ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ထက် အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိကာ ငွေရောင်လရောင်ခြည်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာချိန်တွင် ခရမ်းရောင်သန်းသော မှော်စွမ်းအင်အလွှာပါးလေးတစ်ခုသည် အေးစက်စက်နှင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာသည်။ မြို့ငယ်လေး၏ အလယ်ဗဟို၊ အိမ်များ ဝန်းရံထားသည့်နေရာတွင် စိုက်ထားသော ရှေးဟောင်းညောင်ပင်ကြီးသည် အရွက်များ တဖြည်းဖြည်း ကြွေကျလာသည်။ အရွက်တစ်ရွက် ကြွေကျလာသည်၊ ထို့နောက် နှစ်ရွက်၊ သုံးရွက်။
အူအိ - ဒုန်း!
ညောင်ပင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး အကိုင်းအခက်များက တကျွီကျွီမြည်ကာ လေတိုက်ခတ်သံမရှိဘဲ အရွက်များမှာ တရှဲရှဲမြည်၍ လှုပ်ရှားနေသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် တည်ငြိမ်စွာပင် အရွက်များ လှုပ်ရှားရွေ့လျားသွားသောအခါ ရင်ထိတ်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
အကိုင်းအခက်များစွာ၏ အဖျားပိုင်းတိုင်းတွင် အခြောက်လှန်းထားသည့် အလောင်းများအား စူးနှင့်ထိုးထားသကဲ့သို့ စိုက်ဝင်နေသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လရောင်အောက်တွင် မံမီကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်များ၏ အေးစက်နေသည့် မျက်နှာအမူအရာများကို မြင်နေရသည်။ ထိတ်လန့်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အံ့အားသင့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အလောင်းအချို့မှာ နွယ်ပင်များဖြင့် ပတ်ရစ်ခံထားရကာ ပိုးအိမ်ကဲ့သို့ အကိုင်းအခက်များတွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။ လေတိုက်ခတ်လိုက်တိုင်း သွေးခန်းခြောက်နေသော ထိုခန္ဓာကိုယ်များမှာ ညောင်ပင်မှ အသီးများကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးနေကြသည်။
ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည့်အလား အသံပျော့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်နေသော ထိုမှော်ပင်၏ အမြစ်များမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု။ အမြစ်များမှာ ပုပ်အက်နေသော သွေးအူချောင်းများကဲ့သို့ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး ပိုးကောင်များပမာ တွားသွားနေကြသည်။ တစ်ခုတည်းကို မြင်ရုံနှင့်ပင် အော့အန်ချင်စရာကောင်းလှသည်။ အမြစ်အားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တစ်ပင်လုံး အနည်းငယ် မြောက်တက်သွားကာ မြို့ထဲတွင် သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ရွေ့လျားသွားသည်။
မှော်ပင်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်နှေးကွေးသော်လည်း စိတ်မရှည်တော့သည့်အလားပင်၊ ပင်စည်မှ စမ်းတံကဲ့သို့သော နွယ်ပင်နှစ်ခုသည် အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဘုန်း -
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ငွေရောင်ဖျော့ဖျော့ အကာအကွယ်တစ်ခုသည် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မှော်ပင်မှာ တုန်ရီသွားပြီး နွယ်ပင်များကို အမြန်ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
မြို့ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် ထိုရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးကြောင့် ညစောင့်တာဝန်ယူထားသည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ သေနတ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့အနားတွင် မှီ၍ အိပ်ပျော်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် လည်း ချက်ချင်း နိုးထလာသည်။
"အပြင်မှာ အကာအကွယ်ကို လာတိုက်နေတဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်!"
"ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်။"
တစ်ဖက်တွင် သေနတ်ကို ကိုင်ထားရင်း သူသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် လည်း သူ့၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ နှစ်ယောက်သား ပြတင်းပေါက်ဆီ ရောက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် အမှောင်ထုသာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မှော်ပင် နိုးထလာချိန်တွင် တိမ်မည်းများက လမင်းကို ဖုံးကွယ်သွားသဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်မူ ဘာမျှ မြင်ရမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ခုသည် အပြင်ဘက်ရှိ အကာအကွယ်ကို ကြိမ်လုံးကဲ့သို့သော အရာဖြင့် ရိုက်ခတ်နေသည်ကို သူတို့ မြင်နေရသည်။
ရုတ်တရက် ထိုစမ်းတံများမှာ ပြတင်းပေါက်ရှိရာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ခတ်လာပြန်သည်။ ထပ်မံ၍ တိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးလိုက်နိုင်သော်လည်း ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုတိုက်ခတ်မှု၏ တုန်ခါမှုကြောင့် အိမ်မှာ အခြေခံအုတ်မြစ်မှစ၍ တုန်ခါသွားသည်။
"အား!! ငလျင်လှုပ်တယ်!" အိပ်ခန်းတံခါးပိတ်ထားသည့်ကြားမှ လီချင်း ၏ အံ့အားသင့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အူကြောင်ကြောင် လုပ်မနေနဲ့၊ ငလျင်မဟုတ်ဘူး။ အပြင်ထွက်ကြည့်ရအောင်။" ချင်းကျွင်း ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအကြာတွင် အင်္ကျီမပါဘဲ ဘောင်းဘီတိုနှင့် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေသော ချင်းကျွင်း သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။
"ယွမ် လေး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?"
ဟိုကိုင်ယွမ် မဖြေခင်မှာပင် ပိုမိုပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုတစ်ခုကြောင့် တစ်အိမ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး သူပင် လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုက အကာအကွယ်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး အထဲဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် နံရံကို လက်ဖြင့် ထောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ယွမ် လေး၊ ငါတို့ ဒီအိမ်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး။ အကာအကွယ်ကို ပြန်ပြင်ရင်တောင် ဒီသတ္တဝါက နောက်ထပ် နှစ်ချက်လောက် ထပ်ထုလိုက်ရင် ဒီအိမ် ပြိုကျသွားလိမ့်မယ်!" တစ်ဖက်တွင် စက်သေနတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို နောက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကာ အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။
"ဒါ ဘာသတ္တဝါလဲဟ? ဘာလို့ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်နေတာလဲ?" လီချင်း သည် ချင်းကျွင်း ပေးသည့် ပစ္စတိုကို ယူလိုက်ပြီး သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် တိုက်ခတ်သံများမှာ တစ်ချက်ထက်တစ်ချက် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
"ငါ သေချာ မမြင်လိုက်ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ ငါတို့ ဒီအိမ်မှာ ရှိနေတာကို သိနေတယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ရှေ့တံခါးမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ရောက်သွားသည်။
လူလေးယောက် ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါမှ အကာအကွယ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသည့် ကြိမ်လုံးများနှင့် အကိုင်းအခက်များပါသော မှော်ပင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ခွေးကောင်! ဒါ ဘာကြီးလဲ?! Black Mountain ရဲ့ မှော်ဆရာကြီးလား?!" လီချင်း က လက်ထဲရှိ ပစ္စတိုကို အရိုးဖြူသွားသည်အထိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မှော်ပင်နှင့် ပင်စည်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော မံမီအလောင်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဤနေရာက ဘာကြောင့် တစ္ဆေမြို့ ဖြစ်နေရသလဲဆိုသည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။
"သစ်ပင်ပုံစံနဲ့ ခေါင်းမှာ အလောင်းတွေ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ Black Mountain ရဲ့ မှော်ဆရာကြီးကို မင်း မြင်ဖူးလို့လား?" ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် မှာ အနည်းငယ်မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် လီချင်း ၏ အော်ဟစ်မှုကိုပင် နောက်ပြောင်နေနိုင်သေးသည်။ AK သေနတ်ဒင်ကို ပခုံးတွင် ထောက်ကာ တိုက်ခိုက်လာသည့် စမ်းတံတစ်ခုကို ချိန်ရွယ်၍ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
စက်သေနတ်၏ ပြောင်းဝမှ အမှောင်ထဲတွင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျည်ဆန်များမှာ အရှိန်ဖြင့် လာနေသည့် နွယ်ပင်ကို ထိမှန်ကာ နှစ်ပိုင်းပြတ်ထွက်သွားသည်။
အာ့ - !!
