Rebirth of MC – အခန်း ၆၁
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ညွန်အိုင် အား စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ၏ အသံမြည်သံများသည် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး သူ၏ အာရုံခံစားမှုများကို ထက်မြက်လာစေသည်။
"လောင်ကျန့်ရယ်၊ ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ မှာ တောက်ပနေသည်။ "အခုထိတော့ အဆင်ပြေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် ထဲက အငွေ့အသက်တွေက ပိုပြင်းထန်လာပြီ။ လီချင်း နဲ့ ချင်းကျွင်း တို့ကို ဒီနေရာမှာ ထားခဲ့ဖို့က မလွယ်ဘူး။"
ယွမ် သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် နေရာလွတ် (Dimension) ရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ "ဒီနေရာက တခြားနေရာတွေနဲ့ မတူဘူး။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ငါလည်း အဲဒီလို ခံစားရတယ်။ ဘန်ယန်မြို့ မှာတုန်းကထက် ပိုဆိုးတယ်။"
သူတို့လေးဦးစလုံးသည် ညွန်အိုင် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ လှမ်းလျှောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် သတိထားနေရသည်။
"သတိထားကြ၊" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က သတိပေးလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ တစ်ခုခုရှိနေပုံပဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူသည် လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့ကို နောက်ကွယ်မှ ကာကွယ်ပေးရန် အသင့်အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ ယွမ် သည်လည်း သူ၏ လက်နက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားလိုက်သည်။
အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် ထဲမှ လေထုမှာ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ၏ အသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက နေရာယူသွားသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အသက်ရှူသံကိုပင် ထိန်းထားရင်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။
အံ့အားသင့်သွားကြသည့် အော်ဟစ်သံများအပြီးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ယိုင်ထိုးကာ ပြန်ထလာသော်လည်း တစ်ဖန် ပြန်ယိုင်သွားပြန်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ချက်ချင်းပင် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တည်ငြိမ်အောင် ဖက်ထားလိုက်သည်။
"အာ... ငါ... ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် ကို အာရုံစူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီ နတ်ဆိုးသစ်ပင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက အူတိုင်ထဲမှာ ကျန်ရစ်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီသစ်ပင်က ဒီမြို့မှာ အသက်အရှည်ဆုံးပင်ဖြစ်ပြီး မြို့သူမြို့သားတွေက သူ့ကို အထိမ်းအမှတ်တစ်ခုလို သဘောထားကြတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီနေရာကို ဘန်ယန်မြို့ လို့ ခေါ်ကြတာ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီသစ်ပင်က အသိစိတ်ဝင်လာပြီး မြို့သူမြို့သားတွေကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ရတာကို နှစ်သက်လာတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာဆိုရင် အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့သူတွေကို ကူညီပြီး ကလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကိုတောင် စောင့်ရှောက်ပေးတတ်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တရားစီရင်မယ့်နေ့ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီ ဘန်ယန်သစ်ပင်က တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်ဆိုးသစ်ပင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ လမင်းထွက်လာတိုင်းမှာ သူက လူတွေကို သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ပေါ်ပေါက်လာတယ်။ ညတိုင်း ညတိုင်းမှာ သူက မြို့သူမြို့သား အနည်းငယ်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ သွေးတွေကို စုပ်ယူလေ့ရှိတယ်။"
"စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ နတ်တစ်ပါးက သူကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ လူတွေကိုပဲ ပြန်သတ်ဖြတ်တဲ့ နတ်ဆိုးဖြစ်လာတယ်ပေါ့လေ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော အစိမ်းရောင် အူတိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ယွမ် လေး၊ ဒီအူတိုင်ကို ဘယ်လို စီမံရင်ကောင်းမလဲ။"
