နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ စောင်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ၎င်းကို ခါယမ်း၍ ဖြန့်လိုက်ကာ အိပ်ရာမှ ထနိုင်ပုံမရသော လူနှစ်ယောက်ကို ခြုံပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးသည်နှင့် သူသည် တိတ်တဆိတ် ပြုံးနေသော စစ်သည်တော်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဒီ 'လေ့ကျင့်ခန်း' ကတော့ နည်းနည်းလွန်သွားပြီထင်တယ်နော်။"
"ဟဲဟဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ "မလွန်ပါဘူး၊ လုံးဝ မလွန်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး ယွမ် က ကျွန်တော့်ကို အသိဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ ဒါနဲ့၊ မင်းရဲ့ 'တရားကျင့်စဉ်' ကရော ဘယ်လိုနေလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
"အင်း၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒုတိယအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့တယ်။ အခု တတိယအဆင့်ကို စတင်နေပြီ။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ သူတို့နဲ့ တစ်ခုခု တိုင်ပင်ပြီးပြီလား။ ဒီနေရာကနေ ဘယ်တော့ ထွက်ခွာကြမလဲ။"
"အင်း... ငါတို့ အရင်ချထားတဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ။ ဒီကောင်လေး နှစ်ယောက်က အရမ်းပင်ပန်းနေကြတာလေ။ သူတို့ကို တစ်ရက်လောက် အနားပေးလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် အကုန်လုံး စုစည်းပြီး ထွက်ခွာကြတာပေါ့။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် အိပ်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ဆိုရင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်တာ ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်သွားပြီ။ တခြားမြို့တွေ ဘာဖြစ်ကုန်ကြပြီလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။"
"အင်း။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်သည်။
ယခင်ဘဝက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ခြောက်လကြာ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည့် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ညွန်အိုင် များ နေရာတိုင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာပုံ၊ အနီရောင် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ အုပ်စုများက ကမ္ဘာမြေကို ဝါးမြိုလိုက်ပုံ၊ ဖုတ်ကောင်များက လူသားများကို အမဲလိုက်ကာ ကမ္ဘာမြေပြင်တစ်ခုလုံး ငရဲခန်းအလား ဖြစ်ပျက်သွားပုံတို့ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် တရားစီရင်မည့်နေ့ရက်သည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုစောစီးစွာ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကမ္ဘာမြေကြီး ငရဲခန်းသို့ ကျရောက်မည့်အချိန်သည်လည်း ပိုစောလာတော့မည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုအတွေးများ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းသွားပြီး ဖြူဖျော့သွားသည်။
"ကျွန်တော်မျိုး ယွမ်၊ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ အတွေးတွေကို ခေါင်းထဲက ထုတ်လိုက်ပါ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ ဒီကမ္ဘာမြေကြီးက သူ့ဝင်ရိုးပေါ်မှာ ဆက်ပြီး လည်ပတ်နေဦးမှာပဲ၊ ငါတို့လည်း ဆက်ပြီး အသက်ရှင်သန်နေကြဦးမှာပဲ။ မျှော်လင့်ချက်ကို လက်မလွှတ်ပါနဲ့။ ကိုယ်မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေအတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏လက်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးမှ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ နှစ်သိမ့်ပေးသည့်အနေဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
ထိုစိတ်သက်သာရာ ရစေသည့် စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။ အရပ်အမောင်း ပိုကြီးမားသည့်သူ၏ လက်ဖြင့် ခေါင်းကို နွေးထွေးညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေခြင်းသည် သူ့ကို အလွန်ပင် စိတ်အေးချမ်းစေသဖြင့် ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျေနပ်အားရစွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိသည်။
~~~
ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် 'တရားကျင့်စဉ်' မှ ပြန်ထွက်လာခြင်းအတွက် အပျော်ဆုံးသူမှာ လီချင်း ဖြစ်သည်။ 'အထူးလေ့ကျင့်ခန်း' ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ချက်ကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် ချင်းကျွင်း ထက် အဆတစ်ရာ ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ ချင်းကျွင်း က လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရသည်ကို နှစ်သက်သူဖြစ်ပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ဒေသတွင်း လက်ဝှေ့ရုံသို့ သွားကာ အပေါင်းအသင်းများနှင့် လေ့ကျင့်လေ့ရှိသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီချင်း သည် အချိန်အများစုကို ဂိမ်းကစားခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်သီးချက်များသည် ရက်စက်ပြီး လျင်မြန်လှသည်။ သူသည် အခြားသူက အတော်လေး ထိန်းချုပ်နေမှန်း သိသော်လည်း သံတူဖြင့် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုမှာ ပြောပြ၍မရအောင်ပင်။
သို့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ ကြိုးစားခဲ့ရသည်မှာ အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပါ။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုနှုန်းနှင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်းတို့မှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ထိုရန်လိုသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်သည့်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ခဏမျှ ရှာဖွေကာ ဆေးသေတ္တာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်၍ လိမ်းဆေးအချို့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ထွက်ခွာကြမယ်။ ဒီနေ့တော့ အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပြီး ဒီည စောစော အိပ်ကြတာပေါ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ချင်းကျွင်း ထံမှ လက်မောင်းတွင် ဆေးလိမ်းပေးခြင်း ခံနေရသည့် လီချင်း ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာသည် လီချင်း ၏ အမိဖြစ်သူ၏ အိမ်ဖြစ်သောကြောင့် ဤစကားမှာ သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆယ်ရက်။ ကြာလွန်းသည်မဟုတ်သလို တိုလွန်းသည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ပါ။ သို့သော်လည်း မိခင်၏သေဆုံးမှုအတွက် ဝမ်းနည်းနေဆဲဖြစ်သော လီချင်း အတွက်မူ သူ၏နှလုံးသားထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုကို ပြေလျော့စေရန် လုံလောက်သော အချိန်ကို ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်း ပြောလိုက်သည့် စကား၏ ဆိုလိုရင်းကို သူ နားလည်လိုက်ခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ဟုတ်ပါပြီ၊ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာကြတာပေါ့။"
မိခင်ကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခွင့် ရလိုက်ခြင်းမှာ သူ တောင်းဆိုနိုင်သည့် အကြီးမားဆုံးသော ကျေးဇူးတရားပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လောဘကြီးပြီး ထို့ထက်ပို၍ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော တောင်းဆိုမှုမျိုးကို မည်သို့ လုပ်ရက်ပါမည်နည်း။
သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း - တစ်ဖန် ပြန်ရောက်လာဖို့ရာမှာလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးလှသည်။
ညဉ့်နက်လာသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ကာ ပွဲတော်တည်ခင်းသကဲ့သို့ ကြီးကျယ်သော အစားအစာများကို ချက်ပြုတ်ပေးသဖြင့် လူတိုင်း ဝလင်စွာ စားသောက်ပြီး ကျေနပ်စွာ အိပ်စက်ကြသည်။
~~~
ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ပြီးနောက် လီချင်း သည် နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် နိုးထလာပြီး အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်သည်။ သူသည် ဤအိမ်တွင် ကြာရှည်နေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်သဖြင့် သိမ်းဆည်းရန် ပစ္စည်း များများစားစား မရှိပါ။ ဤအိမ်တွင် သူနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ၏မိခင် မကွယ်လွန်မီ ပေးခဲ့သော သေတ္တာအဟောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ကတည်းက အိပ်ရာအောက်တွင် ထားရှိခဲ့ပြီး သူ တစ်ခါမျှ မဖွင့်ကြည့်ရသေးပါ။
