Rebirth of MC – အခန်း (၅၆)
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော နေရာလွတ် (Dimension) သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ငြိမ်သက်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေသော စွမ်းအင်များသည် အလွန်ပင် ပေါများလှပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကိုပါ လှုံ့ဆော်ပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
"ဒီနေရာက အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲလား" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသလိုပဲ။ အရင်ကထက် ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသလို ခံစားရတယ်"
လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည်လည်း အနီးအနားတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ အမူအရာများသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ယွမ် ရော..." လီချင်း က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဘေးပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ယွမ် ၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိနေသည်။ ၎င်းသည် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် သူတို့၏ အနီးအနားတွင် ကပ်လျက်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
"သူ အဆင်ပြေမှာပါ။ သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုးပဲလေ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ ဒီနေရာမှာပဲ စောင့်နေကြမှာလား" ဟု မေးသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရာအားလုံးသည် အလွန်အရေးကြီးနေသည်။ သူတို့၏ နောက်တစ်လှမ်းသည် အနာဂတ်အတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။
"ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ရအောင်။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာဖို့ နီးကပ်နေပြီ" ဟု သူက အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာပြီး သူတို့အားလုံးကို ဝန်းရံလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးရန် အဆင်သင့်ပြင်လိုက်သည်။
"သတိထားကြ!" ဟု သူ အော်ပြောလိုက်သည်။
အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီးနောက် သူတို့အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
အဓိကလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အခြေအနေများကို အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် နေရာချင်းလဲလိုက်ကြသည်။ ချင်းကျွင်း သည် စတီယာရင်ကို လှည့်လိုက်ပြီးနောက် ကားကို နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ ဘေးလမ်းသွယ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားသည်။ ထို့နောက် ပျက်စီးနေသော ကားနှစ်စီးကြားမှ အသာအယာဖြတ်၍ လမ်းမကြီးပေါ်မှ ခွာထွက်လိုက်သည်။
လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖုတ်ကောင်များ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် လှုပ်ရှားနေသည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤလမ်းသွယ်လေးတွင် လူသူအရိပ်အယောင် ပိုမိုနည်းပါးသည်။ လမ်းကြောင်းရှင်းလင်းနေရုံသာမက ကားကို အတော်အတန် ဝေးဝေးမောင်းလာသည့်တိုင် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်မျှပင် မတွေ့ရပေ။
"တစ်ယောက်မှကို မတွေ့ရပါလား" ခရီးသည်တင်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော လီချင်း သည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီ၍ အပြင်ဘက်ကို စူးစမ်းကြည့်နေသည်။ နေရာတိုင်းတွင် လူများထက် ဖုတ်ကောင်များကို ပိုမိုတွေ့မြင်နေရသည့်အခြေအနေတွင်၊ ယခုကဲ့သို့ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်မျှ မရှိခြင်းက လူတိုင်းကို စိုးရိမ်စိတ်ဝင်စေသည်။
"ဒီနားမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ နည်းသွားတာပါ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြင်ဆင်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများနှင့် အဝေးရှိ လယ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်သည် စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းကြောင့် တောင်သူများမှာ မြက်ရှင်းခြင်းနှင့် စပါးပင်များ စိုက်ပျိုးပြီးခါစသာ ရှိသေးသည်။ ယခုအချိန်တွင် လယ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်လျှင် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော စပါးပင်စိမ်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကသောင်းကနားဖြစ်နေသော ကမ္ဘာ့အခြေအနေနှင့် လုံးဝသက်ဆိုင်ခြင်းမရှိသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
သူ၏ ယခင်ဘဝက ကမ္ဘာပျက်ကပ်သည် ရိတ်သိမ်းချိန်လွန်မှ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နည်းပါးသော်လည်း လူတိုင်းတွင် စားစရာရိက္ခာများ ပိုမိုရှိနေခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူတိုင်း၏အိမ်၌ ရိက္ခာများ နည်းပါးနေသောကြောင့် စနစ်တကျ ခွဲဝေစားသောက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ပိုမိုများပြားလာပြီး အချိုးညီမျှသွားနိုင်ပါ့မလား။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ Z မြို့သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေတွင်ပင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ မိမိဆန္ဒမပါဘဲနှင့်ပင် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာသည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားရပြန်သည်။
