မယ်"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ချင်းလေး နှင့် လီချင်း တို့ အတူတကွ ပြန်ဝင်လာကြသည်။ ချင်းလေး က ပြေးဝင်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဖက်လိုက်သည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း တကယ် နိုးလာပြီပဲ!"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချင်းလေး ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် လီချင်း ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လီချင်း သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
"မင်းရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ" လီချင်း က မေးသည်။
"ကောင်းပါတယ်။ အရင်ကထက် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြန်ဖြေသည်။
ထိုအခိုက်တွင် ချင်းကျွင်း သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြန်သည်။ ချင်းကျွင်း သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြသည်။
"မင်း နိုးလာတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ယွမ် က မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အားလုံးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မှုများ ရောယှက်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူတို့အားလုံးကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ တစ်ယောက်တည်း ကျင်လည်ခဲ့ရသော်လည်း၊ အခုတော့ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။
"ငါ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးကြလို့"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကြောင့် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အလွန် အရေးပါသော သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ထရပ်ကား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လူလေးယောက်ပါသော အဖွဲ့သည်လည်း ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ လမ်းပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လူများကို တစ်ချက်မျှပင် ပြန်မကြည့်ကြပေ။
"အာ!" လီချင်း သည် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ Mad Dog အနီးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မသိရသော်လည်း သတိလစ်နေသော ထိုရာဇဝတ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ထံမှ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ယူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ သူသည် ပစ္စည်းတစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိုက်ထားလျက် ချင်းကျွင်း ထံသို့ ရတနာတစ်ခုပမာ ပြသလိုက်သည်။ "ချင်းကျွင်း၊ ဒီ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ကြည့်ပါဦး။ အဲဒီ Mad Dog က ရွှေဆွဲကြိုးတွေ၊ ရွှေသွားတွေ၊ ရွှေလက်စွပ်တွေ၊ နေကာမျက်မှန်တွေနဲ့ တောက်ပနေတာမျိုးပဲ တွေ့ဖူးတာ၊ အခုတော့ သူက ဒီလို ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်မျိုးပါ ဝတ်ထားသေးတယ်"
"အင်း၊ ဒီလက်စွပ်က ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ကောင်းသားပဲ" လီချင်း ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံပေါက်သော ပစ္စည်းကို ယူလိုက်ပြီး သူသည် သေချာလေ့လာကြည့်ရန် အနီးသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
ထိုကျောက်စိမ်းလက်စွပ်မှာ မည်သည့် အညစ်အကြေးမျှ မပါဝင်ဘဲ ကြည်လင်သော အစိမ်းနုရောင် ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပါးလွှာသော နွယ်ပင်ပုံစံ အက္ခရာများ ထွင်းထုထားသည်။ အရေပြားနှင့် ထိတွေ့လိုက်သောအခါ နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လျှင် နွယ်ပင်များမှာ ရစ်ပတ်နေပြီး ကာပ်ငါးပုံစံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ နောက်ခန်းမှ ဆင်းလာသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့မှာ လက်စွပ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့အားသင့်သွားပုံ ပေါ်သည်။ "အဲဒီလက်စွပ်က..."
