Rebirth of MC – အခန်း ၆၄
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက လောင်ကျန့်ရယ် ကို အမြဲတမ်း အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်သူဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။ ယခုမူ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ပြနေသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလို လာကြည့်နေတာလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ဒီနေ့ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှလုံးသားကို တစ်ချက်မျှ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
"ငါက အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ မင်းကပဲ ငါ့ကို သေချာ မလေ့လာမိတာ ဖြစ်မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။
ထိုအချိန်တွင် လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လီချင်း က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ ငါတို့ မင်းကို စိုးရိမ်နေတာ" ဟု ဆိုသည်။
ချင်းကျွင်း ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "ဟုတ်တယ်၊ ယွမ် ကလည်း မင်းအကြောင်းကိုပဲ တချိန်လုံး မေးနေတာ" ဟု ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူငယ်ချင်းများ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံစားရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ သူက "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ အားလုံး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ ထိုသူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားသော်လည်း ဝင်မပြောဘဲ ဘေးမှနေ၍သာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားရသည်။
"ငါတို့ အထဲဝင်ကြမလား" ဟိုကိုင်ယွမ် က အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ သွားကြတာပေါ့" လီချင်း က သဘောတူလိုက်သည်။
လူအုပ်စုသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဘေးချင်းယှဉ်၍ လမ်းလျှောက်နေစဉ်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်က သူ့လက်ကို ခေတ္တမျှ ထိမိသွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ထိုထိတွေ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဘာမျှ ပြန်မပြောမိပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့ကိုသာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သူတို့ကြားမှ လေထုမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသော်လည်း နွေးထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စိတ်သဘောထားကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေမိသည်။
လမ်းမပေါ်ရှိ လက်နက်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထရပ်ကားကို ရှာဖွေရမည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ချင်းကျွင်း က ထရပ်ကားကို လမ်းအလယ်မှ ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ ဆင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ကွန်တိန်နာတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်သွားရသည်။ အထဲတွင် စားစရာများ သို့မဟုတ် လက်နက်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရမည့်အစား ခွေးအိမ်နှင့် ဆင်တူသည့် ဧရာမလှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုကိုသာ သူ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပစ်ထားသည့် အနံ့ဆိုးထွက်နေသော အဝတ်အစားပုံများအလွန် နောက်ဘက်ထောင့်တွင် လူအုပ်စုတစ်ခု စုပြုံတိုးဝှေ့နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
"ယွမ် လေး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ" ကွန်တိန်နာတံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး အထဲသို့ တက်မလာသည့် သူ့ကို မြင်သောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က တစ်ဖက်တွင် ပစ္စတိုကို ကိုင်ထားရင်း သူရှိရာသို့ လျှောက်လာသည်။
"အထဲမှာ လူတွေရှိနေတယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က မှောင်နေသော ထောင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကွန်တိန်နာတံခါးကို စဖွင့်တုန်းက အသက်ရှိသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အလင်းရောင် ဝင်လာသောအခါ စုပြုံတိုးဝှေ့နေသည့် လူအုပ်စုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရခြင်းက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လန့်သွားစေရန် လုံလောက်နေသည်။ သူသည် သေနတ်ကို မထုတ်ပစ်မိခြင်းမှာ သူ့သဘာဝက အလွယ်တကူ ထိတ်လန့်တတ်သူ မဟုတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ညွှန်ပြသည့်ဘက်သို့ လောင်ကျန့်ရယ် က မှောင်ရိပ်သန်းနေသော ကွန်တိန်နာအတွင်းသို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ အပြင်ကို ထွက်ခဲ့ကြစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါ ပစ်တော့မှာနော်" ခြိမ်းခြောက်စကားကို ရက်စက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို မြှောက်မလာပေ။ ထိုစကားများမှာ ကြောက်လန့်စေရန်အတွက်သာ ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ထိုခြိမ်းခြောက်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဖမ်းခံထားရသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီသွားကြပြီး ထောင့်စွန်းသို့ ပို၍ပင် တိုးဝင်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့အထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထရပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာသည်။
"ကျ... ကျေးဇူးပြုပြီး မပစ်ပါနဲ့။ ကျ... ကျနော်တို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး"
ထိုသူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း တိုးထွက်လာမှသာ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် ထိုသူ၏ ရုပ်သွင်ကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ပေါက်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး ထိုအဝတ်စများမှာ ပိန်ချုံးနေသည့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက်ရှိ ခရမ်းရောင်အညိုအမည်းစွဲနေသော ဒဏ်ရာများနှင့် အနာရွတ်များကိုပင် ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ရှုပ်ပွပြီး ရစ်ခွေနေသော ဆံပင်များ၊ အညစ်အကြေးများကြောင့် ညစ်ပေနေသော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် မျက်နှာသွင်ပြင်က ထိုသူသည် အလွန်ချောမောလှပသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးအစုံက ဝံပုလွေများ၏ အကြားတွင် ပိတ်မိနေသည့် ယုန်ငယ်တစ်ကောင်ပမာ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ကြားတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။
"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ နောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ လူတွေကရော ဘယ်သူတွေလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ထိုလူငယ်လေးကို ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ထက် အသက်သိပ်ကြီးပုံမရကြောင်း သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လူငယ်လေးသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျ... ကျနော်နဲ့ အစ်ကို၊ အစ်မတွေက အဲဒီလူဆိုးတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပါ။ သူတို့က ကျနော်တို့ကို ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျနော်တို့ကို ကယ်ပေးကြပါ"
"အဲဒီအုပ်စုထဲက လူတွေဆိုရင် ဒီလိုမျိုး လုပ်ရပ်တွေက သူတို့အတွက် သာမန်ပါပဲ" ဒဏ်ရာရနေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလောင်၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို စီစဉ်ကြမလဲ"
"ငါက အဲဒီအရူးခွေး (Mad Dog) လို လူမျိုးမှ မဟုတ်တာ။ ဒီလူတွေက ငါတို့အတွက် ဘာမှ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ပခုံးတွန့်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ "သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်"
ဉာဏ်ကောင်းပြီး အကဲခတ်တတ်သူပီပီ လူငယ်လေး၏ ဒဏ်ရာပြည့်နှက်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤဖမ်းဆီးခံထားရသူများ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ အရူးခွေး (Mad Dog) ဆိုသူမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ သန်မာချင်မှ သန်မာမည်ဖြစ်သော်လည်း လုယက်ခြင်း၊ အဓမ္မပြုကျင့်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းတို့တွင်မူ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ ယခု ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဆိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဆယ်ကျော်နှင့်အတူ လမ်းတွင် တွေ့သမျှသူတိုင်းကို လုယက်ကြပြီး အစားအသောက်နှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာများသာမက လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖျော်ဖြေမှုအတွက် လူငယ်၊ လူရွယ်များကိုပါ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။
"အင်း" ဟိုကိုင်ယွမ် က လူငယ်လေးဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "နောက်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ လူတွေအားလုံး၊ မင်းတို့ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြတော့"
"ထွက်သွားရမှာလား? ကျနော်တို့ ဘယ်လို ထွက်သွားရမှာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူငယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။
"ဒီမှာ ထရပ်ကားတစ်စီး ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒါကို မြန်မြန်ယူပြီး မောင်းသွားကြ။ အဲဒီလူတွေ သတိပြန်ရလာရင် မင်းတို့အတွက် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က လူငယ်လေးကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဆွဲခေါ်ကာ သူတို့၏ Off-road ယာဉ်ဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
ထရပ်ကား ကွန်တိန်နာအစွန်းတွင် ငေးငိုင်စွာ ရပ်နေရင်း လူငယ်လေးသည် ထိုလူနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးမှ မှောင်မိုက်နေသော အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ထရပ်ကား၏ ရှေ့ခန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
"ဟေ့"
မိန်းကလေးက ထရပ်ကား အင်ဂျင်ကို စတင်နှိုးလိုက်သည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူငယ်နှစ်ယောက် ဘာမျှ ပြန်မဖြေခင်မှာပင် လီချင်း က အစားအသောက်ပါသော သေတ္တာကြီးနှစ်လုံးကို သယ်လာပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်နက်များပါသော အိတ်တစ်လုံးကိုလည်း ထပ်ပေးလိုက်သည်။
"မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က ပေးလိုက်တာပါ။ ခရီးစဉ် ဘေးကင်းပါစေ" ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် လီချင်း သည် အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။
ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လူငယ်လေး၏ အကြည့်သည် Off-road ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်နေသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် သူ၏ နောက်မှ လိုက်သွားရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောနေပုံရသည့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
တစ်စက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက် ထရပ်ကား၏ အင်ဂျင်သံ ဟိန်းထွက်လာကာ လေးလံသော ထရပ်ကားကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ မောင်းထွက်သွားတော့သည်။