သေတ္တာထဲတွင် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေပြီး အကြောင်းအရာများကို သူစိမ်းလက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသည်။ စာမျက်နှာအနည်းငယ် လှန်ကြည့်ပြီးနောက် လီချင်း သည် ဤစာအုပ်တွင် စက်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးနှင့် ၎င်းတို့၏ ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်များအကြောင်း မှတ်စုများ ပါဝင်နေကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသည့်အရာဖြစ်ပြီး လက်ရှိအချိန်တွင် ဤမှတ်စုစာအုပ်၏ အကြောင်းအရာမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို သူ တိတိကျကျ မပြောနိုင်သေးပါ။
သူ၏မိခင်သည် ဤမှတ်စုစာအုပ်ကို အလွန်ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး ကြာရှည်စွာ ဝှက်ထားခဲ့ကာ သူ ထွက်မသွားခင်တွင်လည်း မမေ့မလျော့ဘဲ ယူသွားရန် မှာကြားခဲ့သည်ကို ထောက်လျှင် ဤမှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် အံ့ဩဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေမည်ဟု လီချင်း ယူဆသည်။ ထို့အပြင် ဤစာအုပ်မှာ သူ၏အရင်းအနှီးမိခင် ချန်ရစ်ခဲ့သော အမွေဖြစ်သဖြင့် လီချင်း ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပို၍ တန်ဖိုးကြီးမားသော ရတနာဖြစ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း သစ်သားသေတ္တာကို အမြဲသယ်ဆောင်သွားရခြင်းမှာ အဆင်မပြေလှဘဲ ၎င်းကို ပျက်စီးသွားမည် သို့မဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် သေတ္တာကို ဟိုကိုင်ယွမ် ထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီး နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် သိမ်းဆည်းပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လီချင်း စဉ်းစားနိုင်သည့် အလုံခြုံဆုံး နေရာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ခြံဝင်းထဲတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခြေလျင်လမ်းကြမ်းယာဉ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အစားအစာများ ထည့်ထားသည့် သေတ္တာအချို့နှင့် လက်နက်များကို ကားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ လူတိုင်း အဆင်ပြေစွာ စားသောက်နိုင်ရန်နှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လီချင်း သည် တွန့်ဆုတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် သူ၏မိခင်အိမ်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ခါးသီးမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။
"ချင်းလေး။" ချင်းကျွင်း သည် သူ့နောက်မှ ဖက်လိုက်ပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေလိုက်သည်။ "ဒီနောက်ပိုင်း ဘယ်သွားသွား၊ ငါတို့ရဲ့ အိမ်က ဒီမှာပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။" သူတို့လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်တွဲလိုက်ပြီး လီချင်း ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
"အင်း။" ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း လီချင်း ၏ မျက်နှာသည် ကြည်လင်သွားပြီး အိမ်ဘက်မှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုစုံတွဲ၏ ရင်းနှီးသည့် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်ရလွန်း၍ ရိုးနေပြီဖြစ်သော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားဘေးသို့ သွားကာ ခရီးသည်တင် ထိုင်ခုံတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ "ဖုတ်ကောင်တွေ ဒီအိမ်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်အောင် အိမ်ပတ်ပတ်လည်မှာ အကာအကွယ် စက်ကွင်းတွေ တပ်ဆင်ပေးထားတယ်။ ဒုံးကျည် ဒါမှမဟုတ် ဗုံးနဲ့သာ အထိမခံရရင် ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပြီးသွားတဲ့အခါ အခွင့်အရေးရရင် ငါတို့ ပြန်လာလို့ ရပါတယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီချင်း ၏ မျက်နှာသည် ကြည်လင်သွားပြီး တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ယွမ် လေးရေ။"
ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့ နောက်ခန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကားသည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ လီချင်း သည် အိမ်ကို အမြင်အာရုံထဲမှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်၊ မေမေ။
~~~
