Rebirth of MC – အခန်း ၅၇
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော စွမ်းအင်ဓာတ်များက သူ့ကိုယ်ခန္ဓာဆီသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ သူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ ထိုစွမ်းအင်များကို တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းစေရင်း လေ့ကျင့်ခန်းစတင်ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြည်လင်တောက်ပနေ၏။
ထိုစဉ် လောင်ကျန့်ရယ် က အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်သည့်အခါတွင်မူ နူးညံ့သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါက နေရာလွတ် (Dimension) ရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ။ အပြင်ဘက်မှာဆိုရင် ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင် လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည်လည်း လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်နေကြသည်။ ယွမ် ကမူ သူတို့အနီးတွင် စောင့်ကြည့်နေရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။ သူတို့အားလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်ခုတည်းသာဖြစ်သည်။ လာမည့် အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် မိမိတို့၏ စွမ်းအားများကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ထားရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကျန်တဲ့သူတွေကရော ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "သူတို့လည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေကြပါတယ်။ အားလုံးက မင်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်းပဲ တိုးတက်လာကြတယ်" ဟု ပြောပြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသိသည်။ လမ်းခရီးမှာ ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲလိမ့်ဦးမည်။ သို့သော်လည်း သူတို့တွင် အတူတကွ ရင်ဆိုင်ရန် အင်အားရှိနေသည်။ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူတို့ရင်ဆိုင်ရမည့် အရာများကို တွေးတောရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ ချောမောစွာပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ပြင်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် နက်ပြာရောင်သို့ ပြောင်းလဲမှောင်မိုက်လာချိန်တွင် ယာဉ်သည် မြို့ငယ်လေးတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
" ယွမ် ၊ အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၊ ကျွန်တော်တို့ ညဘက်ဆက်ပြီး မောင်းသွားကြမလား" ချင်းကျွင်း သည် အခြေခံအားဖြင့် သတိကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ရှေ့တွင် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ရှိနေသော်လည်း ချက်ချင်းမဝင်ရောက်ဘဲ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။
သူသည် လီချင်း ကို ရှာဖွေရန် စတင်ထွက်ခွာစဉ်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ထိတ်လန့်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်ကိုယ်ရည်လုံခြုံရေးကိုပင် လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ Z မြို့သို့ ရောက်သည်အထိ နေ့ရောညပါ မရပ်မနား မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ယခု ထိုအချိန်ကအကြောင်းကို ပြန်တွေးမိသည့်အခါ သူသည် အန္တရာယ်များနှင့် အကြိမ်ကြိမ်တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့သည်ကို သတိရကာ ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။
သာ၍သာ လမ်းခရီးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါက လီချင်း ၏ အခြေအနေမှာ မည်သို့ဖြစ်သွားမည်နည်း။
သူသည် မိမိချစ်ရသူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသည်၊ သူ၏ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော နူးညံ့သည့် အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ချစ်သူက သိလိုစိတ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။ ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း ချင်းကျွင်း သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟုသာ ဆိုလိုက်သည်။
"အော်"
"ညဘက် မောင်းတာကိုတော့ ကျွန်တော် အားမပေးဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ သဘောထားကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်သည်။
စစ်သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ညအချိန်သည် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် သို့မဟုတ် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးအချိန်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ အကြောင်းမှာ မှောင်မိုက်မှုသည် တစ်ဖက်လူ၏ လမ်းကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ လူများမဟုတ်ဘဲ ဘီလူးသတ္တဝါများ ပျံ့နှံ့နေသည့်အတွက် ညဘက်တွင် ခရီးဆက်စဉ် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာပါက မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို သူပင် အတိအကျ မသိပေ။
