Rebirth of MC – အခန်း ၅၄
ဟိုကိုင်ယွမ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အရာအားလုံးသည် အလွန်တောက်ပနေသဖြင့် ခဏတာ မျက်စိကျိန်းသွားရသည်။ ဦးခေါင်းက အနည်းငယ် မူးဝေနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေသလို ခံစားရသည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အိပ်ပျော်နေခဲ့ရသည့်နှယ်။
သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့တွင် အကျွမ်းတဝင်ရှိနေသော အခန်းတစ်ခန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤနေရာမှာ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ သူ၏အိပ်ခန်းပင် ဖြစ်သည်။
"ငါ... ငါပြန်ရောက်လာတာလား"
ဟိုကိုင်ယွမ် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး မေ့မြောသွားခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်တွင် အခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် နိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ နင်နိုးလာပြီလား။ ဘယ်လိုနေသေးလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံတွင် စိုးရိမ်မှုများ လွှမ်းခြုံနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်နေခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "နင် အိပ်ပျော်နေတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ လီချင်း နဲ့ ချင်းကျွင်း တို့လည်း နင့်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြတာ။ ယွမ် ကတော့ အခုထိ အပြင်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်အေးသွားရသည်။ သူငယ်ချင်းများအားလုံး ဘေးကင်းကြသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာမိသည်။
"ငါတို့... အခု ဘယ်မှာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ငါတို့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ အပြင်မှာ အခြေအနေတွေက မတည်ငြိမ်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် အခုလောလောဆယ် ဒီမှာပဲ ခိုလှုံနေကြတာ" လောင်ကျန့်ရယ် က ရှင်းပြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ခေါင်းကို အသာအယာ အုံးလိုက်ပြီးနောက် အတွင်းစိတ်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ စွမ်းအားများသည် အနည်းငယ် ကျဆင်းနေသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် တည်ငြိမ်နေသေးသည်။ ပြန်လည်နာလန်ထူရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်ဦးမည်ဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လောင်ကျန့်ရယ်။ ငါ့ကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက်" ဟိုကိုင်ယွမ် အားနည်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် အနည်းငယ်ရှက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး "ဒါက ငါ့တာဝန်ပဲလေ။ နင် မြန်မြန်ပြန်ကောင်းလာဖို့ပဲ လိုတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် မအီမသာဖြစ်စရာကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးအတွက် နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူသိလိုက်သည်မှာ၊ သူ၏ခရီးစဉ်သည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားမည်မဟုတ်ဘဲ ရှေ့ဆက်ရန် အခက်အခဲများစွာ ရှိနေဦးမည်ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင် လောင်ကျန့်ရယ်၊ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာပုံမှ နေ့လယ်စာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
"ကဲ... အခုတော့ ငနဲလေး ယွမ် က 'တရားကျင့်ဖို့' (closed-door cultivation) ဝင်သွားပြီဆိုတော့ ဒီအချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအတွင်းမှာ နင်တို့တွေ ပေါ့ပေါ့ဆဆနေလို့ မရဘူး။ 'အထူးလေ့ကျင့်ခန်း' စကြရအောင်လား"
လောင်ကျန့်ရယ် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သေနတ်ကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ အောက်ဘက်ရှိ လူငယ်နှစ်ဦးကို အထက်စီးမှ အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"အထူးလေ့ကျင့်ခန်း ဟုတ်လား" လီချင်း သေနတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာကာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးလောင်၊ ကျွန်တော်တို့ကို သေနတ်ပစ်ဖို့ သင်ပေးမလို့လား။ တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ တကယ်ကောင်းတာပဲဗျာ! ကျွန်တော် သေနတ်ပစ်တတ်အောင် သင်ချင်နေတာ! ဒါဆိုရင် တကယ့်ကို ယောကျာ်းပီသသွားမှာပဲ!"
မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုမှောင်မည်းသည့် မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ညှိုးကို ဘယ်ညာယမ်းလိုက်သည်။
"သေနတ်ပစ်ဖို့ သင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မကြာခင်မှာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် လေ့ကျင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီးရှိဦးမှာ။ ဒီတစ်ခါတော့ 'အထူးလေ့ကျင့်ခန်း' ဆိုတာ ဒါပဲ!"