"ယွမ် လေး၊ ကြည့်ပါဦး။ ငါ Mad Dog ရဲ့ လက်ချောင်းကနေ ချွတ်ယူလာတာ" လီချင်း သည် မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချင်းကျွင်း ထံမှ လက်စွပ်ကို ပြန်ယူကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပြသလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်စွပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများ ထိမိသည်နှင့် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးမှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ကျောက်စိမ်းအတွင်းမှ စီးဆင်းနေသော အလွန်ရင်းနှီးနေသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ တုန်ခါမှုကိုလည်း သူ ခံစားမိသည်။ နှုတ်ခမ်းတို့မှာ ပြုံးယောင်သန်းလာပြီး သူသည် လက်စွပ်ကို တစ်စက္ခာန်မျှ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် 'ကလင်' ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်စွပ်တစ်ဝိုက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ကာပ်ငါးမှာ ရွေ့လျားစပြုလာတော့သည်။
သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ပတ်ဝန်းကျင်က ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ခြေရင်းတွင်မူ ခေါက်ဆွဲခြောက်ဘူးများ၊ ဆန်အိတ်များနှင့် မုန့်ညက်အိတ်များ၊ ထို့အပြင် သေနတ်များနှင့် ကျည်ဆံများ ထည့်ထားသည့် သေတ္တာကြီးတစ်ခုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
"တောက်၊ ဒီထရပ်ကားထဲမှာ ဘာပစ္စည်းမှ မရှိတာ မထူးဆန်းတော့ဘူးပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို လီချင်း ၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းကတော့လေ၊ ဒီပစ္စည်းကို မကောက်ခင်ကမှ ကံကောင်းခြင်းဆေးများ သောက်လာသလား။ မျက်စိကျလို့ ကောက်လိုက်တဲ့ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်က အခုလို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။"
"တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာဟုတ်လား။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လီချင်း သည် လက်ထဲမှ လက်စွပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ယွမ် လေး၊ ဒီလက်စွပ်က မင်းရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) နေရာလွတ် (Dimension) နဲ့ ဆင်တူတယ်လို့ ပြောချင်တာလား" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
"ကိုကြီးလောင်၊ အကြည့်စူးရှလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလက်စွပ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) လောက်တော့ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ သူက ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းဖို့အတွက်ပဲ သုံးနိုင်မယ်ထင်တယ်၊ အထဲမှာ ဘာမှ စိုက်ပျိုးလို့ ရမယ်မထင်ဘူး" ပြောရင်းဆိုရင်းပင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း ကို သိမ်းဆည်းသည့်လက်စွပ် အသုံးပြုပုံကို သင်ပေးလိုက်သည်။ "ချင်းလေး၊ မင်းလုပ်ရမှာက စိတ်ကို စုစည်းပြီး မင်းရဲ့ အသိစိတ်က လက်စွပ်ထဲကို ဝင်သွားတယ်လို့ ခံစားကြည့်လိုက်။ ဒါဆိုရင် အထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို မြင်ရလိမ့်မယ်။ တစ်ခုခု ပြန်ထုတ်ချင်ရင်တော့ မင်းစိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာအောင် လုပ်လိုက်ရုံပဲ။"
ရတနာတစ်ခု ရရှိလိုက်သဖြင့် လီချင်း တစ်ယောက် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လေ့ကျင့်ကြည့်ရာ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် လက်စွပ်ထဲသို့ အသိစိတ်ဖြင့် ဝင်ရောက်ကြည့်ပြီး ဆန်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက လက်ထဲတွင် ပေါ်လာစေရန် စိတ်ကူးလိုက်မိသဖြင့် အလေးချိန်ကြောင့် သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမလို ဖြစ်သွားရသည်။
"ဝါး! တကယ်ပဲ အထဲကနေ ပစ္စည်းတွေ ထုတ်လို့ရတာပဲ!" လီချင်း သည် ဆန်အိတ်ကို လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"တော်ပြီ၊ ကားပေါ်ရောက်မှပဲ ပျော်ပါတော့။ ငါတို့ ဒီနေရာက မြန်မြန်ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ပြဿနာတွေ တက်လိမ့်မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရှေ့တည့်တည့်ရှိ လမ်းမကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
လမ်းမပေါ်တွင် လူပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော အုပ်စုကြီးတစ်ခုသည် သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့အထဲမှ မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို လူသားများဟု အလွယ်တကူ ထင်မှတ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မဆိုင်းမတွပင် သူတို့သည် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် မောင်းထွက်သွားကြသည်။ Mad Dog နှင့် သူ့ဂိုဏ်းသားများအကြောင်းလား။
ခွီး၊ သူတို့ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ! သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရဲတဲ့အတွက် ဒီဂိုဏ်းရဲ့ ကံကြမ္မာ အလွန်ဆိုးရွားတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့!
စပိုလာ 0 / 10000 ပို့စ်မှတ်ချက်
မှတ်ချက်များကို တင်နေသည်...
နောက်ထပ် မှတ်ချက်များကို တင်နေသည်...