"ကျွန်တော်လည်း သဘောမတူဘူး။ ညဘက်ဆိုရင် ဖုတ်ကောင်တွေက နေ့ဘက်ထက် ပိုပြီး လှုပ်ရှားသွက်လက်လာသလို ပိုပြီးလည်း သန်မာလာကြတယ်။ တကယ်လို့ လမ်းမှာ သူတို့အုပ်စုနဲ့သာ တိုးမိရင် ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲသွားနိုင်တယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် ကလည်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်နှင့် သူတို့ကြုံတွေ့ရမည့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူလောက် အသိပညာ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ မရှိနိုင်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ဟိုတစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့လိုပဲ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်နေမှသာလျှင် တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ညဘက်ကို အဲ့ဒီရှေ့က ရွာလေးမှာပဲ ဖြတ်သန်းကြမလား" လီချင်း က အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသော မြို့လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ဒီလိုလုပ်ကြမယ်။ အရင်ဆုံး အဲ့ဒီမြို့ထဲက အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ကြမယ်၊ ဖုတ်ကောင်တွေ သိပ်မများပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဒင်္ဂါးပြား အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လီချင်း ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။ "ဒါတွေကို အရေပြားနဲ့ ထိကပ်နေအောင် ဝတ်ထားပါ။ ဒါက ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ၁၀ ကြိမ်ကျော်လောက်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအဆောင်က အေးစက်လာပြီလို့ ခံစားရတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း လာပြောပါ။ အဲ့ဒီအဆောင်တွေပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ရေးဖို့အတွက် ကျွန်တော်က နွေဦးရေကိုပဲ သုံးထားတာ။ ဒါကြောင့် မြို့ထဲက ဖုတ်ကောင်တွေကို ရှင်းလင်းပြီး ပုံဆောင်ခဲ (Crystal) တွေ အကုန်သိမ်းပြီးသွားတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ဦး၊ ပြီးမှ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် နောက်ထပ် အဆောင်တွေ ထပ်ရေးပေးမယ်။ သတိထားကြဦး"
နောက်ဆုံးအကြိမ် လီချင်း ၏ မိခင်အတွက် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစီအရင် (Energy Congregation Array) ကို ရေးဆွဲပေးခဲ့စဉ်က သူသည် ဖုတ်ကောင်များကို ၁၀ ရက်တိုင်တိုင် သတ်ဖြတ်ပြီး ရရှိလာသည့် ပုံဆောင်ခဲအားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့ရသည်။ လက်ရှိတွင်မူ သူ့လက်ထဲ၌ ရှိသည်မှာ သန့်ရှင်းသော နဂါးကိုးကောင် နွေဦးရေ (Holy Nine Dragon Spring) ဖြင့် ရေးဆွဲထားသည့် အဆောင်များသာ ရှိတော့သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ယွမ် လေး" လီချင်း က ထိုအဆောင်ကို အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို အဝတ်အစားအောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ခုကိုလည်း ချင်းကျွင်း ၏ အင်္ကျီအောက်တွင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ဘရိတ်နင်းထားရာမှ ခြေထောက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ချင်းကျွင်း က ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်ကာ ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရိပ်အယောင်တစ်ခုခုတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဖုတ်ကောင်ကို လွတ်သွားမည် စိုးသည့်အလား သတိကြီးစွာဖြင့် ဟိုသည်ကြည့်နေမိသည်။
သူတို့ စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း တစ္ဆေမြို့လေးသို့ ရောက်သည်အထိ လမ်းခရီးမှာ ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိခဲ့ပေ။ ဖုတ်ကောင်ဆိုတာ ထားလိုက်ဦး၊ ပိုးကောင်တစ်ကောင်ပင် မတွေ့ရပေ။ လေပြေအေးအေးလေး တိုက်ခတ်သွားသောကြောင့် ရွာတစ်လျှောက်တွင် တိုးတိုးလေး လှုပ်ခတ်နေသည့် အသံသာ ကြားနေရသည်။
"ယွမ် လေး၊ ဒီနေရာက လေထုက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ" စတီယာရင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဟိုသည် ကြည့်နေရင်း ချင်းကျွင်း က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် တစ်ခုခု လွဲချော်သွားသည်နှင့် အရှိန်မြှင့်နင်းပြီး ထွက်ပြေးရန် အသင့်အနေအထား ဖြစ်နေသည်။