မှော်ပင်ကြီးဆီမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြတ်သွားသည့် နွယ်ပင်နေရာတွင် အခြားနွယ်ပင်များက အစားထိုးဝင်ရောက်လာကာ အဖွဲ့ကို ဝိုင်းပတ်ရန် ကြိုးစားသည်။
ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!
ချင်းကျွင်း ၏ သေနတ်မှ ကျည်ငါးချက် ဆက်တိုက် ထွက်သွားသည်။ သုံးချက်မှာ လွဲချော်သွားသော်လည်း နှစ်ချက်မှာ နွယ်ပင်ကို ထိမှန်သွားသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ခေတ္တရပ်တန့်သွားစေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်ရာ လက်ထဲတွင် တာအိုမန္တန်စာရွက်ငါးရွက် ပေါ်လာပြီး သစ်ပင်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လမင်းမရှိသော အမှောင်ညတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများမှာ လေကို ခွင်းထွက်သွားသည့် ဓားသွားများကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် နွယ်ပင်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ သစ်ပင်စည်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။
နောက်ထပ် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မန္တန်စာရွက်များမှ ရွှေရောင်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ သစ်ပင်တစ်ပင်လုံးကို ဝါးမြိုတော့မည့်အလား တဖြည်းဖြည်း တောက်လောင်လာသည်။ မှော်ပင်ကြီးသည် နွယ်ပင်များကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်မီးတောက်များကို ကြောက်ရွံ့သည့်အလား ထိုလူသားအနည်းငယ်ကို လျစ်လျူရှုကာ မီးကို ငြှိမ်းသတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေတော့သည်။
"ယွမ် လေး၊ လက်နက်တိုက်ကို ရှင်းတုန်းက ရော့ကက်လောင်ချာတချို့ သိမ်းထားသေးတယ် မဟုတ်လား?" လောင်ကျန့်ရယ် က သေနတ်ကို ပခုံးပေါ် လွယ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ခွဲထားတာ။"
"ထုတ်လိုက်။ ဒီသတ္တဝါက အရမ်းကြီးတယ်။ သာမန်သေနတ်နဲ့ ကျည်ဆန်တွေက အလုပ်မဖြစ်ဘူး။"
သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် လောင်ချာ၏ အစိတ်အပိုင်းများအားလုံး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ "ဒါ... ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ?" ဟိုကိုင်ယွမ် က တပ်ဆင်ရမည့်ပုံကို မသိသဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"သေနတ်တစ်လက်ကို ချင်းကျွင်း နဲ့ လီချင်း ကို ပေးလိုက်။ ဒီကောင်ကို နှစ်မိနစ်လောက် အလုပ်ရှုပ်နေအောင် ထိန်းထားပေး!" လောင်ကျန့်ရယ် က မှာကြားလိုက်ပြီး အစိတ်အပိုင်းများကို လက်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဆက်စပ်၍ တပ်ဆင်နေတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ရိုင်ဖယ်နှစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယခုအခါ ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော မှော်ပင်ကြီး၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မန္တန်စာရွက်များကို အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။ အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ပထမဆုံး အကာအကွယ်အလွှာသည် အကိုင်းအခက်များ၏ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်မှုများကို ဆက်လက်မခံနိုင်တော့ဘဲ ကွဲအက်သွားသည်။ သို့သော် ဒုတိယအလွှာဖြစ်သည့် 'ကောင်းကင်ဖုံးကွယ်ခြင်း မန္တန်' (Heaven Concealing Array) မှာမူ ပထမအလွှာထက် ပိုမိုခိုင်မာနေသည်။ စမ်းတံများ၏ ထိုးနှက်မှုကို ခိုင်မြဲစွာ ခုခံထားနိုင်ပြီး ထိခိုက်မှုတစ်ခုချင်းစီ၏ ပြင်းအားမှာလည်း လျော့နည်းသွားသည်။ ထို့ပြင် နွယ်ပင်များက မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်ကို ထိမိသည့်အခါတိုင်း ရွှေရောင်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုမှော်သတ္တဝါကို ပိုမိုလောင်ကျွမ်းစေသည်။ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ခုခံခြင်းတို့ကို တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် ဤမန္တန်ကြောင့် လူများမှာ အသက်ရှူချောင်သွားကြသည်။ သို့သော် ဤအရေးကြီးသော အခြေအနေမျိုးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် ကမူ ထိုအချက်ကို အာရုံစိုက်မနေနိုင်ပေ။
"ရပြီ!"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားသံနှင့်အတူ သူသည် တပ်ဆင်ပြီးသား ရော့ကက်လောင်ချာကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ပစ်မှတ်ကို သေချာချိန်ပြီးနောက် ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရော့ကက်သည် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် မီးခိုးတန်းများ နောက်တွင် ချန်ထားကာ ဧရာမသစ်ပင်ကြီးဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးသွားသည်။
ဘုန်း!