"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ အရင်ဆုံး နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ သိမ်းထားလိုက်ဦးမယ်၊ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖန်ရေအိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ အူတိုင်ကို ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။
"မင်း အူတိုင်ကနေ မြင်ခဲ့ရတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေအရဆိုရင် ဘန်ယန်သစ်ပင်က အစကတည်းက စိတ်သဘောထား မကောင်းသင့်ဘူးလား။ မဟုတ်ရင် သူက အစကတည်းက ကောင်းမြတ်တဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ဖြစ်လျက်နဲ့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် နတ်ဆိုးဖြစ်သွားရတာလဲ။" ချင်းကျွင်း သည် မီးလောင်ကျွမ်းပြီး အမည်းရောင်ပြောင်းသွားသည့် သစ်ပင်အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အော်... ငါသိပြီ၊ ငါသိပြီ။ အပင်တွေက မြေကြီးထဲကနေ ပေါက်လာတာလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မြေကြီးထဲက သတ္တုဓာတ်တွေ၊ အာဟာရတွေနဲ့ ရေကို စုပ်ယူပြီး ကြီးပြင်းလာတာပဲ။" လီချင်း က သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ထင်မြင်ချက်ကို ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများနှင့် စိတ်အားထက်သန်သည့် အသံမှာ သူငယ်တန်းကျောင်းသားလေးတစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။ "သူက မြေကြီးထဲမှာရှိတဲ့ တစ်ခုခုကို စုပ်ယူမိလိုက်လို့ ဒီလိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။"
"အဲဒါတစ်ခုတည်းကြောင့်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
နတ်ဆိုးများ၊ ဝိညာဉ်များ၊ နတ်ဘုရားများနှင့် မသေမျိုးများအကြောင်းကို သူ အပြည့်အစုံ နားမလည်သော်လည်း စောင့်ရှောက်သူ ဝိညာဉ်တစ်ပါးက ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်လာရခြင်းမှာ အလွန်ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော အခြေအနေများ သို့မဟုတ် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် တစ်စုံတစ်ခု၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။
"ဟုတ်တယ်။ ငါမြင်ခဲ့ရတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ညတိုင်း လမင်းရောင်က အဲဒီသစ်ပင်ပေါ် ကျရောက်တဲ့အခါ ထူးဆန်းတဲ့ ခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီအငွေ့ကို ရှူရှိုက်မိတဲ့ လူတွေက မူးဝေသွားပြီး အဲဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ နတ်ဆိုးသစ်ပင်က သူတို့ကို ဆွဲခေါ်သွားတာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ရုန်းကန်ခဲ့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ မရှိတာပေါ့။" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ရှင်းပြသည်။
"ဒါဆိုရင် အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ ကြမ်းခင်းမှာ ခြစ်ရာတွေနဲ့ လက်သည်းတစ်ခု ကျန်နေခဲ့တာကကော ဘာလဲ။ အဲဒီမှာ ပုန်းနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ခရမ်းရောင်အငွေ့ဒဏ် မသင့်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား။" လီချင်း သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ထပ်ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ငါတို့လည်း အဲဒီဒဏ် မသင့်ခဲ့ဘူးလေ။"
"မင်းတို့ဆီမှာရှိတဲ့ အကာအကွယ် စွမ်းအားတွေက အဲဒီအငွေ့ကို တားဆီးပေးထားနိုင်တာ ဖြစ်ဖို့များတယ်။ မဟုတ်ရင် မနေ့ညက မင်းတို့လည်း အဲဒီသစ်ပင်မှာ အသက်ဓာတ်တွေ အစုပ်ခံထားရတဲ့ အလောင်းတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်နေမှာပေါ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဆီသို့ တိုးကပ်သွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပစားပေးသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။
လီချင်း သည် ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။ "မ - မင်း! ဟင့်အင်း... ချင်းကျွင်း ရေ၊ သူ ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်" ဟု လီချင်း က ငိုယိုရင်း နှစ်သိမ့်မှုရယူရန် သူ၏ ချစ်သူဆီသို့ ပစ်ဝင်သွားသည်။
အော်ဟစ်နေသော လီချင်း ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ သစ်ပင်ရဲ့ မူလအမြစ်တွယ်ရာ နေရာကို သွားကြည့်ရအောင်။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နုတ်ပြီး ရွှေ့ပြောင်းသွားနိုင်ပေမဲ့ မြေကြီးအောက်က အမြစ်ကွန်ရက်တစ်ခုလုံးကိုတော့ ယူသွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် ပြဿနာဖြစ်စေမယ့် တစ်စုံတစ်ခုမှ ကျန်မနေခဲ့အောင် ငါတို့ သေချာအောင် လုပ်ရမယ်။"
