ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အတွင်းအားများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် လေးလံနေပြီး မရစ်ဒီယံလမ်းကြောင်းများမှာလည်း အလွတ်သဘောဖြစ်နေကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည့်အတွက် ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။
"အွန်း" ဟူသော ညည်းသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ မျက်တောင်များ ခပ်စိပ်စိပ် လှုပ်ခတ်ပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ မင်းသားလေးရေ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာက ဟိုကိုင်ယွမ် အပေါ်သို့ ငုံ့မိုးထားပြီး ၎င်းတို့၏ နှာခေါင်းများ ထိမိလုနီးပါး နီးကပ်နေသည်။
"အစ်ကို လောင်ကျန့်ရယ်..." နားနားကပ်ပြီး ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမှုများ ကန့်သတ်ခံထားရမှသာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားခြင်းကို ခံနေရမှန်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း စောင်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားခြင်းခံထားရပြီး မျက်နှာမှာ ထိုစစ်သည်တော်၏ အဝတ်မပါသော ကော်လာရိုးပေါ်သို့ ဖိကပ်နေသည်။ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ"
ကောင်းကင်ဘုရားရေ၊ သူ သတိလစ်သွားပြီးနောက် ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်သွားတာလဲ။ ပိုးတုံးလုံးကောင်လို ထုပ်ပိုးခံထားရခြင်း၊ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် စိုစွတ်ပြီး ကပ်စေးနဲသော ခံစားချက်၊ အဝတ်အစားမပါသော လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပွေ့ဖက်မှု၊ သတိပြန်ဝင်လာခါစ လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါတွေအားလုံးက အလွန်တုန်လှုပ်စရာ မကောင်းလွန်းဘူးလား။
"မင်း အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် ကို တံဆိပ်ခတ်ပြီးတဲ့နောက် သတိလစ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ်အပူချိန်တွေ ကျလာလို့ အစ်ကို လောင်ကျန့်ရယ် က ပွေ့ဖက်ထားပေးတာ" ကားမောင်းနေရင်းပင် ချင်းကျွင်း က နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်ကာ ရိုးရှင်းစွာ ဖြေလိုက်သည်။
"အော်" ဟိုကိုင်ယွမ် က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လွှာချထားရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကို လောင်ကျန့်ရယ်၊ ကျွန်တော် အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ဘယ်လောက်တောင် ရှက်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။
"မင်း အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ။ ကဲ၊ ဒါလေး စားလိုက်ဦး" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှက်ရွံ့နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားသည်။ သူသည် လူငယ်လေးကို ဘေးတွင် ချပေးလိုက်ပြီး ပေါင်မုန့်တစ်အိတ်နှင့် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားတစ်စုံကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပါးလျပြီး နူးညံ့သည်။ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ထားရသည်မှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ ထို့ကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် လက်မလွှတ်ချင်သော်လည်း အချို့သောအရာများအတွက် အချိန်နှင့် သည်းခံခြင်း လိုအပ်ကြောင်း သူ သိသည်။ မဟုတ်ပါက ထိုကြောင်ပေါက်လေးကို လန့်သွားအောင် လုပ်မိပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်ရမည့်သူမှာ လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
အခြေအနေကို မသိနားမလည်သော ဟိုကိုင်ယွမ် ကမူ အလွန်ပင် ဆာလောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ပေါင်မုန့်အိတ်ကို ဖွင့်ကာ အပိုင်းအစတစ်ခုကို ဆွဲဖြဲပြီး အငမ်းမရ စားလိုက်ကာ အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်လိုက်သည်။
"ဖြည်းဖြည်းစားပါ၊ သီးသွားလိမ့်မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က သောက်ရေသန့်ဘူးကို ဖွင့်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"အင်း" ရေတစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် က အသံတိုးတိုးဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ဆက်စားနေလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး ကားသည် လမ်းမကြီးအတိုင်း မောင်းနှင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပျက်စီးနေသော ကားများနှင့် လမ်းလျှောက်နေသည့် ဇွန်ဘီအနည်းငယ်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ "ကျွန်တော်တို့ အခု ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"
"ကျွန်တော်တို့ Z မြို့ကနေ ထွက်လာတာ ခဏပဲ ရှိသေးတယ်။ အခု ၅၂၄ ဟွမ်ရှန်းလမ်းပေါ်မှာ" ချင်းကျွင်း က ပြန်ဖြေသည်။