ပေါက်ကွဲသွားသည့် ရော့ကက်၏ ပြင်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် မှော်ပင်ကြီးကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ ပြင်းထန်သော လိမ္မော်ရောင် မီးတောက်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဧရာမ မှော်ပင်ကြီးမှာ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ မလျှော့တမ်းပင် မီးတောက်နေသော အနက်ရောင် နွယ်ပင်များကို အကာအကွယ်ဆီသို့ ဆက်လက် ပစ်လွှတ်၍ တိုက်ခိုက်နေသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ကိုပါ အသေခံဗုံးခွဲသကဲ့သို့ အတူတူ ဆွဲခေါ်သွားလိုပုံရသည်။
သဘာဝအတိုင်းပင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုင်စောင့်ပြီး အသေခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ကြေးနီမန္တန်စာရွက် ငါးရွက် ပေါ်လာပြီး ညာလက်ဖြင့် လေထဲတွင် မန္တန်စာလုံးများ ရေးဆွဲကာ စာရွက်များကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်နှင့် မန္တန်စာရွက်များမှာ လက်ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်။ နဂါးဟိန်းသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြေးနီပြားငါးခုမှာ တစ်ဖြောင့်တည်း ဆက်သွယ်သွားကာ နီရဲသော မီးနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုမီးနဂါးသည် သစ်ပင်စည်ကို ရစ်ပတ်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ နီရဲသော မီးတောက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မခံမရပ်နိုင်တော့သည့်အဆုံး မှော်ပင်ကြီးသည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် ဟိုဒီ ပြေးလွှားတော့သည်။ အိမ်များကို တိုက်ခိုက်ဖြိုချပြီး အရာဝတ္ထုအမျိုးမျိုးကို ဝင်တိုက်ကာ အော်ဟစ်နေရင်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုနေသည့် မီးတောက်များကို ငြိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
မှော်ပင်ကြီးမှာ တစ်ညလုံး တောက်လောင်နေခဲ့ပြီး မိုးလင်းကာ နေရောင်ခြည် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိမှန်ချိန်တွင်မှ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသွားတော့သည်။ ဝိညာဉ်မီးတောက်များမှာ မှော်သတ္တဝါများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကိုသာ လောင်ကျွမ်းစေသဖြင့် သာမန်အရာဝတ္ထုများနှင့် လူသားများမှာမူ မထိခိုက်ခဲ့ပေ။ မဟုတ်ပါက သစ်ပင်ကြီးမှာ ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားတိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် တစ်မြို့လုံး မီးလောင်ပြာကျသွားပေလိမ့်မည်။
မီးတောက်များမှာ မှော်ပင်ကြီးကိုသာမက ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များတွင် တွဲလောင်းကျနေသော သွေးစုပ်ခံထားရသည့် အလောင်းများကိုပါ လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။ ရွှေရောင်မီးတောက်များကြောင့် အလောင်းများမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ပေ။
"ကျွန်တော်ပြောရရင် ဒီသစ်ပင်က ဘာဖြစ်တာလဲ? ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ လူတွေက ဇွန်ဘီ ဖြစ်လာသလို အပင်တွေကလည်း သွေးစုပ်တဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးမလား?" လီချင်း က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ မနက်စောစော ဖြစ်သော်လည်း သူသည် လက်ပြတ်အင်္ကျီပါးလေးသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နွေးထွေးစေရန် ချင်းကျွင်း ကို ကပ်၍ မှီထားသည်။
မှော်ပင်ကြီးကြောင့် ရုတ်တရက် နိုးလာရသဖြင့် သူသည် ပြန်၍ အိပ်မပျော်တော့ပေ။ ထိုမျှမက မနေ့ညက လေးလံသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ပစ်ခတ်ခဲ့ရသဖြင့် လက်မောင်းများမှာလည်း နာကျင်နေသည်။
