အိမ်၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ဘက်တို့ကို အစီအရင်များဖြင့် အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်ကာကွယ်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အနေအထားကို လေ့လာလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဆန်အိတ်တစ်အိတ်ပါဝင်သည့် မြေအိုးကြီးတစ်လုံးရှိနေပြီး ၎င်းမှာ မြို့မှထွက်ပြေးသွားကြသည့် ဒေသခံများ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ ဆန်စေ့များမှာ အလွန်ပင် ဖြူဖွေးနေပြီး ပိုးမွှားများ စားထားသည့် လက္ခဏာမရှိပေ။ တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် စားသောက်ကုန်ပစ္စည်း အများအပြားကို မီးဖိုချောင်ခန်းများတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီး အားလုံးကို သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်ခန်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဗီရိုတံခါးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ထပ် ဆန်အိတ်ကြီးတစ်အိတ်နှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အချို့ကို ထပ်မံတွေ့ရှိရသည်။
မီးဖိုချောင်ကို မရှာဖွေမီကပင် သူသည် အိမ်၏ လျှပ်စစ်မီးနှင့် ရေပေးဝေမှုစနစ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ နှစ်ခုစလုံး ပြတ်တောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဂက်စ်အိုးတစ်လုံး၊ မီးဖိုတစ်ခုနှင့် ရေဖြည့်ထားသော ပလတ်စတစ်ဘူးနှစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ ညစာချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ကျန်သုံးယောက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ သူတို့ကို အရင်ဆုံး ကြိုဆိုလိုက်သည်မှာ စားပွဲပေါ်တွင် စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသည့် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများ၏ မွှေးပျံ့သည့်ရနံ့ပင် ဖြစ်သည်။ အသားဟင်း သုံးမျိုး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်မျိုးနှင့် ဟင်းရည်တစ်ခွက်တို့ ဖြစ်သည်။
"ဘာများ ထူးခြားတာ တွေ့ခဲ့ကြသေးလဲ" ဟု မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထမင်းအိုးကို သယ်လာရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။
"တွေ့တော့တွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မြို့ခံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာနဲ့ တကယ်ပဲ ဆက်စပ်မှု ရှိ၊ မရှိတော့ ကျွန်တော်တို့ အသေအချာ မပြောနိုင်ဘူး" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က နှေးကွေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"အဲ့ဒီလိုလား... ကဲပါလေ၊ အားလုံးလည်း ပင်ပန်းနေကြပြီ။ ထမင်းစားရင်းနဲ့ပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"
လူလေးယောက်သား နေရာယူပြီးသည်နှင့် စတင်စားသောက်ကြသည်။ ထို့နောက်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် အတုအယောင် လက်သည်းအပိုင်းအစကို တွေ့ရှိခဲ့ပုံနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သံသယဖြစ်ဖွယ် ခြစ်ရာများကို အစအဆုံး အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြတော့သည်။
ပန်းကန်ထဲက ထမင်းကို နောက်ဆုံးတစ်လုပ် စားပြီးသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် က တူကို ချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ တခြားအိမ်တွေမှာ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ကြဘူး၊ တစ်အိမ်မှာပဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခြစ်ရာတွေ ရှိနေတယ်။ တစ်စုံတစ်ခုက ရောက်လာပြီး လူတွေကို ဆွဲခေါ်သွားတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်"
"အင်း၊ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးမိတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒီညတော့ ကင်းစောင့်ဖို့ လူလိုလိမ့်မယ်"
"ကျွန်တော် စောင့်ပေးမယ်" လီချင်း က တူကို မြှောက်ပြရင်း စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်သည်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က ချင်းလေး နဲ့အတူ ရှိနေပေးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က ပိုသန်မာတယ်၊ ဒီတော့ ဒီည အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး စောင့်ရင် မနက်ဖြန်ကျရင် အာရုံစိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ကင်းစောင့်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ချင်းလေး က လေ့ကျင့်မှုတွေ ထပ်လိုသေးတယ်၊ ချင်းကျွင်း က မနက်ဖြန် ကားမောင်းရမယ့်တာဝန်ရှိတယ်။ ကျွန်တော်ပဲ စောင့်မယ်" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
စစ်တပ်က ဆင်းသက်လာသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတိုင်း သူ့အာရုံခံစားမှုများမှာ သာမန်လူများထက် ပိုမိုထက်မြက်ပြီး ရန်သူနှင့် နီးကပ်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ပိုမိုသတိဝီရိယရှိတတ်သည်။ လေတိုးသံ၊ မြက်ပင်ယိမ်းသံ တစ်ချက်မကျန် သူ့နားထဲမှ မလွတ်တမ်း ကြားနေရပြီး ဤရွာမှာ သူကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်နိုင်ရန်အတွက် အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းနေသည်။
"တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်နေရင် အရမ်းပင်ပန်းလိမ့်မယ်။ ညသန်းခေါင်ကျရင် ကျွန်တော် အစားဝင်စောင့်ပေးမယ်"
"သဘောပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူတို့တစ်လှည့်စီ ရေချိုးကြကာ အနားယူရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ အိမ်တွင် အိပ်ခန်းစုစုပေါင်း လေးခန်းရှိပြီး အပေါ်ထပ်တွင် နှစ်ခန်းနှင့် အောက်ထပ်တွင် နှစ်ခန်း ရှိသည်။ အပေါ်ထပ်ရှိ အခန်းများကို အသုံးပြုရန် မည်သူမျှ စိတ်ကူးမရှိကြသဖြင့် လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့က အောက်ထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုဆီသို့ အလိုအလျောက် ဦးတည်သွားကြသည်။
အိမ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်မှာ မီးထွန်းထားသည့် ဖယောင်းတိုင်မှ ဖြစ်သည်။ မှုန်ဝါးဝါးနှင့် တုန်ခါနေသည့် မီးတောက်က အောက်ထပ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လိမ္မော်ရောင်အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး ကင်းစောင့်နေသူ နှစ်ယောက်အတွက် နွေးထွေးမှုအယောင်ဆောင်မှုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။
"ဘာလို့ မအိပ်တာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တရားမမှတ်တာလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ဆိုဖာနှစ်ခုံတွဲပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားနှင့် AK သေနတ်ကို ဘယ်ဘက်တွင် ချထားသည်။
"အိပ်မပျော်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ တရားမှတ်ချင်စိတ်လည်း မရှိဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ညာဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တွန့်ကွေးသွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ယွမ် လေး၊ မင်းက တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်" လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ကာ မျက်နှာချင်း နီးကပ်သွားစေသည်။ ညသန်းခေါင်မှ အစားဝင်စောင့်မည်ဟူသည်မှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူသည် ကင်းစောင့်ရင်း တစ်ညလုံး အတူရှိနေချင်နေသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
"ကျွန်တော်က ယောကျာ်းလေးလေ။ 'ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးမျိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မဖော်ပြပါနဲ့" ဟိုကိုင်ယွမ် က နီးကပ်လာသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းသွယ်သွယ်တို့ဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နဖူးပေါ်တွင် တင်ကာ ရှေ့ဆက်တိုးမလာစေရန် တားဆီးလိုက်သည်။
အနည်းငယ် စိတ်အလိုမကျသည့် မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် က ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့နဖူးပေါ်ရှိ လက်ကလေးကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ချစ်ဖို့မကောင်းဘူးဆိုရင်ရော၊ လှပတယ်လို့ ပြောရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"
ထင်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်စွာပင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် စစ်တပ်နယ်မြေတွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ပြီး တစ်ခုခုကို အများဆုံး မြင်ဖူးသည်ဆိုလျှင် အမျိုးမျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် အမျိုးသားများကိုသာ မြင်ဖူးသည်။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပြောင်မြောက်သော ရုပ်ရည်နှင့် ယှဉ်နိုင်မည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ တကယ်တမ်းတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အမျိုးအစား မဟုတ်ပေ။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အပိုင်းတွင်ဆိုလျှင် လီချင်း ၏ သွေးရောင်ရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများက ပို၍ပင် မြူဆွယ်တတ်သေးသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အလှမှာ ရုပ်သေးရုပ်လေးကဲ့သို့ ဂန္ထဝင်ဆန်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်၏ အကြည့်ကို ဖမ်းစားထားကာ ပြန်မလွှတ်ပေးနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။ ထို့အပြင် ကျင့်ကြံပြီးသည့်နောက်တွင် သူသည် နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့သော အရိပ်အယောင်မျိုးကိုပါ ဆောင်ထားသေးသည်။
"ခင်ဗျားက တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဟွန်းခနဲ အသံပြုကာ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ၊ ငါ့မှာ ဒီထက်ပိုပြီး ပြောစရာတွေ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားစေမိမှာ စိုးလို့ပါ" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နူးညံ့သော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဆံပင်တွေ ရှည်လာသလိုပဲ"
"အင်း၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ရှည်ချင်ရင်လည်း ရှည်ပါစေတော့"
အရင်က သူ့ဆံပင်ပုံစံမှာ ကျောင်းသားများကြားတွင် ခေတ်စားသည့် ဆံပင်ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သပ်ရပ်ပြီး လိမ္မာသည်။ သို့သော် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် သူဂရုစိုက်မိသည်မှာ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန်နှင့် သူ့ကို ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ထားသူများထံမှ ရှောင်တိမ်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဆံပင်ညှပ်ရန်မှာ ဦးစားပေးစာရင်းထဲတွင်ပင် မရှိခဲ့ဘဲ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ လွှတ်ထားလိုက်သည့်အခါ ပခုံးအောက်အထိ ရောက်လာတော့သည်။
"မင်းနဲ့ လိုက်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ထိကြည့်ရတာလည်း စိတ်ချမ်းသာဖို့ကောင်းတယ်"