မြေပုံကို လေ့လာနေသော လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရုတ်တရက် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် ကားကို ဘေးသို့ အနည်းငယ် ထိုးရပ်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်... မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား။ စိတ်မကောင်းစရာ တစ်ခုခုများ တွေးမိနေတာလား"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးမှာ အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းနေဆဲပင်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခဏလောက် တွေးစရာလေး ရှိလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွားကြရအောင်"
ကားသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လမ်းသွယ်လေးထဲမှတစ်ဆင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားသွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင်မူ ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများနှင့် အမှိုက်သရိုက်များသာ ရှိနေသည်။ ကမ္ဘာကြီးသည် လွန်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကပင် ပိုမို၍ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသည်။
လီချင်း သည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေရာမှ စကားစလိုက်သည်။ "ဒီလမ်းကနေ သွားရင် အရင်ကထက် ပိုမြန်မြန် ရောက်နိုင်မလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းရမလား"
ချင်းကျွင်း သည် စတီယာရင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားရင်း ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီလမ်းက အတိုဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေ မရှိတာက တစ်မျိုးမျိုးတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး သတိထားဖို့ လိုမယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ အနီးအနားတွင် အန္တရာယ်ရှိမည့် အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုသော မကောင်းသည့် ခံစားချက်က ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ခဏပိတ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
"ဒီလမ်းအတိုင်းပဲ ဆက်မောင်းပါ။ ကျွန်တော်တို့ အချိန်အကြာကြီး မရပ်သင့်ဘူး" ဟု သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကားသည် အရှိန်ကို အနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီး ပျက်စီးနေသော လမ်းမပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ မောင်းနှင်သွားသည်။ အဝေးတွင် မြင်နေရသော တောင်တန်းများသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အရိပ်ထိုးနေပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ အငွေ့အသက်ကို ပိုမိုသိသာထင်ရှားစေသည်။ သူတို့၏ ခရီးသည် အဆုံးသတ်ရန် ဝေးကွာနေသေးသော်လည်း၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက်မူ သူတို့သည် မည်သည့်အခက်အခဲကိုမဆို ကျော်ဖြတ်ရပေလိမ့်မည်။
ကား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားသော မြင်ကွင်းများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာတွင် ပစ်ထားသော ကားအိုများ၊ အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်နေသော လမ်းမများက ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ရက်စက်မှုကို ထင်ဟပ်ပြနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မည်သူမျှ မသိနိုင်သော အတိတ်က အမှတ်တရများက လှည့်ပတ်နေသည်။
"ဒီလမ်းကနေ ဆက်သွားရင် ရွာငယ်လေးတစ်ခုကို ရောက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ရိက္ခာတွေ၊ ဆေးဝါးတွေ ရှာလို့ရနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရမယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း သည် ကားကို မောင်းနှင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အဆင်သင့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရွာမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီး ရှိနေမလားဆိုတာတော့ မပြောနိုင်ဘူး"
လောင်ကျန့်ရယ် က အနောက်ခန်းမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ တိုက်ထုတ်ရမှာပဲ။ လမ်းကြောင်းပြောင်းလို့ မရတော့ဘူး၊ ရိက္ခာကလည်း ကုန်နေပြီ"
လီချင်း သည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော မြေပုံကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ရောယှက်နေသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကျမသွားစေရန် ထိန်းချုပ်ထားသည်။
ကားသည် ရွာငယ်လေး၏ အဝင်ဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့်အခါတွင်မူ လေထုမှာ ပို၍ လေးလံလာသည်။ ရွာထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
"ရပ်လိုက်တော့" ဟိုကိုင်ယွမ် က ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း သည် ကားကို ချက်ချင်း ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။ ကားဘီးများ မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကားမှာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က အသံကို လျှော့ချ၍ မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အပြင်ဘက်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအရ အနီးအနားတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
"တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်မမှန်ဘူး။ အားလုံး သတိထားကြ"
သူတို့လေးယောက်လုံးသည် ကားထဲမှ အသာအယာ ဆင်းလိုက်ကြသည်။ လေထဲတွင် သွေးညှီနံ့များ ထောင်းခနဲ ရလာသည်။ အနီးအနားရှိ အိမ်တစ်လုံး၏ နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လူသားတို့၏ ခြေသံမဟုတ်ဘဲ ဖုတ်ကောင်တို့၏ ထူးဆန်းသော ညည်းညူသံသာ ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အဖွဲ့သားများအား အချက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် အသက်ရှူသံကိုပင် မကြားရအောင် ထိန်းချုပ်ကာ အန္တရာယ်ရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။
"အခုချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ နောက်ပြန်ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက် ဤစိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။