လောင်ကျန့်ရယ် သည် Z မြို့ကို အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိသလို နေထိုင်ခဲ့သည်မှာလည်း ကြာမြင့်လှသည်မဟုတ်။ သို့သော် သူ၏ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ထက်မြက်သော မှတ်ဉာဏ်ကြောင့် တစ်ခေါက်ရောက်ဖူးသည့် နေရာကိုပင် သူ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဟွမ်းရှီးလမ်းကနေ ဘေဟွာလမ်းဘက်ကို သွားပြီး အဲ့ဒီကနေ ဆက်တိုက်မောင်းသွားမှာလား။" မြေပုံကို ကိုင်ထားရင်း ချင်းကျွင်း က မေးလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်အခါသင့်တိုင်း လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်များကို ကြည့်ရှုကာ သူတို့လက်ရှိရောက်နေသည့်နေရာကို လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်နေသည်။
"အင်း။ မင်း ဟိုဘက်ကို သွားတုန်းက တိုက်ရိုက်လမ်းအတိုင်း မောင်းခဲ့တာလား။" လောင်ကျန့်ရယ် က စတီယာရင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းကိုင်ရင်း လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေသော ဖုတ်ကောင်များကို ရှောင်တိမ်းကာ မေးလိုက်သည်။
ဤ ခြေလျင်လမ်းကြမ်းယာဉ် (off-road vehicle) သည် သူ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် စတွေ့သည့်နေ့က မောင်းနှင်ခဲ့ရသည့် ကားငယ်လေးထက် ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး မောင်းရသည်မှာလည်း ပို၍ ချောမွေ့သော်လည်း သူ့၏ အကြီးစား ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော Hummer ကားလောက်တော့ မကောင်းပေ။ သို့သော် မည်မျှပင် ခိုင်မာပါစေ၊ ဤယာဉ်က ရေရှည်ဒဏ်ကိုတော့ ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အမြဲတမ်း ချွေတာတတ်သူဖြစ်ရာ ချွေတာနိုင်လျှင် ဘာကြောင့် မချွေတာရမလဲ။ ဤကားကို တစ်နေ့နေ့ တစ်နေရာရာတွင် တိုက်မိ၍ ပျက်စီးသွားသည်အထိ ဆက်သုံးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။
"အဲ့ဒီတုန်းကတော့ ကျွန်တော် လီချင်း လေးကို ရှာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထားတာမို့ အတိုဆုံးလမ်းကိုပဲ ရွေးခဲ့မိတယ်။ မြို့ထဲကနေ ကားတွေနဲ့ ထွက်ပြေးလာကြတဲ့သူတွေ များလွန်းလို့ အဓိက အမြန်လမ်းမကြီးတွေမှာ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့နေတယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းတော့ လမ်းသွယ်လေးတွေပဲ သုံးပြီး Z မြို့ကို ရောက်ဖို့ နှစ်ရက် ကြာခဲ့တယ်။"
ထိုနေ့က သူသည် လီချင်း အဆင်ပြေကြောင်းကိုသာ သေချာစေချင်ခဲ့ပြီး လူတိုင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကြောင်းအတိုင်း မောင်းနှင်လာသည့် တစ်ဦးတည်းသော ကားဖြစ်သည်။ သို့သော် အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ကားများ ပြည့်ကျပ်နေပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကြောင်းများပေါ်သို့ အတင်းတိုးဝင်လာကြသည့်အတွက် သူသည် လမ်းသွယ်လေးများကိုသာ ရွေးချယ်မောင်းနှင်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
"အခုတော့ ဒီအမြန်လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ ပြည့်နေပြီး ထွက်ပြေးနိုင်တဲ့သူတွေလည်း ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီဆိုတော့ လမ်းက အတားအဆီးမရှိသလောက်ပဲ။ အမြန်နှုန်းက ပြဿနာမဟုတ်ပေမဲ့ လမ်းမှာ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကတော့ ပြဿနာပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကားဘေးတွင် ခုန်ပေါက်လိုက်လာသည့် ဖုတ်ကောင်များကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကားအင်ဂျင်သံကို ကြား၍ စုဝေးလာကြသော ဖုတ်ကောင်အုပ်စုများမှာ ရှေ့တွင် များပြားစွာ ရှိနေသည်။
ပြီးခဲ့သည့် ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပင် သေလွန်သူတို့၏ အကြားအာရုံနှင့် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းတို့မှာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
"ဟုတ်တယ်။ Z မြို့ကနေ လူတွေ အများကြီး ထွက်ပြေးတုန်းက အဓိကလမ်းမကြီးတွေမှာ ယာဉ်ကြောတွေ ပိတ်ကုန်တာ။ လူတွေ ကားပိတ်နေချိန်မှာ ဖုတ်ကောင်တွေ တိုက်ခိုက်တာ မခံရဘူးလို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မလဲ။ ကျွန်တော်တို့ သတိထားဖို့နဲ့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကားတွေ ပိတ်ဆို့နေတာကို ရှောင်နိုင်သလောက် ရှောင်ဖို့ လိုတယ်။ ဖုတ်ကောင်တွေ ချောင်းနေနိုင်တယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် က သဘောတူလိုက်ပြီး အာရုံစိုက်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှေ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လူတိုင်းကို ရှုပ်ထွေးသည့် အခြေအနေမျိုးထဲ မရောက်အောင် ရှောင်တိမ်းနေသည်။