"ဟွမ်ရှန်းလမ်းလား? Y မြို့ကို လုံးဝရှောင်ပြီး X မြို့ကို တန်းသွားတာလား" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် Z မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "တစ်ညလုံး မောင်းလာတာလား"
"မဟုတ်ဘူး၊ ညဘက် ကားမောင်းတာ အန္တရာယ်များတယ်။ Z မြို့က ထွက်လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ ချုံနွယ်တွေ ထူထပ်တဲ့ လွင်ပြင်တစ်ခုကို တွေ့လို့ ကားကို အပင်တွေနောက်မှာ ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်။ ချင်းကျွင်း က ကားမောင်းရတာဆိုတော့ သူ အနားယူဖို့ လိုတယ်။ ပထမပိုင်းမှာ ကျွန်တော် ကင်းစောင့်ပြီး ဒုတိယပိုင်းမှာတော့ လီချင်း က တာဝန်ယူပေးတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က ရေတစ်ငုံသောက်ရင်း ပြောပြသည်။
"သူ ဘာလို့ အဆက်မပြတ် စကားမပြောဘဲ အိပ်ပျော်နေတာလဲလို့ တွေးနေတာ" အစားအစာအိတ်တစ်ခုလုံး စားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အားအင်အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာသလို ခံစားရပြီး မသက်မသာဖြစ်မှုများလည်း သက်သာသွားသည်။ ပြင်ပမှ မှိုင်းညို့နေသော ရှုခင်းများဆီမှ အကြည့်လွှဲကာ အိပ်ပျော်နေသည့် လီချင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
အခုဆိုလျှင် သူ အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်၍ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဝါးအိမ်ဘေးတွင် မြေမြှုပ်ထားသော မက်မွန်သီးဖျော်ရည် ဝါးပိုက်သုံးခုအနက် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မြေအောက်တွင် ဆယ်ရက်ကြာ အချဉ်ဖောက်ထားသဖြင့် အရသာမှာ အချိုဓာတ် လျော့နည်းသွားသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် သူ ဦးစားပေး၍ သောက်လိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ် ညသန်းခေါင်အချိန်တွင် တရားထိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် တရားထိုင်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ကားပေါ်တွင် ရောက်နေသဖြင့် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ ဝင်၍ မရနိုင်ပေ။ နောက်ခန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကာ မက်မွန်သီးဖျော်ရည်ထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ စုပ်ယူရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် တရားထိုင်နေပြီး လီချင်း အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ကားအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှု ရှိနေပြီး ကားသည် ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ဆက်လက်မောင်းနှင်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှေ့ရှိ လမ်းဆုံတစ်ခု၌ ထရပ်ကားကြီးတစ်စီး အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် မောင်းနှင်လာသည်။ ကားနှစ်စီး တိုက်မိတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထရပ်ကားက လမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားစေရန် အလျားလိုက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ချင်းကျွင်း ၏ အမြန်တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းဖြင့် စတီယာရင်ကို ညာဘက်သို့ အမြန်ကွေ့ကာ ဘရိတ်ကို နင်းမထားခဲ့ပါက အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသည်။ အော့ဖ်ရုတ်ကားသည် ထရပ်ကားကို တိုက်မိခြင်း မရှိသော်လည်း ကားအတွင်းမှ လူလေးဦးမှာမူ အတော်ပင် တုန်ခါသွားကြသည်။
ခုံတွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေသော လီချင်း သည် ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး ရှေ့ရှိ ဒက်ရှ်ဘုတ်ကို တိုက်မိတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ချင်းကျွင်း က သူ့ခေါင်းကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ တင်ပါးဆုံရိုးမှာ တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားသဖြင့် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ တရားထိုင်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် မှာလည်း ရှေ့သို့ လွင့်စင်သွားသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကိုယ်သူ ရွှေ့လိုက်သဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