"အင်း၊ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က သဘောတူလိုက်ပြီး သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ သံမဏိဓား လေးလက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ နေရလိမ့်မယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းရင် သိပ်သတိထားကြပါ။ ကောင်းကင်က မမှောင်သေးဘူးဆိုတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ကြမယ်"
"ဘယ်မှ လျှောက်မသွားကြနဲ့၊ အတူတူပဲ ရှိနေရင် ပိုလုံခြုံမယ်" ဓားတစ်လက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က ကားတံခါးကို မှီကာ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက် မြေပြင်အနေအထားကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ "ချင်းကျွင်း၊ ကားကို အဲ့ဒီခြံဝင်းရှိတဲ့ အိမ်ဘက်ကို မောင်းသွားလိုက်။ အန္တရာယ် မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီည အဲ့ဒီမှာပဲ နေမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
လောင်ကျန့်ရယ် ညွှန်ပြလိုက်သည့် အိမ်မှာ မြို့၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သပ်ရပ်လှပပြီး အသေးစိတ် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် တည်ဆောက်ပုံမျိုးဖြစ်သည်။ အိမ်ရှင်မှာ ချမ်းသာသူ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အဆင်ပြေသူတစ်ဦး ဖြစ်မည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် နှစ်ထပ်အိမ် အချို့ရှိသည်။ ကားက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်မောင်းသွားသော်လည်း အသက်ရှင်သူ သို့မဟုတ် သေဆုံးသူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
ခြံဝင်းတံခါးကို သံကြိုးဖြင့်သာ ခတ်ထားသည့်အတွက် ချင်းကျွင်း ပင်လျှင် သံသယဖြစ်မိသည်။ ကားက နီးကပ်လာလေလေ အရှိန်က လျော့ကျလာလေလေပင်။ နောက်ဆုံးတွင် ကား၏ ရှေ့ဘမ်ဘာနှင့် သံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
တံခါးကို ကျော်လွန်သည်နှင့် ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က ဓားကို ကိုင်လျက် ကားပေါ်မှ ပထမဆုံး ဆင်းလိုက်သည်။ သူ့နောက်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က လိုက်ပါလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးဆေးစွာ စစ်ဆေးနေသည်။ သွေးစွန်းရာ တစ်စက်မျှပင် မတွေ့ရပေ။ တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်။
"လူလည်း မရှိဘူး၊ ဖုတ်ကောင်လည်း မရှိဘူး။ တရားစီရင်ရေးနေ့ (Judgement Day) စတင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဒီမြို့က လူတွေက တစ်ခုခုမှားနေမှန်း သိသွားပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာများလား" လီချင်း က ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်သည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်အတွက် ဒီသံဓား၏ အလေးချိန်မှာ နည်းနည်းလေး လေးလံနေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သည့် အရာဖြစ်သောကြောင့် သူ လက်မလွှတ်နိုင်ပေ။
"မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အစိမ်းသက်သက် နေရာမှာ ရောက်နေတာဆိုတော့ သတိတော့ မလျှော့ကြနဲ့"
"အင်း၊ သိပါတယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် က သူတို့ လေးယောက် အိမ်ထဲဝင်သွားချိန်တွင် တခြားလူများ သို့မဟုတ် ဖုတ်ကောင်များ ခိုးဝင်လာခြင်း မရှိစေရန် ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယနေရာတွင် ဟိုကိုင်ယွမ်၊ နောက်မှ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့က အဆုံးတွင် လိုက်ပါလာကြသည်။
အိမ်တံခါးမှာ ပိတ်လျက်သားရှိပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က နောက်လှည့်ကြည့်ကာ ကျန်သုံးယောက်ကို အသင့်ပြင်ထားရန် တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်ကာ ဓားဖျားဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲတွင်လည်း ဘယ်သူမှ မရှိဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်အလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နောက်ဆုံးလူ ဝင်သွားပြီးနောက် တံခါးပိတ်သွားသော်လည်း အိမ်အပြင်ဘက်မှာမူ အရင်အတိုင်းပင်။ ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်းချမ်းနေသည့် လေထုမှာ ပျက်ပြားခြင်း မရှိပေ။ ကြားနေရသည်မှာ လေတိုက်ခတ်ရာမှ သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သည့် တိုးတိုးလေး အသံသာ ဖြစ်သည်။
"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ တကယ်ပဲ ဘယ်သူမှ မရှိပါလား"
သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ဒီလိုလုပ်ကြမယ်။ အရင်ဆုံး အဲ့ဒီမြို့ထဲက အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ကြမယ်၊ ဖုတ်ကောင်တွေ သိပ်မများပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဒင်္ဂါးပြား အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လီချင်း ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။ "ဒါတွေကို အရေပြားနဲ့ ထိကပ်နေအောင် ဝတ်ထားပါ။ ဒါက ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ၁၀ ကြိမ်ကျော်လောက်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအဆောင်က အေးစက်လာပြီလို့ ခံစားရတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း လာပြောပါ။ အဲ့ဒီအဆောင်တွေပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ရေးဖို့အတွက် ကျွန်တော်က နွေဦးရေကိုပဲ သုံးထားတာ။ ဒါကြောင့် မြို့ထဲက ဖုတ်ကောင်တွေကို ရှင်းလင်းပြီး ပုံဆောင်ခဲ (Crystal) တွေ အကုန်သိမ်းပြီးသွားတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ဦး၊ ပြီးမှ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် နောက်ထပ် အဆောင်တွေ ထပ်ရေးပေးမယ်။ သတိထားကြဦး"
နောက်ဆုံးအကြိမ် လီချင်း ၏ မိခင်အတွက် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစီအရင် (Energy Congregation Array) ကို ရေးဆွဲပေးခဲ့စဉ်က သူသည် ဖုတ်ကောင်များကို ၁၀ ရက်တိုင်တိုင် သတ်ဖြတ်ပြီး ရရှိလာသည့် ပုံဆောင်ခဲအားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့ရသည်။ လက်ရှိတွင်မူ သူ့လက်ထဲ၌ ရှိသည်မှာ သန့်ရှင်းသော နဂါးကိုးကောင် နွေဦးရေ (Holy Nine Dragon Spring) ဖြင့် ရေးဆွဲထားသည့် အဆောင်များသာ ရှိတော့သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ယွမ် လေး" လီချင်း က ထိုအဆောင်ကို အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို အဝတ်အစားအောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ခုကိုလည်း ချင်းကျွင်း ၏ အင်္ကျီအောက်တွင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ဘရိတ်နင်းထားရာမှ ခြေထောက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ချင်းကျွင်း က ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်ကာ ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရိပ်အယောင်တစ်ခုခုတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဖုတ်ကောင်ကို လွတ်သွားမည် စိုးသည့်အလား သတိကြီးစွာဖြင့် ဟိုသည်ကြည့်နေမိသည်။
သူတို့ စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း တစ္ဆေမြို့လေးသို့ ရောက်သည်အထိ လမ်းခရီးမှာ ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိခဲ့ပေ။ ဖုတ်ကောင်ဆိုတာ ထားလိုက်ဦး၊ ပိုးကောင်တစ်ကောင်ပင် မတွေ့ရပေ။ လေပြေအေးအေးလေး တိုက်ခတ်သွားသောကြောင့် ရွာတစ်လျှောက်တွင် တိုးတိုးလေး လှုပ်ခတ်နေသည့် အသံသာ ကြားနေရသည်။
"ယွမ် လေး၊ ဒီနေရာက လေထုက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ" စတီယာရင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဟိုသည် ကြည့်နေရင်း ချင်းကျွင်း က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် တစ်ခုခု လွဲချော်သွားသည်နှင့် အရှိန်မြှင့်နင်းပြီး ထွက်ပြေးရန် အသင့်အနေအထား ဖြစ်နေသည်။
"အင်း၊ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က သဘောတူလိုက်ပြီး သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ သံမဏိဓား လေးလက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ နေရလိမ့်မယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းရင် သိပ်သတိထားကြပါ။ ကောင်းကင်က မမှောင်သေးဘူးဆိုတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ကြမယ်"
"ဘယ်မှ လျှောက်မသွားကြနဲ့၊ အတူတူပဲ ရှိနေရင် ပိုလုံခြုံမယ်" ဓားတစ်လက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က ကားတံခါးကို မှီကာ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက် မြေပြင်အနေအထားကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ "ချင်းကျွင်း၊ ကားကို အဲ့ဒီခြံဝင်းရှိတဲ့ အိမ်ဘက်ကို မောင်းသွားလိုက်။ အန္တရာယ် မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီည အဲ့ဒီမှာပဲ နေမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
လောင်ကျန့်ရယ် ညွှန်ပြလိုက်သည့် အိမ်မှာ မြို့၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သပ်ရပ်လှပပြီး အသေးစိတ် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် တည်ဆောက်ပုံမျိုးဖြစ်သည်။ အိမ်ရှင်မှာ ချမ်းသာသူ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အဆင်ပြေသူတစ်ဦး ဖြစ်မည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် နှစ်ထပ်အိမ် အချို့ရှိသည်။ ကားက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်မောင်းသွားသော်လည်း အသက်ရှင်သူ သို့မဟုတ် သေဆုံးသူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
ခြံဝင်းတံခါးကို သံကြိုးဖြင့်သာ ခတ်ထားသည့်အတွက် ချင်းကျွင်း ပင်လျှင် သံသယဖြစ်မိသည်။ ကားက နီးကပ်လာလေလေ အရှိန်က လျော့ကျလာလေလေပင်။ နောက်ဆုံးတွင် ကား၏ ရှေ့ဘမ်ဘာနှင့် သံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