Reply to
စ်သည်။
ထရပ်ကား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လူလေးယောက်ပါသော အဖွဲ့သည်လည်း ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ လမ်းပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လူများကို တစ်ချက်မျှပင် ပြန်မကြည့်ကြပေ။
"အာ!" လီချင်း သည် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ Mad Dog အနီးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မသိရသော်လည်း သတိလစ်နေသော ထိုရာဇဝတ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ထံမှ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ယူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ သူသည် ပစ္စည်းတစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိုက်ထားလျက် ချင်းကျွင်း ထံသို့ ရတနာတစ်ခုပမာ ပြသလိုက်သည်။ "ချင်းကျွင်း၊ ဒီ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ကြည့်ပါဦး။ အဲဒီ Mad Dog က ရွှေဆွဲကြိုးတွေ၊ ရွှေသွားတွေ၊ ရွှေလက်စွပ်တွေ၊ နေကာမျက်မှန်တွေနဲ့ တောက်ပနေတာမျိုးပဲ တွေ့ဖူးတာ၊ အခုတော့ သူက ဒီလို ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်မျိုးပါ ဝတ်ထားသေးတယ်"
"အင်း၊ ဒီလက်စွပ်က ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ကောင်းသားပဲ" လီချင်း ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံပေါက်သော ပစ္စည်းကို ယူလိုက်ပြီး သူသည် သေချာလေ့လာကြည့်ရန် အနီးသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
ထိုကျောက်စိမ်းလက်စွပ်မှာ မည်သည့် အညစ်အကြေးမျှ မပါဝင်ဘဲ ကြည်လင်သော အစိမ်းနုရောင် ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပါးလွှာသော နွယ်ပင်ပုံစံ အက္ခရာများ ထွင်းထုထားသည်။ အရေပြားနှင့် ထိတွေ့လိုက်သောအခါ နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လျှင် နွယ်ပင်များမှာ ရစ်ပတ်နေပြီး ကာပ်ငါးပုံစံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ နောက်ခန်းမှ ဆင်းလာသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့မှာ လက်စွပ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့အားသင့်သွားပုံ ပေါ်သည်။ "အဲဒီလက်စွပ်က..."
"ယွမ် လေး၊ ကြည့်ပါဦး။ ငါ Mad Dog ရဲ့ လက်ချောင်းကနေ ချွတ်ယူလာတာ" လီချင်း သည် မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချင်းကျွင်း ထံမှ လက်စွပ်ကို ပြန်ယူကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပြသလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်စွပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများ ထိမိသည်နှင့် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးမှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ကျောက်စိမ်းအတွင်းမှ စီးဆင်းနေသော အလွန်ရင်းနှီးနေသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ တုန်ခါမှုကိုလည်း သူ ခံစားမိသည်။ နှုတ်ခမ်းတို့မှာ ပြုံးယောင်သန်းလာပြီး သူသည် လက်စွပ်ကို တစ်စက္ခာန်မျှ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် 'ကလင်' ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်စွပ်တစ်ဝိုက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ကာပ်ငါးမှာ ရွေ့လျားစပြုလာတော့သည်။
သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ပတ်ဝန်းကျင်က ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ခြေရင်းတွင်မူ ခေါက်ဆွဲခြောက်ဘူးများ၊ ဆန်အိတ်များနှင့် မုန့်ညက်အိတ်များ၊ ထို့အပြင် သေနတ်များနှင့် ကျည်ဆံများ ထည့်ထားသည့် သေတ္တာကြီးတစ်ခုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
"တောက်၊ ဒီထရပ်ကားထဲမှာ ဘာပစ္စည်းမှ မရှိတာ မထူးဆန်းတော့ဘူးပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို လီချင်း ၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းကတော့လေ၊ ဒီပစ္စည်းကို မကောက်ခင်ကမှ ကံကောင်းခြင်းဆေးများ သောက်လာသလား။ မျက်စိကျလို့ ကောက်လိုက်တဲ့ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်က အခုလို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။"
"တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာဟုတ်လား။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လီချင်း သည် လက်ထဲမှ လက်စွပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ယွမ် လေး၊ ဒီလက်စွပ်က မင်းရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) နဲ့ ဆင်တူတယ်လို့ ပြောချင်တာလား" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