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ခင်ဗျားသာ ဒီလိုစကားမျိုးတွေ ဆက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင် ကလေးတွေကို ပြန်ပေးဆွဲရတာ ဝါသနာပါတဲ့ အသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရောက်ပြီးသား လူကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"
"အင်း၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားကောင်က မင်းပဲ ဖြစ်မှာပါ" လောင်ကျန့်ရယ် က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို ထပ်မံပွတ်သပ်ပေးသည်။ "နောက်ကျနေပြီ၊ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး နည်းနည်းလောက် အနားယူလိုက်ပါ"
"သန်းခေါင်ကျရင် ကျွန်တော့်ကို နှိုးပေး" အရပ်ရှည်သော အမျိုးသား၏ ဘေးတွင် မှီတွယ်ရင်း သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနည်းငယ် အနားယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ဝေဝါးသော အသံဖြင့် သဘောတူလိုက်သော်လည်း သူ့ဘေးတွင် မှီတွယ်အိပ်ပျော်နေသူကို သူနှိုးပါ့မလားဆိုသည်မှာ သူသာလျှင် သိသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ သည်းခံနိုင်စွမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ အမြဲတမ်း တရားမှတ်နေလေ့ရှိသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှလွဲလျှင် အခြေအနေအရ လိုအပ်လာသည့်အခါ သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်နိုင်သူမှာ လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ သူသည်လည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များစွာက အထူးလေ့ကျင့်ရေးကာလတွင် အိပ်ရေးပျက်ခံဖူးသည့် အတွေ့အကြုံရှိသည်။ ထူထပ်သော တောအုပ်အတွင်းရှိ အပေါက်ငယ်တစ်ခုထဲတွင် ပုန်းခိုရင်း အနားယူခွင့်မရဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ ကင်းစောင့်ခဲ့ရဖူးသည်။ ဒီညအတွက် အနည်းငယ်သော နာရီပိုင်းဆိုသည်မှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စမျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤညမှာ ငြိမ်းချမ်းအေးဆေးစွာ ကုန်ဆုံးသွားမည့် ညမျိုးတော့ ဖြစ်ပုံမရပေ။
(အပိုင်း ၅၉)
ညဉ့်ဦးယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် လေထုထဲတွင် လေးလံစွာ လွှမ်းမိုးနေသည်။ အပြင်ဘက်မှ လေပြင်းတိုက်ခတ်သံသည် အိမ်အိုကြီး၏ သစ်သားနံရံများကို ရိုက်ခတ်နေပြီး တအိအိ မြည်ဟီးနေသည့် အသံများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ မှီတွယ်ထားသော်လည်း သူ့၏ အာရုံခံစားမှုများမှာမူ နိုးကြားနေဆဲပင်။
ရုတ်တရက်၊ ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုမှ သစ်ကိုင်းကျိုးသံတစ်ခုကို သူကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သာမန် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုထက် ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး ပိုမိုလေးလံသည့် ခြေလှမ်းသံဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာသွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အိပ်စက်ခြင်း၏ အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမဲလိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် သားရဲတစ်ကောင်၏ အကြည့်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
"ကြားလိုက်လား" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
"ကြားတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်မှာ အနီးတွင် ချထားသည့် AK သေနတ်ဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် အသက်ရှူသံကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ကြသည်။ အိမ်ပြင်ပမှ အသံများမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။ ယခုအခါတွင် ခြေလှမ်းသံများအပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တိုးညှင်းသည့် အသက်ရှူသံများကိုပါ ကြားနေရပြီဖြစ်သည်။ ဤရွာမှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဧည့်သည်မဖိတ်ဘဲ ရောက်လာသူများ ရှိနေသည်။
"အနည်းဆုံး သုံးယောက်ပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံခံကြည့်သည်။ ထိုသူတို့သည် သာမန်လူများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများ လှည့်ပတ်နေသည်ကို သူခံစားမိသည်။
"သူတို့က ဒီအိမ်ကို ဦးတည်နေတာ" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို နှောင့်ယှက်ချင်နေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း သူတို့ကို ဧည့်ဝတ်ပြုပေးရမှာပေါ့" လောင်ကျန့်ရယ် က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် AK သေနတ်ကို ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး အိမ်တံခါးပေါက်ဘက်သို့ မျက်လုံးအစုံကို စိုက်ကြည့်ထားသည်။
ပြင်ပမှ ခြေလှမ်းသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ပိုမို၍ စူးရှလာသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အိမ်တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် အသံနှင့်အတူ အေးစက်သော လေအဝေ့တစ်ခုက အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။ ညသန်းခေါင်၏ အမှောင်ထုထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များမှာ ထက်မြက်နေသည်။ ယခုညသည် သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ရှည်လျားပြီး အန္တရာယ်များလိမ့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဤအပိုင်းသည် ဝတ္ထု၏ အကြောင်းအရာမဟုတ်ဘဲ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်မှု အပိုင်း (Comment Section) သာ ဖြစ်နေသဖြင့် ဘာသာပြန်ရန် အကြောင်းအရာ မရှိပါ။
အဆိုပါအပိုင်းသည် ဝတ္ထု၏ အကြောင်းအရာမဟုတ်ဘဲ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်မှု အပိုင်း (Comment Section) သာ ဖြစ်နေသဖြင့် ဘာသာပြန်ရန် အကြောင်းအရာ မရှိပါ။