တံခါးကို ကျော်လွန်သည်နှင့် ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က ဓားကို ကိုင်လျက် ကားပေါ်မှ ပထမဆုံး ဆင်းလိုက်သည်။ သူ့နောက်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က လိုက်ပါလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးဆေးစွာ စစ်ဆေးနေသည်။ သွေးစွန်းရာ တစ်စက်မျှပင် မတွေ့ရပေ။ တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်။
"လူလည်း မရှိဘူး၊ ဖုတ်ကောင်လည်း မရှိဘူး။ တရားစီရင်ရေးနေ့ (Judgement Day) စတင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဒီမြို့က လူတွေက တစ်ခုခုမှားနေမှန်း သိသွားပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာများလား" လီချင်း က ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်သည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်အတွက် ဒီသံဓား၏ အလေးချိန်မှာ နည်းနည်းလေး လေးလံနေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သည့် အရာဖြစ်သောကြောင့် သူ လက်မလွှတ်နိုင်ပေ။
"မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အစိမ်းသက်သက် နေရာမှာ ရောက်နေတာဆိုတော့ သတိတော့ မလျှော့ကြနဲ့"
"အင်း၊ သိပါတယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် က သူတို့ လေးယောက် အိမ်ထဲဝင်သွားချိန်တွင် တခြားလူများ သို့မဟုတ် ဖုတ်ကောင်များ ခိုးဝင်လာခြင်း မရှိစေရန် ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယနေရာတွင် ဟိုကိုင်ယွမ်၊ နောက်မှ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့က အဆုံးတွင် လိုက်ပါလာကြသည်။
အိမ်တံခါးမှာ ပိတ်လျက်သားရှိပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က နောက်လှည့်ကြည့်ကာ ကျန်သုံးယောက်ကို အသင့်ပြင်ထားရန် တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်ကာ ဓားဖျားဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲတွင်လည်း ဘယ်သူမှ မရှိဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်အလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နောက်ဆုံးလူ ဝင်သွားပြီးနောက် တံခါးပိတ်သွားသော်လည်း အိမ်အပြင်ဘက်မှာမူ အရင်အတိုင်းပင်။ ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်းချမ်းနေသည့် လေထုမှာ ပျက်ပြားခြင်း မရှိပေ။ ကြားနေရသည်မှာ လေတိုက်ခတ်ရာမှ သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သည့် တိုးတိုးလေး အသံသာ ဖြစ်သည်။
"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ တကယ်ပဲ ဘယ်သူမှ မရှိပါလား"
"ဟိုမှာကြည့်စမ်း" လောင်ကျန့်ရယ် က အိမ်၏ ဧည့်ခန်းဘက်ကို မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။
သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ဧည့်ခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထမင်းစားပွဲတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုပွဲပေါ်တွင် အစားအသောက်များက အပြည့်တင်ထားသည်။ အသားဟင်းများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အချိုပွဲများပင် ပါဝင်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့မှာ ပုပ်သိုးနေခြင်း မရှိဘဲ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပင် ရှိနေသေးသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက အိမ်ရှင်တို့သည် စားသောက်ပွဲတစ်ခုခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားရင်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သလိုမျိုး ခံစားရစေသည်။
"ဒါက..." လီချင်း က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ အစားအစာတွေက အခုမှ ချက်ထားသလိုပဲ"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ထမင်းပွဲကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ ကြုတ်လာသည်။ သူသည် လက်ချောင်းဖြင့် ဟင်းပွဲတစ်ခုကို ထိကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ်မျှပင် အေးစက်နေခြင်း မရှိသေးပေ။
"အကုန်လုံးက ပူနွေးနေတုန်းပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအိမ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သို့မဟုတ်... တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတာ"
ချင်းကျွင်း က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ယွမ် လေး၊ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်ကြရအောင်။ ဒီနေရာက အရမ်းကို ထူးဆန်းနေတယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ အန္တရာယ်များတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က လည်း သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်တံခါးဘက်သို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိမ်၏ အပေါ်ထပ်မှ တံခါးတစ်ခု ဆူညံစွာ ပွင့်သွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ဒုန်း!"