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူလက်သီးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လောင်ကျန့်ရယ် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချင်းကျွင်း က သူတို့နှစ်ဦးကိုယ်စား အနည်းငယ် တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးလောင်၊ အဲဒါကို နည်းနည်းလောက် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ"
သူသည် ထိုစစ်သားကို ကောင်းကောင်းမသိသေးသော်လည်း ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုအရ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပုံစံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နောက်ထပ်ဘာတွေ ဖြစ်လာဦးမလဲဆိုသည်ကို သတိထားရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
"ဒီလေ့ကျင့်ခန်းက နင်တို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုအရှိန်နဲ့ ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်းကို တိုင်းတာဖို့အတွက်ပဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ပြင်ပက ဘီလူးတွေအကြောင်း နင်တို့သိပြီးသားအတိုင်းပဲ၊ သူတို့အကိုက်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခြစ်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကူးစက်ခံရမှာပဲ။ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်တဲ့အထိ ငါ နင်တို့ကို လေ့ကျင့်ပေးမယ်။ တကယ်တော့ လက်တွေ့တိုက်ပွဲအခြေအနေမျိုးမှာမှ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သင်ယူနိုင်စွမ်းက အမြင့်ဆုံးကို ရောက်တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့အတွက် နင်တို့ကို အဲဒီလိုမျိုးတော့ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။"
"ဒါတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့တိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုမျိုး လေ့ကျင့်ကြမှာလဲဗျ" ချင်းကျွင်း မေးလိုက်သည်။
"လက်နက်မပါဘဲ လွတ်လပ်စွာ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခြင်းအားဖြင့်ပေါ့၊ နားလည်လား။" သူသည် ယူနီဖောင်းအင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး စီးကရက်တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ တစ်လိပ်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ စီးကရက်တံကို နှုတ်ခမ်းကြားတွင် ဖိကိုက်ထားရင်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်လောင်နေသော မီးတိုင်များအလား ထိုလူငယ်နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။" လီချင်း ရိုးသားလွန်းစွာပင် ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။" ချင်းကျွင်း တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် အိမ်နောက်ဖေးကို သွားကြရအောင်။" စီးကရက်ကို ဖိကိုက်ထားရင်း သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပရိယာယ်ကြွယ်ဝသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူငယ်နှစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားကြပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း မကြာခင်မှာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတော့မည်ဟူသော ကြိုတင်နိမိတ်ကြောင့် နားထင်စပ်တွင် အေးစက်သော ချွေးစက်များ ပေါ်လာသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းလိုက်သလဲ။
ဟိုကိုင်ယွမ် တို့မြို့၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေတွင် နေထိုင်စဉ်က လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နေ့စဉ်ဝါသနာမှာ သူ့လက်အောက်ခံ စစ်သားများကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အော်ဟစ်ငိုညည်းသံများကို နားထောင်ရခြင်းက သူ့ကို ကျေနပ်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းသည်။
(စာရေးသူ - ဒါဆို လောင်ကျန့်ရယ်၊ နင်က တခြားသူတွေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရမှ ပျော်တဲ့သူမျိုးလား။ လောင်ကျန့်ရယ် - ဟိုဘက်ကို သွားစမ်း!)
"အစ်ကိုကြီးလောင်၊ စလိုက်ကြရအောင်!" လီချင်း အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်ဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လောင်ကျန့်ရယ် မှာ လွန်စွာပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေပြီး လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် စီးကရက်ကို ကိုင်ထားကာ အဆုတ်ထဲမှ မီးခိုးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
"ဝင်သာလာခဲ့ကြ၊ ကြိုပြောနေစရာ မလိုဘူး။"
ဒီစကားလုံးတွေက တကယ့်ကို မောက်မာလွန်းလှသည်။ သူသည် ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့ကို အထင်အမြင်သေးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
အရှုံးမပေးလိုသူများဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားများသည် ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲတွင် မီးတောက်ကို ပို၍ တောက်လောင်စေသည်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို နှစ်ဖက်ညှပ်၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
ကောင်းမွန်သော ဗျူဟာပင်။
နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို နှစ်ဖက်ညှပ်တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ပုံရိပ်သည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားရာ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့၏ တိုက်ခိုက်ချက်များမှာ လေထဲတွင်သာ ပျံလွင့်သွားသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် လီချင်း ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည်။ သူ အော်ဟစ်ရန်ပင် ပါးစပ်မဟလိုက်ရသေးခင်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်မှ ကြွတက်သွားပြီး အဝေးသို့ ပစ်လွှင့်ခံလိုက်ရသည်။ လီချင်း သည် ချင်းကျွင်း နှင့် တိုက်မိသွားပြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် အိမ်နောက်ဖေး နံရံဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားကာ အချင်းချင်း ရောထွေးလျက် လဲကျသွားကြသည်။
"တောက်၊ တောက်... ဒီလိုတုံ့ပြန်မှုအရှိန်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ကလေးငယ်လေးတောင် နင်တို့ကို အနိုင်ယူနိုင်မှာပဲ။"
ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို လက်ခံရသည့် မကျေနပ်မှုများဖြင့် တောက်ပြောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် နာကျင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို မြေပြင်မှ ဆွဲထူလိုက်ပြီး လုံးဝပေါ့ပါးနေသည့် ထိုလူဆီသို့ ထပ်မံ၍ အားကုန်ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။
နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိုလူငယ်နှစ်ဦးသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မညှာမတာ လက်သီးချက်များကြောင့် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ အတော်များများ ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အရေပြားပေါ်တွင် မြင်သာသော အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အကွက်များမှာ ကြည့်ရှုသူတိုင်းအတွက် ထိတ်လန့်စရာပင်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် မည်သို့ပြုလုပ်သည်ကို မသိရသော်လည်း သူ၏လက်သီးချက်များမှာ မြန်ဆန်ပြီး တိကျလှသဖြင့် နာကျင်မှုသာ ရရှိစေပြီး ကြွက်သား သို့မဟုတ် အရိုးများကိုမူ ပျက်စီးခြင်းမရှိစေပေ။ သူ၏လေ့ကျင့်ရေးအောက်တွင် သူတို့ခံစားခဲ့ရသော ရိုက်နှက်မှုများမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ရှိသည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ 'တရားကျင့်ခြင်း' (closed-door cultivation) မှ ထွက်လာသောနေ့တွင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံထားရသည့် ညနေခင်း၏ နောက်ဆက်တွဲရလဒ်ကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံပျက်ပန်းပျက် လဲလျောင်းနေကြပြီး အမောတကော အသက်ရှူရင်း ဒဏ်ရာအသစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။
"ဒါ... နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာဖြစ်လာကြတာလဲ။"
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ နင် အဲဒီအထဲကနေ ထွက်လာတော့မလို့လား"
ဟိုကိုင်ယွမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် တရားကျင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယခုမှသာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝမျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ ယူနီဖောင်းအင်္ကျီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ တစ်ဖက်တွင်မူ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံလျက်သား ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာအနာတရများ ရှိနေပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေကြရသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ နင် ပြန်ထွက်လာပြီပေါ့" လောင်ကျန့်ရယ် စီးကရက်ကို မီးညှိလိုက်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးလောင်၊ ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
လီချင်း နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ရင်း အခက်သား ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ငါတို့... ငါတို့ လေ့ကျင့်နေကြတာ။ အစ်ကိုကြီးလောင်က ငါတို့ကို 'လက်တွေ့' လေ့ကျင့်ပေးနေတာလေ။"
ချင်းကျွင်း လည်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ အရမ်းအားနည်းနေသေးတယ်ဆိုတာကို အခုမှပဲ သဘောပေါက်တော့တယ်။"
လောင်ကျန့်ရယ် စီးကရက်မီးခိုးငွေ့များကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "သူတို့က တိုးတက်ချင်စိတ် ရှိကြတယ်လေ။ ဒါကြောင့် ငါက နည်းနည်းလေး ကူညီပေးလိုက်တာပါ။ ဒီလိုမျိုး မလုပ်ပေးရင် သူတို့က အပြင်လောကမှာ ဘီလူးတွေရဲ့ အစာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အေးစက်စက် အပြုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ တစ်ဖက်တွင် အသက်ရှူမှားလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ကျွန်တော်လည်း ပါဝင်လို့ ရမလား" ဟိုကိုင်ယွမ် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ နင် တကယ်ပဲ စမ်းကြည့်ချင်တာလား။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ နင့်ကိုလည်း အထူးဂရုစိုက်ပေးရတော့မှာပေါ့။"
လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အားအင်အနည်းငယ်ရှိသလောက် ပြုံးလိုက်ကြသည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ သတိထားနော်။ အစ်ကိုကြီးလောင်ရဲ့ လက်သီးချက်တွေက တကယ့်ကို နာကျင်ရတာမျိုးပဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် အေးဆေးစွာပင် အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဆင်သင့်ပဲ။"
လောင်ကျန့်ရယ် သူ၏လက်သီးကို မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုလက်သီးချက်မှာ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း လေထုကိုပင် စူးရှစွာ ထိုးဖောက်သွားသည့်အလား အရှိန်အဟုန်ပြင်းထန်လှသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး သူ၏အာရုံစူးစိုက်မှုကို အမြင့်ဆုံးသို့ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်သီးကို ရှောင်တိမ်းမည့်အစား တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"လာလေ!" ဟိုကိုင်ယွမ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏လက်သီးချက်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်ရှိလာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ယိမ်းလိုက်ပြီး အားကို စုစည်းလိုက်သည်။ ထိုခဏတွင် သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်သီးချက်နောက်ကွယ်မှ အားကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်ရိုက်ချက်မျိုးမဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းအထိ တုန်ခါမှုဖြစ်စေသည့် စွမ်းအားမျိုးဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နောက်သို့ သုံးခြေလှမ်းခန့် ဆုတ်ယိုင်သွားသည်။ သူ၏ရင်ဘတ်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် တင်းကျပ်သွားသော်လည်း သူသည် အံကိုခဲကာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
"ကောင်းတယ်၊ အရင်ကလူတွေထက်တော့ ပိုခံနိုင်ရည်ရှိသားပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါက အစပဲရှိသေးတယ်"
လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည် မြေပြင်ပေါ်မှနေ၍ အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်သီးချက်ကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရဖူးသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မည်မျှ နာကျင်နေမည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" လီချင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးလောင်၊ နောက်တစ်ချက် ထပ်လာခဲ့ပါ။"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ သူသည် စီးကရက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာပင် တုန်ခါနေသယောင် ရှိသည်။
"ဒါဆိုလည်း ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ်သင်ခန်းစာကို ခံယူလိုက်ဦး!"
လောင်ကျန့်ရယ် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏လက်သီးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး ပိုမိုတိကျလာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိတော့ဘဲ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် လေ့ကျင့်ရေးသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အလားအလာကို စမ်းသပ်သည့် စစ်မြေပြင်အလား ဖြစ်လာတော့သည်။