"အင်း၊ သတိထားကြ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကျောပေါ်မှ သေနတ်ကို ချလိုက်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံရေး စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဘေးတွင် တွဲလျက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့လယ်ခေါင်သို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားကြသည်။ လေတိုက်နှုန်း ပြင်းထန်လာသဖြင့် ခြောက်သွေ့နေသော သဲနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သစ်ပင်၏ ရမ်းကားမှုကြောင့် ကျိုးကျသွားသော မီးသွေးတုံးငယ်များနှင့် အမည်းရောင်ပြောင်းသွားသည့် သစ်ကိုင်းများကို တွေ့မြင်နေရသည်။
သူတို့နှစ်ဦး တိုးကပ်သွားလေလေ၊ ပုပ်အက်နေသော အလောင်းများ၏ အနံ့ဆိုးမျိုးမှာ နှာခေါင်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
"ဒီအနံ့က ဘယ်ကလာတာလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"မသွားနဲ့! အနားကို မသွားနဲ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် စိမ်းဖျော့သွားပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို ပြန်ဆွဲထားရန် လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် သူ၏ ယူနီဖောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သဖြင့် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားရသည်။
ဤအနံ့ဆိုးမှာ သူ၏ ဘဝသစ်မစတင်မီကပင် သူ ရင်းနှီးခဲ့ရသည့် အနံ့မျိုးဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ကမ္ဘာမြေမျက်နှာပြင်သည် ပြန်လည်ကုစား၍ မရနိုင်လောက်အောင် အဆိပ်သင့် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်သမျှ နေရာတိုင်းတွင် အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် များသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဤနေရာတွင် ၎င်းကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ!
"ဘာဖြစ်တာလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ခါးကို လက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ရှေ့သို့ဆက်တိုးပြီး အနီးကပ်ကြည့်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သူ သိကျွမ်းလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီသော ဇွန်ဘီများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင် သူသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် အမူအရာသာ ရှိတတ်သည်။ ယခုမူ ဤအနံ့ဆိုးထွက်နေသော အိုင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုတည်ငြိမ်သော မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ကြောက်လန့်သွားသည်။ ဤအိုင်သည် ကောင်းမွန်သည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ဇွန်ဘီများထက်ပင် အန္တရာယ် ပိုများကြောင်း နားလည်ရန် လောင်ကျန့်ရယ် အတွက် ရှင်းပြချက် ထပ်လိုမည် မဟုတ်ပေ။
"အဆိပ်သင့် ညွန်အိုင်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ စကားလုံး နှစ်လုံးကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အဆိပ်သင့်တဲ့ ညွန်အိုင် လား? ဒါပေမဲ့ ညွန်အိုင် တွေက ပုံမှန်အားဖြင့် အသက်သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေပဲ ထုတ်လွှတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။" လီချင်း သည် သူတို့နှစ်ဦးထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး နှာခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိမ်းဖျော့နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနားသို့ ပိုမတိုးရဲတော့ပေ။
"ဒါက မတူဘူး။ သာမန် ညွန်အိုင် ထဲကို ကျသွားရင် ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ နစ်ဝင်သွားမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ကယ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး၊ ရှူမိလိုက်တဲ့ အဆိပ်တွေကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဖယ်ထုတ်လို့ ရနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိုင်ကတော့ ခြေချလိုက်တာနဲ့ လူကို ချက်ချင်း ဆွဲစုပ်သွားလိမ့်မယ်။ ရေထဲက အဆိပ်နဲ့ အပေါ်က အငွေ့တွေက လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို သေစေနိုင်တယ်။ အလောင်းက ဒီ ညွန်အိုင် တွေထဲကနေ ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါ ထွက်လာတဲ့အရာက သာမန်ဇွန်ဘီတွေထက် အဆတစ်ရာ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဇွန်ဘီတွေပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီ ညွန်အိုင် တွေကနေ ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေက အဆိပ်အလွန်ပြင်းထန်လို့ပဲ။ တစ်ချက်ထိမိရုံနဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်။" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့သော အသံဖြင့် အသိပေးလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် အဲဒီ ညွန်အိုင် ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သွေးဆာနေတဲ့ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ အများအပြား ရှိနေတတ်တယ်။ သူတို့က အသားစား ပိုးကောင်တွေ ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ လူတိုင်းကို ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်။"