ထိုအသံကြောင့် သူတို့လေးယောက်စလုံး ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အချက်ပြလိုက်ပြီး သူတို့၏ လက်ထဲမှ လက်နက်များကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အပေါ်ထပ်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြေသံမှာ လေးလံပြီး နှေးကွေးသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုက လှေကားထစ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နင်းတက်လာနေသည်။
"ဘယ်သူလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က အသံကို တိုး၍ မေးလိုက်သည်။
အဖြေမရရှိခဲ့ပေ။ ခြေသံများက လှေကားထစ် အဆုံးသို့ ရောက်လာပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာတော့မည့် အနေအထား ဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "အဆင်သင့်ပြင်ထား!"
ဧည့်ခန်း၏ အမှောင်ရိပ်ထဲမှ အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရိပ်မှာ လူပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တောင့်တင်းနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က ထိုအရာကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အိမ်ရှင် ဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်နေပြီး အသက်ရှူသံပင် မကြားရပေ။
"ဖုတ်ကောင်လား" လီချင်း က တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ဖုတ်ကောင် မဟုတ်ဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကနေ ဘာစွမ်းအင်မှ မထွက်လာဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အသက်ရှင်နေသလိုပဲ"
ထိုအချိန်တွင် ထိုသူက သူတို့ရှိရာဘက်သို့ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာအမူအရာမှ မရှိပေ။ သူ၏ ပါးစပ်က အနည်းငယ် ဟသွားပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အိမ်... လာ... ကြ... တာ... လား..."
။ အန္တရာယ် မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီည အဲ့ဒီမှာပဲ နေမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
လောင်ကျန့်ရယ် ညွှန်ပြလိုက်သည့် အိမ်မှာ မြို့၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သပ်ရပ်လှပပြီး အသေးစိတ် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် တည်ဆောက်ပုံမျိုးဖြစ်သည်။ အိမ်ရှင်မှာ ချမ်းသာသူ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အဆင်ပြေသူတစ်ဦး ဖြစ်မည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် နှစ်ထပ်အိမ် အချို့ရှိသည်။ ကားက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်မောင်းသွားသော်လည်း အသက်ရှင်သူ သို့မဟုတ် သေဆုံးသူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
ခြံဝင်းတံခါးကို သံကြိုးဖြင့်သာ ခတ်ထားသည့်အတွက် ချင်းကျွင်း ပင်လျှင် သံသယဖြစ်မိသည်။ ကားက နီးကပ်လာလေလေ အရှိန်က လျော့ကျလာလေလေပင်။ နောက်ဆုံးတွင် ကား၏ ရှေ့ဘမ်ဘာနှင့် သံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
တံခါးကို ကျော်လွန်သည်နှင့် ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က ဓားကို ကိုင်လျက် ကားပေါ်မှ ပထမဆုံး ဆင်းလိုက်သည်။ သူ့နောက်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က လိုက်ပါလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးဆေးစွာ စစ်ဆေးနေသည်။ သွေးစွန်းရာ တစ်စက်မျှပင် မတွေ့ရပေ။ တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်။
"လူလည်း မရှိဘူး၊ ဖုတ်ကောင်လည်း မရှိဘူး။ တရားစီရင်ရေးနေ့ (Judgement Day) စတင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဒီမြို့က လူတွေက တစ်ခုခုမှားနေမှန်း သိသွားပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာများလား" လီချင်း က ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်သည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်အတွက် ဒီသံဓား၏ အလေးချိန်မှာ နည်းနည်းလေး လေးလံနေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သည့် အရာဖြစ်သောကြောင့် သူ လက်မလွှတ်နိုင်ပေ။
"မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အစိမ်းသက်သက် နေရာမှာ ရောက်နေတာဆိုတော့ သတိတော့ မလျှော့ကြနဲ့"
"အင်း၊ သိပါတယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် က သူတို့ လေးယောက် အိမ်ထဲဝင်သွားချိန်တွင် တခြားလူများ သို့မဟုတ် ဖုတ်ကောင်များ ခိုးဝင်လာခြင်း မရှိစေရန် ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယနေရာတွင် ဟိုကိုင်ယွမ်၊ နောက်မှ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့က အဆုံးတွင် လိုက်ပါလာကြသည်။