ယခုအခါ ဧရာမမှော်ပင်ကြီးဖြစ်ခဲ့သည့် မီးသွေးပုံကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဤအရာမှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားပြီဆိုသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အကာအကွယ်ထဲမှ ထွက်လာကာ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားတစ်လက် ပေါ်လာသည်။ သူသည် မီးသွေးပုံများကို ဓားဖြင့် ခွဲထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအရာက 'Liao Zhai' ထဲကလား ဒါမှမဟုတ် 'Shan Hai Jing' ထဲကလားတော့ မသိဘူး၊ အဲဒီထဲမှာ နတ်ပန်းတွေနဲ့ မှော်ပင်တွေအကြောင်း အများကြီး ပါတယ်... ဒီသစ်ပင်ကလည်း အဲဒီထဲက တစ်ခုခု ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ်"
"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? အဲဒါတွေက ကလေးတွေကို လိမ်ပြောတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေပဲ မဟုတ်လား" လီချင်း က မယုံကြည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ? ဒီကမ္ဘာမှာ ဇွန်ဘီတွေ ပျံ့နှံ့နေတာတောင် အပင်တစ်ပင် မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်လာတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ?" လောင်ကျန့်ရယ် က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ထုတ်ကာ မီးသွေးပုံကို ထိုးဆွကြည့်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က ဘာကြောင့် ဤမျှ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
"အဲ... ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားကြောင့် လီချင်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ "ဒ-ဒါဆို... ဒီလောကမှာ 'Black Mountain ရဲ့ မှော်ဆရာကြီး' ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိဦးမလဲ?"
အို... ကောင်းပါပြီလေ... မနေ့ညက အခြေအနေသာ ဒီလောက် တင်းမာမနေရင် သူ ဒီလောက်တောင် စဉ်းစားမိမှာ မဟုတ်ပေ။ မံမီအလောင်းတွေ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ အဲဒီသစ်ပင်ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့တင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ဖို့ ကောင်းလှသည်။
"နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တုန်းက ကျွန်တော် အဖေကို ဆေးရုံမှာ လူနာစောင့်ပေးရင်း သက်ကြီးရွယ်အိုတချို့ ပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက မှော်စွမ်းအင်တွေကို နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကနေ တစ်သောင်းအထိ စုဆောင်းမှသာ အသိစိတ်ရှိတဲ့ သတ္တဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တာတဲ့။ ဒါကြောင့် ဒီသတ္တဝါတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ချင်းကျွင်း က သူ့ပါးကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် နမ်းလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ အရမ်းကောင်းတာပေါ့" လီချင်း က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ချင်းကျွင်း ၏ ခါးကို ဖက်ကာ သူ၏ ချစ်သူနှင့် ကပ်လျက် နေလိုက်သည်။
"ဟင်း... ဒီသစ်ပင်က သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်အနှစ်သာရအထိ ကျုံ့ဝင်သွားပုံပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဓားဖြင့် အားသုံး၍ အောက်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးချလိုက်သည်။ မီးသွေးပုံမှာ ကွဲထွက်သွားပြီး တောက်ပနေသော ကြည်လင်သည့် အစိမ်းရောင် ပုလဲလုံးတစ်လုံး လိမ့်ထွက်လာသည်။
"အဲဒါ ဘာလဲ?" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဘေးသို့ တိုးလာပြီး ထိုအစိမ်းရောင် ပုလဲလုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ပုလဲလား? အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ အတွင်းအနှစ် (Inner Core) ဆိုတာမျိုး မဟုတ်လောက်ဘူးနော်?"
"ဟုတ်မယ်လို့ ထင်တယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထိုပုလဲလုံးကို ကောက်ယူရန် ငုံ့လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ချောင်းများက ကြည်လင်နေသော မျက်နှာပြင်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး ပုံရိပ်များစွာမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်စက္ကန့်မျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ကြိုးပြတ်သွားသည့် အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လဲကျသွားတော့သည်။
"ယွမ် လေး!!"