"ဒါဆိုရင် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်တဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ နတ်ဆိုးသစ်ပင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတာက ဒီ အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် ကြောင့်ပဲပေါ့!" ချင်းကျွင်း သည် ပွက်ပွက်ဆူနေသော အနက်ရောင်အိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
"အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသူကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ "ယွမ် လေး၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"
"တံဆိပ်ခတ်ပြီး ပိတ်ပင်ရမယ်။ ဒါကို ဆက်ပြီး ပျံ့နှံ့သွားခွင့် လုံးဝ မပေးနိုင်ဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ တင်းမာသွားပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ လက်ချောင်းများကို တစ်ချက်ယမ်းလိုက်သည်နှင့် စုတ်တံမှာ လည်ပတ်သွားပြီး ငွေရောင်အလင်းတန်းများက အဖြူရောင်စုတ်တံမွေးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရစ်ပတ်သွားသည်။
ွေ့ကို တားဆီးပေးထားနိုင်တာ ဖြစ်ဖို့များတယ်။ မဟုတ်ရင် မနေ့ညက မင်းတို့လည်း အဲဒီသစ်ပင်မှာ အသက်ဓာတ်တွေ အစုပ်ခံထားရတဲ့ အလောင်းတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်နေမှာပေါ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဆီသို့ တိုးကပ်သွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပစားပေးသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။
လီချင်း သည် ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။ "မ - မင်း! ဟင့်အင်း... ချင်းကျွင်း ရေ၊ သူ ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်" ဟု လီချင်း က ငိုယိုရင်း နှစ်သိမ့်မှုရယူရန် သူ၏ ချစ်သူဆီသို့ ပစ်ဝင်သွားသည်။
အော်ဟစ်နေသော လီချင်း ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ သစ်ပင်ရဲ့ မူလအမြစ်တွယ်ရာ နေရာကို သွားကြည့်ရအောင်။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နုတ်ပြီး ရွှေ့ပြောင်းသွားနိုင်ပေမဲ့ မြေကြီးအောက်က အမြစ်ကွန်ရက်တစ်ခုလုံးကိုတော့ ယူသွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် ပြဿနာဖြစ်စေမယ့် တစ်စုံတစ်ခုမှ ကျန်မနေခဲ့အောင် ငါတို့ သေချာအောင် လုပ်ရမယ်။"
"အင်း၊ သတိထားကြ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကျောပေါ်မှ သေနတ်ကို ချလိုက်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံရေး စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဘေးတွင် တွဲလျက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့လယ်ခေါင်သို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားကြသည်။ လေတိုက်နှုန်း ပြင်းထန်လာသဖြင့် ခြောက်သွေ့နေသော သဲနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သစ်ပင်၏ ရမ်းကားမှုကြောင့် ကျိုးကျသွားသော မီးသွေးတုံးငယ်များနှင့် အမည်းရောင်ပြောင်းသွားသည့် သစ်ကိုင်းများကို တွေ့မြင်နေရသည်။
သူတို့နှစ်ဦး တိုးကပ်သွားလေလေ၊ ပုပ်အက်နေသော အလောင်းများ၏ အနံ့ဆိုးမျိုးမှာ နှာခေါင်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
"ဒီအနံ့က ဘယ်ကလာတာလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"မသွားနဲ့! အနားကို မသွားနဲ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် စိမ်းဖျော့သွားပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို ပြန်ဆွဲထားရန် လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် သူ၏ ယူနီဖောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သဖြင့် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားရသည်။
ဤအနံ့ဆိုးမှာ သူ၏ ဘဝသစ်မစတင်မီကပင် သူ ရင်းနှီးခဲ့ရသည့် အနံ့မျိုးဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ကမ္ဘာမြေမျက်နှာပြင်သည် ပြန်လည်ကုစား၍ မရနိုင်လောက်အောင် အဆိပ်သင့် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်သမျှ နေရာတိုင်းတွင် အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် များသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဤနေရာတွင် ၎င်းကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ!