"ကိုကြီးလောင်ကျန့်ရယ်၊ အကြည့်စူးရှလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလက်စွပ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) လောက်တော့ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ သူက ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းဖို့အတွက်ပဲ သုံးနိုင်မယ်ထင်တယ်၊ အထဲမှာ ဘာမှ စိုက်ပျိုးလို့ ရမယ်မထင်ဘူး" ပြောရင်းဆိုရင်းပင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း ကို သိမ်းဆည်းသည့်လက်စွပ် အသုံးပြုပုံကို သင်ပေးလိုက်သည်။ "ချင်းလေး၊ မင်းလုပ်ရမှာက စိတ်ကို စုစည်းပြီး မင်းရဲ့ အသိစိတ်က လက်စွပ်ထဲကို ဝင်သွားတယ်လို့ ခံစားကြည့်လိုက်။ ဒါဆိုရင် အထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို မြင်ရလိမ့်မယ်။ တစ်ခုခု ပြန်ထုတ်ချင်ရင်တော့ မင်းစိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာအောင် လုပ်လိုက်ရုံပဲ။"
ရတနာတစ်ခု ရရှိလိုက်သဖြင့် လီချင်း တစ်ယောက် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လေ့ကျင့်ကြည့်ရာ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် လက်စွပ်ထဲသို့ အသိစိတ်ဖြင့် ဝင်ရောက်ကြည့်ပြီး ဆန်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက လက်ထဲတွင် ပေါ်လာစေရန် စိတ်ကူးလိုက်မိသဖြင့် အလေးချိန်ကြောင့် သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမလို ဖြစ်သွားရသည်။
"ဝါး! တကယ်ပဲ အထဲကနေ ပစ္စည်းတွေ ထုတ်လို့ရတာပဲ!" လီချင်း သည် ဆန်အိတ်ကို လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"တော်ပြီ၊ ကားပေါ်ရောက်မှပဲ ပျော်ပါတော့။ ငါတို့ ဒီနေရာက မြန်မြန်ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ပြဿနာတွေ တက်လိမ့်မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရှေ့တည့်တည့်ရှိ လမ်းမကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
လမ်းမပေါ်တွင် လူပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော အုပ်စုကြီးတစ်ခုသည် သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့အထဲမှ မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို လူသားများဟု အလွယ်တကူ ထင်မှတ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မဆိုင်းမတွပင် သူတို့သည် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် မောင်းထွက်သွားကြသည်။ Mad Dog နှင့် သူ့ဂိုဏ်းသားများအကြောင်းလား။
ခွီး၊ သူတို့ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ! သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရဲတဲ့အတွက် ဒီဂိုဏ်းရဲ့ ကံကြမ္မာ အလွန်ဆိုးရွားတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့!
စပိုလာ 0 / 10000 ပို့စ်မှတ်ချက်
မှတ်ချက်များကို တင်နေသည်...
နောက်ထပ် မှတ်ချက်များကို တင်နေသည်...
Reply to
စ်သည်။
ထရပ်ကား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လူလေးယောက်ပါသော အဖွဲ့သည်လည်း ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ လမ်းပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လူများကို တစ်ချက်မျှပင် ပြန်မကြည့်ကြပေ။
"အာ!" လီချင်း သည် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ Mad Dog အနီးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မသိရသော်လည်း သတိလစ်နေသော ထိုရာဇဝတ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ထံမှ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ယူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ သူသည် ပစ္စည်းတစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိုက်ထားလျက် ချင်းကျွင်း ထံသို့ ရတနာတစ်ခုပမာ ပြသလိုက်သည်။ "ချင်းကျွင်း၊ ဒီ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ကြည့်ပါဦး။ အဲဒီ Mad Dog က ရွှေဆွဲကြိုးတွေ၊ ရွှေသွားတွေ၊ ရွှေလက်စွပ်တွေ၊ နေကာမျက်မှန်တွေနဲ့ တောက်ပနေတာမျိုးပဲ တွေ့ဖူးတာ၊ အခုတော့ သူက ဒီလို ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်မျိုးပါ ဝတ်ထားသေးတယ်"
"အင်း၊ ဒီလက်စွပ်က ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ကောင်းသားပဲ" လီချင်း ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံပေါက်သော ပစ္စည်းကို ယူလိုက်ပြီး သူသည် သေချာလေ့လာကြည့်ရန် အနီးသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
ထိုကျောက်စိမ်းလက်စွပ်မှာ မည်သည့် အညစ်အကြေးမျှ မပါဝင်ဘဲ ကြည်လင်သော အစိမ်းနုရောင် ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပါးလွှာသော နွယ်ပင်ပုံစံ အက္ခရာများ ထွင်းထုထားသည်။ အရေပြားနှင့် ထိတွေ့လိုက်သောအခါ နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လျှင် နွယ်ပင်များမှာ ရစ်ပတ်နေပြီး ကာပ်ငါးပုံစံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ နောက်ခန်းမှ ဆင်းလာသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့မှာ လက်စွပ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့အားသင့်သွားပုံ ပေါ်သည်။ "အဲဒီလက်စွပ်က..."