"ဒါဆို အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။" လီချင်း ၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်းမှာ အခြားသူသုံးယောက်ထက် အနည်းငယ် နှေးကွေးသော်လည်း စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်နေရာကိုမှ အရေးတကြီး သွားစရာမလိုဘူးဆိုတော့ အရင်ဆုံး အဓိကလမ်းမကြီးအတိုင်း သွားပြီး အခြေအနေကို ကြည့်ကြည့်ရအောင်။ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်တော့ ချင်းကျွင်း ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လမ်းသွယ်လေးတွေကနေတစ်ဆင့် Y မြို့ကို ဝင်သွားတာပေါ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြတင်းပေါက်တွင် တံတောင်ဆစ်တင်ကာ လက်ဖြင့် မေးထောက်ရင်း အကြံပေးသည်။
"ဒါဆိုရင် အချိန်တွေ ပိုကုန်မနေဘူးလား။" လီချင်း က မေးခွန်းထုတ်သည်။
"ငါတို့က အရေးတကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ အလည်အပတ် ထွက်လာတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ မင်းက ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ၊ လီချင်း လေး။" လောင်ကျန့်ရယ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။
"အလည်... အလည်အပတ် ဟုတ်လား။" လီချင်း က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အန္တရာယ်ရှိရင် ငါ ကာကွယ်ပေးမှာပါ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က အလွန်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူငယ်ချင်းကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း က မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ချစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "ဟေ့ ဟေ့၊ ယွမ် လေး။ ငါ့စကားတွေကို မခိုးပြောနဲ့။"
"ဘာဖြစ်လဲ၊ နည်းနည်းလောက် မနာလိုဖြစ်ပြတာ မရဘူးလား။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီချင်း ၏ နုနယ်သော မေးရိုးတစ်လျှောက်ကို လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားသည်။ "အင်း... အလှလေးတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့..."
"မင်း... တော်တော့။ အလှအပအကြောင်း ပြောနေတာဆိုရင်တော့ ငါ လီချင်း က မင်းနောက်ကို မြင်းစီးပြီး လိုက်ရင်တောင် မှီမှာမဟုတ်ဘူး!" လီချင်း က ရှက်စိတ်ကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် စတီယာရင်ကို တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ထားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အပြုအမူကို အတုယူကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မေးရိုးကို လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ထိုဖြူစင်သော မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အင်း၊ တကယ်ကို အလှလေးပဲ။"
"လောင်ကျန့်ရယ်!!" ဟိုကိုင်ယွမ် ဒေါသထွက်၍ အော်လိုက်သည်မှာ ရှားပါးလှသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။
လမ်းပေါ်တွင်ကား၊ အနီးအနား၌ လျှောက်သွားနေသည့် ဖုတ်ကောင်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကားအတွင်းမှ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
~~~
"အာ၊ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ အဓိကလမ်းမကြီးပေါ်မှာ ကားကို ချောချောမွေ့မွေ့ မောင်းသွားဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
အမြန်လမ်းမကြီး၏ စစ်ဆေးရေးဂိတ်မတိုင်မီတွင် စွန့်ပစ်ထားသော ကားများမှာ ပရမ်းပတာ အခြေအနေဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သံထည်များ၊ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များ၊ အရိုးစုများ၊ ပုပ်သိုးနေသော အသားစများနှင့် ပြတ်တောက်နေသော ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကြားတွင် ဖုတ်ကောင်အချို့ကို ဝိုးတဝါး မြင်နေရသည်။ ၎င်းမှာ မေ့ဖျောက်ရန် ခက်ခဲလှသော ထိတ်လန့်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"ရှေ့ကလမ်းကို ငါ သိတယ်။ ငါပဲ မောင်းတော့မယ်။" ချင်းကျွင်း