"ဘာဖြစ်တာလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ခါးကို လက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ရှေ့သို့ဆက်တိုးပြီး အနီးကပ်ကြည့်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သူ သိကျွမ်းလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီသော ဇွန်ဘီများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင် သူသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် အမူအရာသာ ရှိတတ်သည်။ ယခုမူ ဤအနံ့ဆိုးထွက်နေသော အိုင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုတည်ငြိမ်သော မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ကြောက်လန့်သွားသည်။ ဤအိုင်သည် ကောင်းမွန်သည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ဇွန်ဘီများထက်ပင် အန္တရာယ် ပိုများကြောင်း နားလည်ရန် လောင်ကျန့်ရယ် အတွက် ရှင်းပြချက် ထပ်လိုမည် မဟုတ်ပေ။
"အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ စကားလုံး နှစ်လုံးကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် လား? ဒါပေမဲ့ ညွန်အိုင် တွေက ပုံမှန်အားဖြင့် အသက်သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေပဲ ထုတ်လွှတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။" လီချင်း သည် သူတို့နှစ်ဦးထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး နှာခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိမ်းဖျော့နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနားသို့ ပိုမတိုးရဲတော့ပေ။
"ဒါက မတူဘူး။ သာမန် ညွန်အိုင် ထဲကို ကျသွားရင် ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ နစ်ဝင်သွားမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ကယ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး၊ ရှူမိလိုက်တဲ့ အဆိပ်တွေကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဖယ်ထုတ်လို့ ရနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိုင်ကတော့ ခြေချလိုက်တာနဲ့ လူကို ချက်ချင်း ဆွဲစုပ်သွားလိမ့်မယ်။ ရေထဲက အဆိပ်နဲ့ အပေါ်က အငွေ့တွေက လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို သေစေနိုင်တယ်။ အလောင်းက ဒီ ညွန်အိုင် တွေထဲကနေ ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါ ထွက်လာတဲ့အရာက သာမန်ဇွန်ဘီတွေထက် အဆတစ်ရာ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဇွန်ဘီတွေပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီ ညွန်အိုင် တွေကနေ ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေက အဆိပ်အလွန်ပြင်းထန်လို့ပဲ။ တစ်ချက်ထိမိရုံနဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်။" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့သော အသံဖြင့် အသိပေးလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် အဲဒီ ညွန်အိုင် ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သွေးဆာနေတဲ့ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ အများအပြား ရှိနေတတ်တယ်။ သူတို့က အသားစား ပိုးကောင်တွေ ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ လူတိုင်းကို ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်။"
"ဒါဆိုရင် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်တဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ နတ်ဆိုးသစ်ပင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတာက ဒီ အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် ကြောင့်ပဲပေါ့!" ချင်းကျွင်း သည် ပွက်ပွက်ဆူနေသော အနက်ရောင်အိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
"အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသူကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ "ယွမ် လေး၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"
"တံဆိပ်ခတ်ပြီး ပိတ်ပင်ရမယ်။ ဒါကို ဆက်ပြီး ပျံ့နှံ့သွားခွင့် လုံးဝ မပေးနိုင်ဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ တင်းမာသွားပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ လက်ချောင်းများကို တစ်ချက်ယမ်းလိုက်သည်နှင့် စုတ်တံမှာ လည်ပတ်သွားပြီး ငွေရောင်အလင်းတန်းများက အဖြူရောင်စုတ်တံမွေးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရစ်ပတ်သွားသည်။
သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်နှင့် သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ သည် လေထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ အာရုံစူးစိုက်မှုကြောင့် တောက်ပနေပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်၍ တိကျလှသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို သတိထားပေးပါ။ ဒီ အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့က အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်လိမ့်မယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ သေနတ်ကို ပခုံးပေါ်မှ တင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်နေပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော ဖုန်မှုန့်များကြားမှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိရန် အသင့်ရှိနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။ စုတ်တံမွေးများက လေထဲတွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ ရေးဆွဲလိုက်သည်နှင့်အတူ ထူးဆန်းသော အမှတ်အသားတစ်ခုမှာ အနက်ရောင်အိုင်၏ အထက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ထိုအမှတ်အသားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများသည် အိုင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော အဆိပ်ငွေ့များကို တားဆီးရန်အတွက် အတားအဆီးတစ်ခုသဖွယ် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ။" လီချင်း က အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများ လျော့ပါးသွားပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။