"အဆင်ပြေရဲ့လား" လောင်ကျန့်ရယ် က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်တာလဲ" ထိုအရပ်ရှည်သူ၏ ရင်ခွင်မှ ခွာလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟွမ်၊ ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာမှာမဆို ဒီလို လူယုတ်မာမျိုးတွေက ပေါ်လာမြဲပဲ" အပြင်ဘက်အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။ ထရပ်ကားပေါ်မှ တုတ်များနှင့် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူဆယ်ယောက်ကျော် ဆင်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ယခင်ဘဝက ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လမ်းပိတ်ပြီးနောက် ဤလက်နက်ကိုင်လူများ ဘာလုပ်မည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဇွန်ဘီများ၊ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ၊ အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် များနှင့် ပြောင်းလဲထားသော အပင်များအပြင် လူသားအချင်းချင်းလည်း သတိထားရမည်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤရှုပ်ထွေးနေသော လောကကြီးတွင် လူ့ကျင့်ဝတ်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာများမှာ နေရာမရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲ ဝင်ပြီး အခွင့်အရေးစောင့်ကြည့်မယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောပြီးသည်နှင့် အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဆံပင်ဖွာလန်ကျနေသော လူတစ်ယောက်သည် သူ၏လက်ထဲမှ သံချောင်းဖြင့် ကားခေါင်မိုးကို ခေါက်ပြီး လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့အား ကားပေါ်က ဆင်းခိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ခေါင်းညိတ်ပြမှသာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
"ဟေး လူငယ်လေးတို့! ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ၊ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ" လူဆိုးဂိုဏ်း၏ နောက်ဆုံးတွင် နေကာမျက်မှန်တပ်ပြီး ရွှေသွားစိုက်ထားသော လူတစ်ယောက်က သေနတ်ကို ကိုင်ကာ ဆေးလိပ်ကို ကိုက်ထားသည်။ သူသည် အသက် ၃၀ ကျော် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရသည်။
"ကျွန်တော်တို့ A မြို့ကို သွားမလို့ပါ" လောင်ကျန့်ရယ် က အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး အော့ဖ်ရုတ်ကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီရပ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပိတ်ထားတာလဲ။ လမ်းမေးမလို့လား" သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး အထင်အမြင်သေးသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား" ထိုလူက ခေါင်းကို နောက်သို့ ပစ်ကာ ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်လို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်လေး၊ မင်းတို့မှာ အတော်ကို ရဲတင်းတဲ့ အသည်းနှလုံးတွေပဲ။ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ ငါက X မြို့ရဲ့ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် 'ရူးသွပ်ခွေး' ပဲ။ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းတို့ကို သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်လိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား"
စကားပြောနေရင်းနှင့်ပင် ရူးသွပ်ခွေးက သူ့လက်အောက်ငယ်သား လူသုံးယောက်ကို ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ပျောက်ကွယ်မသွားခင်ကတည်းက လောင်ကျန့်ရယ် က သူတို့ဆီက သေနတ်တွေ၊ ဓားတွေကို အကုန်သိမ်းပြီး နေရာလွတ် (Dimension) ထဲ ထည့်ထားခိုင်းလိုက်ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ဆီမှာ လက်နက်တွေ တွေ့သွားမှာကို လုံးဝ စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။
"ရူးသွပ်ခွေး။ စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ကို စစ်ဆေးနေသည့်လူက သူ၏ရှေ့တွင် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်တော့ လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အရင်က ရယ်မောနေသည့် ရူးသွပ်ခွေးမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားသည်။ ခေါင်းပေါ်တင်ထားသည့် နေကာမျက်မှန်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးသေးသေးနှစ်လုံးမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ"
"အာ... ကျွန်တော်က ဘယ်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး။ Y မြို့ကနေ ထွက်ပြေးလာရင်း ပစ္စည်းလေး နည်းနည်းပါးပါး ကောက်ရလာတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ သူဌေး ရူးသွပ်ခွေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့" လောင်ကျန့်ရယ် က သူတို့တွင် အန္တရာယ်မရှိကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
ကိုယ်ခန္ဓာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် ဆီတွင် လက်နက်မတွေ့ရသဖြင့် ထိုလူဆိုးမှာ သတိလျှော့သွားသည်။ ရူးသွပ်ခွေး၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်က အော့ဖ်ရုတ်ကားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိခင်မှာပင် ထိုလူမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။
ဖျတ်!
သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကားထဲမှ ကျည်ဆန်တစ်ခု ထွက်လာသည်။ ပစ်ခတ်သူမှာ ပစ်မှတ်ကို ထိအောင် ပစ်နိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း ထိုကျည်ဆန်မှာ ရူးသွပ်ခွေးကို မထိသော်လည်း ဂိုဏ်းသားများအားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။
ချင်းကျွင်း ကလည်း အလျင်အမြန်ပင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူက လူဆိုးတစ်ယောက်၏ ခြေသလုံးကို ခြေထောက်ဖြင့် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို မြေပြင်ပေါ်မှ လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်လိုက်ကာ လဲကျသွားသော ထိုလူ၏ ဗိုက်ကို နင်းလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ သံချောင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ လုယူလိုက်သည်။
ထိုသံချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီးနောက် လီချင်း က အခြားလူတစ်ယောက်၏ သံပိုက်လုံးဖြင့် ရိုက်ချမှုကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ ချင်းကျွင်း ၏ ပြင်းထန်သော ကန်ချက်တစ်ခုကြောင့် လီချင်း ကို တိုက်ခိုက်သူမှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
"ကောင်းတယ်" ချင်းကျွင်း က ပခုံးနောက်မှ ချီးကျူးစကားဆိုလိုက်ရာ လီချင်း မှာ ပျော်ရွှင်သွားသည်။
ရူးသွပ်ခွေးသည် မြေအောက်လောကမှ ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တည်လာသူဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မစတင်မီ ခဏအလိုတွင် လက်နက်အရောင်းအဝယ်တစ်ခု အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူရရှိထားသော လက်နက်များကြောင့်သာ သူနှင့် သူ၏ဂိုဏ်းသားများသည် ယနေ့တိုင် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေများ ပိုမိုဆိုးရွားလာသောအခါ သူသည် လက်အောက်ငယ်သားများကို စုစည်းကာ X မြို့၏ မြောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို လုယက်ခဲ့သည်။ စျေးဝယ်စင်တာများ၊ လူနေရပ်ကွက်များ၊ စီးပွားရေးဇုန်များ၊ အစားအစာရှိသမျှ အကုန်လုယက်ပြီး သိုလှောင်ထားသည်။ သို့သော်လည်း သူက မလုံလောက်သေးဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် သူ၏ဂိုဏ်းသားများသည် မြို့မှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ကားများကို လမ်းတွင် စောင့်ဖမ်းကြသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ဆယ်ရက်ကျော်အတွင်း လူအများအပြားကို သတ်ဖြတ်ပြီး ပစ္စည်းများ လုယက်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် သူတစ်ပါးကို မယုံကြည်တတ်သူဖြစ်သည်။ လက်နက်များစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူ၏လက်အောက်ခံများကို ဖိနှိပ်ထားရန်အတွက် မည်သူ့ကိုမျှ သေနတ်မကိုင်ခိုင်းပေ။ ထို့ကြောင့် သူမှလွဲပြီး ကျန်သူများမှာ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက်များသာ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သို့သော် သူ၏ မယုံကြည်တတ်သော စိတ်သဘောထားကြောင့်ပင် ဤလမ်းမပေါ်တွင်၊ ဤနေ့တွင် သူ အမြှုပ်ခံရလိမ့်မည်ဟု ရူးသွပ်ခွေး လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
နောက်ထပ် ကျည်ဆန်တစ်ချက် ထွက်လာပြီး ရူးသွပ်ခွေးမှာ ဘေးသို့ လိမ့်ကာ ရှောင်လိုက်သည်။ သူ ပြန်ထလာပြီး သေနတ်ကို ကိုင်ကာ အော့ဖ်ရုတ်ကားကို ပစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကောင်းကင်မှ အရိပ်မည်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ သေနတ်ပြောင်းကို မမြှောက်လိုက်ရခင်မှာပင် သူ၏ခေါင်းတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ လဲကျသွားသည်။
ရူးသွပ်ခွေး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ နင်းလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဓားဖြင့် ခုတ်ချမှုကို အသာလေး ရှောင်လိုက်သည်။ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ သေနတ်ကို လုယူလိုက်ပြီး ခါးမှနေ၍ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ သေနတ်သံတစ်ချက် မြည်လာပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို တိုက်ခိုက်သောလူဆိုးမှာ ရင်ဘတ်တွင် ကျည်ဆန်ပေါက်ဖြစ်ကာ လဲကျသွားသည်။
စစ်တပ်စခန်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ကိုယ်တော် ဝင်ရောက်စီးနင်းပြီး အသံတိတ် ရှင်းလင်းနိုင်သူတစ်ယောက်အတွက်မူ လက်နက်များကို အစွမ်းကုန် ဝှေ့ယမ်းနေသော ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသည့် လူမိုက်များကို လုံးဝ အရေးမထားပေ။ လူဆိုးများကြားထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဒီနေရာ၊ ဟိုနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေကာ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကခုန်နေသကဲ့သို့ ရှောင်တိမ်းနေသည်။ လက်သီးချက်၊ ကန်ချက်တိုင်းမှာ ပြန်မထနိုင်တော့သည့် သားကောင်များ ဖြစ်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့၏ အကူအညီဖြင့် မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်းမှာပင် လူဆိုးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်နိုင်သည်။
"တကယ်ကို အာရုံစိုက်စရာတောင် မကောင်းဘူး" လဲကျနေသော လူဆိုးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာမှာ မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အင်္ကျီကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ယွမ် လေး၊ ဒီနေရာကို ရှင်းကြရအောင်။ ငါတို့ဆီကို အလိုလို ရောက်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မယူရင် နှမြောစရာကြီး"
"အင်း"
ယဉ်ကျေးမှု သို့မဟုတ် နှောင့်နှေးမှု လုံးဝမရှိဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လမ်းပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော လက်နက်များကို ကောက်ယူကာ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မေ့မြောနေသူများ၏ လက်ထဲမှပင် အလွယ်တကူ ဆွဲယူလိုက်သေးသည်။