အိမ်တံခါးမှာ ပိတ်လျက်သားရှိပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က နောက်လှည့်ကြည့်ကာ ကျန်သုံးယောက်ကို အသင့်ပြင်ထားရန် တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်ကာ ဓားဖျားဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲတွင်လည်း ဘယ်သူမှ မရှိဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်အလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နောက်ဆုံးလူ ဝင်သွားပြီးနောက် တံခါးပိတ်သွားသော်လည်း အိမ်အပြင်ဘက်မှာမူ အရင်အတိုင်းပင်။ ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်းချမ်းနေသည့် လေထုမှာ ပျက်ပြားခြင်း မရှိပေ။ ကြားနေရသည်မှာ လေတိုက်ခတ်ရာမှ သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သည့် တိုးတိုးလေး အသံသာ ဖြစ်သည်။
"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ တကယ်ပဲ ဘယ်သူမှ မရှိပါလား"
"ဟိုမှာကြည့်စမ်း" လောင်ကျန့်ရယ် က အိမ်၏ ဧည့်ခန်းဘက်ကို မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။
သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ဧည့်ခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထမင်းစားပွဲတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုပွဲပေါ်တွင် အစားအသောက်များက အပြည့်တင်ထားသည်။ အသားဟင်းများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အချိုပွဲများပင် ပါဝင်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့မှာ ပုပ်သိုးနေခြင်း မရှိဘဲ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပင် ရှိနေသေးသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက အိမ်ရှင်တို့သည် စားသောက်ပွဲတစ်ခုခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားရင်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သလိုမျိုး ခံစားရစေသည်။
"ဒါက..." လီချင်း က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ အစားအစာတွေက အခုမှ ချက်ထားသလိုပဲ"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ထမင်းပွဲကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ ကြုတ်လာသည်။ သူသည် လက်ချောင်းဖြင့် ဟင်းပွဲတစ်ခုကို ထိကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ်မျှပင် အေးစက်နေခြင်း မရှိသေးပေ။
"အကုန်လုံးက ပူနွေးနေတုန်းပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအိမ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သို့မဟုတ်... တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတာ"
ချင်းကျွင်း က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ယွမ် လေး၊ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်ကြရအောင်။ ဒီနေရာက အရမ်းကို ထူးဆန်းနေတယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ အန္တရာယ်များတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က လည်း သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်တံခါးဘက်သို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိမ်၏ အပေါ်ထပ်မှ တံခါးတစ်ခု ဆူညံစွာ ပွင့်သွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ဒုန်း!"
ထိုအသံကြောင့် သူတို့လေးယောက်စလုံး ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အချက်ပြလိုက်ပြီး သူတို့၏ လက်ထဲမှ လက်နက်များကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အပေါ်ထပ်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြေသံမှာ လေးလံပြီး နှေးကွေးသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုက လှေကားထစ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နင်းတက်လာနေသည်။
"ဘယ်သူလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က အသံကို တိုး၍ မေးလိုက်သည်။
အဖြေမရရှိခဲ့ပေ။ ခြေသံများက လှေကားထစ် အဆုံးသို့ ရောက်လာပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာတော့မည့် အနေအထား ဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "အဆင်သင့်ပြင်ထား!"
ဧည့်ခန်း၏ အမှောင်ရိပ်ထဲမှ အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရိပ်မှာ လူပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တောင့်တင်းနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က ထိုအရာကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အိမ်ရှင် ဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်နေပြီး အသက်ရှူသံပင် မကြားရပေ။
"ဖုတ်ကောင်လား" လီချင်း က တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ဖုတ်ကောင် မဟုတ်ဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကနေ ဘာစွမ်းအင်မှ မထွက်လာဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အသက်ရှင်နေသလိုပဲ"
ထိုအချိန်တွင် ထိုသူက သူတို့ရှိရာဘက်သို့ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာအမူအရာမှ မရှိပေ။ သူ၏ ပါးစပ်က အနည်းငယ် ဟသွားပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အိမ်... လာ... ကြ... တာ... လား..."