"တံဆိပ်ခတ်တာ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုတိုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ ဤသို့သော အဆိပ်သင့်အိုင်ကို တံဆိပ်ခတ်ရန်မှာ သူ၏ စွမ်းအင်ကို အမြောက်အမြား သုံးစွဲရသည်။
အိုင်ထဲမှ ပွက်ပွက်ဆူနေသော အသံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ အဆိပ်သင့်နေသော အိုင်၏ အောက်ခြေမှ တစ်စုံတစ်ခုက အပေါ်သို့ တက်လာရန် ရုန်းကန်နေပုံရသည်။ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ၏ အသံများမှာလည်း အနီးအနားရှိ မြေပြင်အောက်မှ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး သေနတ်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မြန်မြန်လုပ်။ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်လာတော့မယ်။"
"သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာက အလွယ်တကူ တံဆိပ်ခတ်လို့ ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ စွမ်းအင်များကို သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ထဲသို့ ပိုမိုသွင်းလိုက်သည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး အိုင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အလွန်အမင်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူ၏လက်များမှာ တုန်ယင်ခြင်းမရှိပေ။ သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ငွေရောင်အလင်းတန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုသိပ်သည်းလာပြီး အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ်အလွှာတစ်ခုကို တည်ဆောက်နေသည်။
"လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဘေးကင်းအောင် ဂရုစိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အခု အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်တော့မယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အသံကို တိုးတိုးလေး ထွက်နိုင်ရုံမျှသာ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်များမှာ ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ စီးဆင်းထွက်ခွာသွားသည်။ သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်ပါလှုပ်ရှားနေပြီး အလင်းရောင်များဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော တံဆိပ်ခတ်သည့် စက်ဝန်းကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။
အိုင်၏ အောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများမှာ ယခုအခါ ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော အရာဝတ္ထုသည် အိုင်၏ မျက်နှာပြင်သို့ ထိုးဖောက်တက်လာရန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရုန်းကန်နေပုံရသည်။ အနက်ရောင် ရွှံ့နွံများမှာ ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး အဆိပ်ငွေ့များမှာ ပိုမိုထူထပ်လာသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်လုံးကို တစ်ချက်မျှ မမှိတ်ဘဲ အိုင်၏ မျက်နှာပြင်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ သေနတ်၏ မောင်းတင်ကို အသင့်အနေအထားဖြင့် ကိုင်တွယ်ထားသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် အား အနှောင့်အယှက် တစ်စုံတစ်ရာမှ မဖြစ်စေရန် အကာအကွယ်ပေးထားသည့် တံတိုင်းကြီးသဖွယ် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသည်။
"ထွက်လာစမ်းပါစေ။ မင်းတို့ကို ဒီနေရာမှာပဲ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပစ်မယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် အေးစက်သော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက်၊ အိုင်၏ အလယ်ဗဟိုမှ အနက်ရောင်လက်တစ်ချောင်းသည် အပေါ်သို့ ထိုးတက်လာသည်။ ထိုလက်မှာ လူ့လက်ပုံစံမျိုး ဖြစ်သော်လည်း အရေပြားမှာ အဆိပ်များကြောင့် အနက်ရောင် ပြောင်းလဲနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များစွာတွယ်ကပ်နေသည်။
"ရောက်လာပြီ!" လီချင်း သည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမို၍ တောက်ပလာပြီး သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အားကုန်သုံးကာ လေထဲတွင် ရေးဆွဲလိုက်သည်။
"တံဆိပ်ခတ်ခြင်း - အပြီးသတ်!"
ငွေရောင်အလင်းတန်းကြီးသည် အိုင်တစ်ခုလုံးကို အုပ်မိုးသွားပြီး ထိုအနက်ရောင်လက်ကို အောက်သို့ ပြန်လည်ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ အလင်းတန်းများမှာ အိုင်၏ ရွှံ့နွံများအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် တစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ပွက်ပွက်ဆူနေသော အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အိုင်၏ မျက်နှာပြင်မှာ မှန်ပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှည်လျားစွာ ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ လျှော့ချလိုက်သည်။ သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ လည်း သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ စိတ်ကျေနပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။
"ပြီးပြီလား?" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သေနတ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ ချက်ချင်း လှည့်လာကာ သူ၏ ပခုံးကို ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်သည်။
"အင်း... အခုတော့ ခဏတာ စိတ်ချရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတံဆိပ်ခတ်မှုက ရာသက်ပန်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကို မြန်မြန် ထွက်ခွာဖို့ လိုတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီတွဲလိုက်ရင်း အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။