Rebirth of MC – အခန်း ၅၈
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ်မျှပင် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ အနီးအနားရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အံ့သြနေရတာလဲ။ ငါ ဒီကို ရောက်လာတာ မင်းအတွက် အဆင်မပြေဘူးလား"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေပုံရသော်လည်း အသံကိုတော့ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
"ဒါက အဆင်မပြေဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ရုတ်တရက် ရောက်လာတာက ငါ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေတာပါ။ ငါတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာ အချိန်အတော်လေး ကြာသွားပြီ မဟုတ်လား"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "အချိန်တွေ ကြာသွားတယ်ပေါ့လေ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါတို့ကြားထဲမှာ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"
လီချင်း သည် အနီးအနားတွင် ရပ်နေရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ တင်းမာမှုကို အကဲခတ်နေသည်။ သူသည် စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း အခုမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ အနားယူဦးမလား။ ငါတို့ အခုမှ အလုပ်ကိစ္စလေးတစ်ခု ဆွေးနွေးနေတာ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"အလုပ်ကိစ္စလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလား။ ချင်းကျွင်း၊ မင်းရော ဘာပြောချင်သေးလဲ"
ချင်းကျွင်း သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖိုင်တွဲကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တည့်တည့်ကြည့်သည်။
"ငါတို့ ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်ထားတာ မရှိပါဘူး။ ယွမ် ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း အားလုံးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပါပဲ။ မင်းအနေနဲ့ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ "စိုးရိမ်တယ်? ငါက ဘာကို စိုးရိမ်ရမှာလဲ။ ငါ ဒီကို လာတာက မင်းတို့ရဲ့ ကစားကွက်တွေကို လာကြည့်ဖို့ပဲ။ ယွမ် က ငါ့အတွက် အရေးပါတဲ့သူဆိုတာ မင်းတို့ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
အခန်းအတွင်းရှိ လေထုသည် ပိုမိုတင်းမာလာသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။
"ငါတို့က ယွမ် ကို ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာပဲ။ မင်းရဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေက အခြေအမြစ်မရှိဘူး"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"အခြေအမြစ် ရှိ၊ မရှိဆိုတာ မကြာခင် သိရမှာပါ။ အခုတော့ ငါ့အကြောင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားကြ။ ငါ ပြန်လာပြီဆိုတဲ့အချက်ကို မင်းတို့ ဘယ်တော့မှ မမေ့မိစေနဲ့"
မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ထဲမှ ဓားသည် တဖျပ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် သစ်သားအဆောင်တံဆိပ်များဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။ "ဒီအခြေအနေတစ်ခုလုံးက တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုပဲ။ အစ်ကိုကြီးလောင်၊ မင်းတို့ ချင်းကျွင်း နဲ့ လီချင်း အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြီး အနီးနားက တခြားအိမ်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်ကြဦး။ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ပေးပါ။ ငါကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး အစီအရင်တချို့ ဆွဲထားလိုက်ဦးမယ်။ ငါတို့ မနက်ဖြန် မနက်စောစောစီးစီး ထွက်ခွာရလိမ့်မယ်။"
လူသူကင်းမဲ့နေသည့်အတွက် ဤနေရာ၏ လေထုမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူ ပျော်ရွှင်နေသင့်သည် သို့မဟုတ် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသင့်သည်။ သို့သော်လည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုက သူတို့ကို အလစ်အငိုက်ဖမ်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း သူတို့ကို ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်ပြီး ဆွဲခေါ်သွားရန် စောင့်နေသည့်အလားပင်။
"ကောင်းပါပြီ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းကို တိုတိုလေး ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
ကျန်သည့်သူ သုံးယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ အစီအရင်များကို စတင်ဆွဲတော့သည်။ လက်ရှိတွင် သူ၏လက်ထဲ၌ရှိနေသော သစ်သားအဆောင်တံဆိပ်များမှာ ပုရွက်ဆိတ်သလင်းကျောက်မှရသော မှင်ဖြင့် ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးပမ်းရေးဆွဲထားသည့် အဆောင်များဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အတော်ပင် ကြီးမားလှသည်။
ပထမအလွှာ အစီအရင်ကို ဆွဲပြီးသွားသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်၍ တွေးတောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒင်္ဂါးပြားအဆောင်တချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဒုတိယအကာအကွယ်နယ်နိမိတ်ကို ထပ်မံပေါင်းထည့်လိုက်သည်။ ဤအစီအရင်မှာ သူ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် သင်ယူခဲ့သည့် 'ကောင်းကင်ဖုံးကွယ်ခြင်းအစီအရင်' ပင်ဖြစ်သည်။ ဤဒင်္ဂါးပြားများပေါ်ရှိ စာလုံးများကို စမ်းချောင်းရေဖြင့် ရေးဆွဲထားခြင်းဖြစ်၍ ၎င်းတို့အတွင်းရှိ စွမ်းအားပမာဏမှာ မည်မျှရှိသည်ကို မသိရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကျန်နှစ်ယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်များကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ အားလုံးအတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေဘဲ လုံးဝ ကင်းမဲ့နေသည်။ အိမ်တိုင်း၏ အတွင်းပိုင်းတွင်လည်း ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်စွာ တင်နေကြပြီး ဤမြို့တစ်ခုလုံးမှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စွန့်ပစ်ခံထားရသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် အိမ်တိုင်းတွင်လည်း စားနပ်ရိက္ခာများကို မူလအတိုင်း ထားရစ်ခဲ့ကြသည်ကို သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဒီရွာမှာရှိတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက ကပ်ဘေးဆိုက်တဲ့အချိန်တုန်းက သူတို့သယ်နိုင်သလောက် သယ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပုံရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်တော်တော်များများကို ဝင်စစ်ပြီးပြီ၊ အားလုံးက အတူတူပဲ။ ဆန်အိတ်တွေအပြည့်နဲ့ ဂျုံမှုန့်ပုံးတွေကလည်း ရှိနေတုန်းပဲ။ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာတောင် အသားတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရှိနေသေးတယ်" ချင်းကျွင်း သည် ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်သည်။ ရေခဲသေတ္တာထဲရှိ အစားအစာများမှာ လျှပ်စစ်မီးပြတ်တောက်သွားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည့်အတွက် ပုပ်သိုးနေပြီဖြစ်သည်။
"အင်း၊ ဟုတ်တယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် အခန်းတစ်ဝိုက်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ရှာဖွေခဲ့သည့် အိမ်တိုင်း၏ အတွင်းပိုင်းကို အလွန်သေချာစွာ စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း မည်မျှပင် အသေးစိတ် ကြည့်ရှုပါစေ၊ ပင့်ကူအိမ်တစ်မျှင်တောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
"အဲ! စားပွဲအောက်မှာ တစ်ခုခု တောက်ပနေတယ်။" လီချင်း သည် စားပွဲအောက်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ၏ အသံကြောင့် ချင်းကျွင်း နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ထိုနေရာသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ လီချင်း ညွှန်ပြနေသည့်အရာကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။
နံရံကပ်စားပွဲ၏ အောက်ခြေထောင့်တွင် အရာဝတ္ထုငယ်တစ်ခုသည် အစိမ်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသော်လည်း ၎င်းမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို သူတို့အတိအကျ မခန့်မှန်းနိုင်ကြပေ။
"ဒါက ဘာလဲ" ချင်းကျွင်း က လောင်ကျန့်ရယ် ကို မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှောင်ထဲမှာ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်ထုတ်ပေးတဲ့ သက်ရှိတစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ ထုတ်ကြည့်လိုက်မယ်။"
သူသည် စားပွဲခြေတိုင်များကြားထဲသို့ ကိုယ်ကိုညှစ်ဝင်လိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ကာ ထိုအမည်မသိ အရာဝတ္ထုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်မလဲ" လီချင်း သည် လက်ကိုင်ပဝါထဲတွင် ထုပ်ထားသော အရာကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်ရစေရန် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
"အမှောင်ထဲမှာ လင်းတဲ့ အတုလက်သည်းတစ်ခုပဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထိုအတုလက်သည်းပေါ်ရှိ သိမ်မွေ့သော ပုံစံများကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"သွေးတွေ ပါနေတယ်။" ချင်းကျွင်း သည် လက်ကိုင်ပဝါ၏ အစွန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး လက်သည်းအတုကို လှန်ကြည့်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာများ လက်သည်းအတုက အစစ်နဲ့တွဲပြီး ပြုတ်ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ။"
ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတော့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲ၏ အောက်ခြေထောင့်ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သစ်သားစားပွဲ၏ အစွန်းတွင် ပါးလွှာသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုဖြင့် ခြစ်ထားသည့် အရာများစွာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်ကြည့်လိုက်လျှင် အဖြူရောင် ကြွေပြားမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်လည်း အနည်းငယ် ဝိုးတိုးဝါးတား ဖြစ်နေသည့် ခြစ်ရာအနည်းငယ်ကို ထပ်မံတွေ့ရှိရသည်။
"ဒီခြစ်ရာတွေက... ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကြွေပြားတွေကို ကုတ်ခြစ်နေရတာလဲ။" လီချင်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ကျန်နှစ်ယောက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မကြာခင်က သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုအများစုမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်တောက်ပနေသော လက်သည်းအတုပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သဖြင့် ကြွေပြားများနှင့် ပရိဘောဂပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ထိုသေးငယ်သော ခြစ်ရာများကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။
"သူတို့ကို တစ်နေရာရာကို ဆွဲခေါ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ရုန်းကန်ရင်းနဲ့ ဒီခြစ်ရာတွေ ကျန်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လက်သည်းပါ ပြုတ်ထွက်သွားတာပဲ။" ချင်းကျွင်း က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဘယ်လိုသတ္တဝါမျိုးက လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်သွားနိုင်မှာလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း အပြင်ဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ "ငါတို့ အမြန်ဆုံးပြန်သွားပြီး ယွမ် လေးကို ရှာမှဖြစ်မယ်။"
ကောင်းကင်မှာ မှောင်စပြုနေပြီဖြစ်ပြီး မသိနိုင်သော အန္တရာယ်များသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ပေါ်ထွက်လာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။