"ယွမ် လေး၊ ကြည့်ပါဦး။ ငါ Mad Dog ရဲ့ လက်ချောင်းကနေ ချွတ်ယူလာတာ" လီချင်း သည် မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချင်းကျွင်း ထံမှ လက်စွပ်ကို ပြန်ယူကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပြသလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်စွပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများ ထိမိသည်နှင့် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးမှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ကျောက်စိမ်းအတွင်းမှ စီးဆင်းနေသော အလွန်ရင်းနှီးနေသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ တုန်ခါမှုကိုလည်း သူ ခံစားမိသည်။ နှုတ်ခမ်းတို့မှာ ပြုံးယောင်သန်းလာပြီး သူသည် လက်စွပ်ကို တစ်စက္ခာန်မျှ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် 'ကလင်' ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်စွပ်တစ်ဝိုက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ကာပ်ငါးမှာ ရွေ့လျားစပြုလာတော့သည်။
သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ပတ်ဝန်းကျင်က ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ခြေရင်းတွင်မူ ခေါက်ဆွဲခြောက်ဘူးများ၊ ဆန်အိတ်များနှင့် မုန့်ညက်အိတ်များ၊ ထို့အပြင် သေနတ်များနှင့် ကျည်ဆံများ ထည့်ထားသည့် သေတ္တာကြီးတစ်ခုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
"တောက်၊ ဒီထရပ်ကားထဲမှာ ဘာပစ္စည်းမှ မရှိတာ မထူးဆန်းတော့ဘူးပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို လီချင်း ၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းကတော့လေ၊ ဒီပစ္စည်းကို မကောက်ခင်ကမှ ကံကောင်းခြင်းဆေးများ သောက်လာသလား။ မျက်စိကျလို့ ကောက်လိုက်တဲ့ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်က အခုလို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။"
"တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာဟုတ်လား။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လီချင်း သည် လက်ထဲမှ လက်စွပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ယွမ် လေး၊ ဒီလက်စွပ်က မင်းရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) နဲ့ ဆင်တူတယ်လို့ ပြောချင်တာလား" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
"ကိုကြီးလောင်ကျန့်ရယ်၊ အကြည့်စူးရှလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလက်စွပ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) လောက်တော့ မစွမ်းနိုင်ဘူး။ သူက ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းဖို့အတွက်ပဲ သုံးနိုင်မယ်ထင်တယ်၊ အထဲမှာ ဘာမှ စိုက်ပျိုးလို့ ရမယ်မထင်ဘူး" ပြောရင်းဆိုရင်းပင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း ကို သိမ်းဆည်းသည့်လက်စွပ် အသုံးပြုပုံကို သင်ပေးလိုက်သည်။ "ချင်းလေး လေး၊ မင်းလုပ်ရမှာက စိတ်ကို စုစည်းပြီး မင်းရဲ့ အသိစိတ်က လက်စွပ်ထဲကို ဝင်သွားတယ်လို့ ခံစားကြည့်လိုက်။ ဒါဆိုရင် အထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို မြင်ရလိမ့်မယ်။ တစ်ခုခု ပြန်ထုတ်ချင်ရင်တော့ မင်းစိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာအောင် လုပ်လိုက်ရုံပဲ။"
ရတနာတစ်ခု ရရှိလိုက်သဖြင့် လီချင်း တစ်ယောက် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လေ့ကျင့်ကြည့်ရာ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် လက်စွပ်ထဲသို့ အသိစိတ်ဖြင့် ဝင်ရောက်ကြည့်ပြီး ဆန်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက လက်ထဲတွင် ပေါ်လာစေရန် စိတ်ကူးလိုက်မိသဖြင့် အလေးချိန်ကြောင့် သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမလို ဖြစ်သွားရသည်။
"ဝါး! တကယ်ပဲ အထဲကနေ ပစ္စည်းတွေ ထုတ်လို့ရတာပဲ!" လီချင်း သည် ဆန်အိတ်ကို လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"တော်ပြီ၊ ကားပေါ်ရောက်မှပဲ ပျော်ပါတော့။ ငါတို့ ဒီနေရာက မြန်မြန်ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ပြဿနာတွေ တက်လိမ့်မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရှေ့တည့်တည့်ရှိ လမ်းမကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
လမ်းမပေါ်တွင် လူပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော အုပ်စုကြီးတစ်ခုသည် သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့အထဲမှ မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို လူသားများဟု အလွယ်တကူ ထင်မှတ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မဆိုင်းမတွပင် သူတို့သည် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် မောင်းထွက်သွားကြသည်။ Mad Dog နှင့် သူ့ဂိုဏ်းသားများအကြောင်းလား။
ခွီး၊ သူတို့ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ! သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရဲတဲ့အတွက် ဒီဂိုဏ်းရဲ့ ကံကြမ္မာ အလွန်ဆိုးရွားတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့!