ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပြန်အလှန် စကားများနေကြသည့် ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က နံရံကိုမှီရင်း ရယ်မောကာ "ယွမ် လေး၊ ငါတို့က အနာဂတ်မှာ အတူတူ ခရီးသွားကြမှာဆိုတော့ သူတို့ကို အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရနိုင်ဘူး။ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ပါ။ အကယ်၍ မင်းက ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မချပြဘူးဆိုရင် အဲဒီကောင်လေးရဲ့ အဆက်မပြတ် ပူဆာနေတဲ့ အသံတွေကြောင့် ငါအရူးထသွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လီချင်း ၏ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းမှုများကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက် အတော်လေး ခံစားခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ချင်းကျွင်း ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) အကြောင်းကို နှစ်ယောက်လုံးအား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူဘာတွေလုပ်ခဲ့သည်ကိုပါ ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ထံတွင် ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် ဆန့်ကျင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် နေရာလွတ် (Dimension) ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လီချင်း မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တအံ့တဩ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူသည် သတင်းအချက်အလက်များကို အစာကြေအောင် ကြိုးစားနေပုံရသည်။ ချင်းကျွင်း ကတော့ ပို၍တည်ငြိမ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အံ့ဩမှုတစ်ခုသာ ပေါ်လွင်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ လောင်ကျန့်ရယ် က ဆေးလိပ်ကို ကိုက်ထားရင်း မီးခိုးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်နေသည်။ သူသည် သေနတ်တစ်လက်ကို တပ်ဆင်နေရင်း အမြဲတမ်းလိုပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ ထိုသုံးယောက်ကို ယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမြင်၌ ထိုနှစ်ယောက်၏ အံ့ဩမှုမှာ သဘာဝကျသော်လည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် မှာမူ ထူးဆန်းနေသည်။
"မင်းရဲ့ အဲဒီအရာက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ" လီချင်း သည် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီးနောက် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်းတို့လည်း ငါနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ချင်လား" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ထုတ်ယူပြလိုက်ရာ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ဖန်ပြန်၍ အံ့ဩသွားကြသည်။
"မလုပ်ဘူး! မလုပ်ဘူး!" လီချင်း သည် သဘာဝအတိုင်း အလွန်တက်ကြွသူဖြစ်ပြီး တစ်နေရာတည်းတွင် ကြာရှည်ထိုင်နေရသည်ကို မခံနိုင်ပေ။ သူ့ကို ရက်ပေါင်းများစွာ နေရာတစ်ခုတည်းမှာ ထိုင်ခိုင်းခြင်းမှာ သူ့ကို သတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ဒီအစားအစာတွေဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ" စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာပုံကို ကြည့်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပေါင်မုန့်တစ်စကို စားနေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးလောင်၊ ကျွန်တော် 'တရားထိုင်' နေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို အစ်ကို့ဆီမှာပဲ အပ်ခဲ့မယ်နော်"
"ပြဿနာမရှိပါဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။ "မင်းအပြင်ထွက်လာတဲ့အထိ ငါတို့စောင့်နေမယ်၊ ပြီးရင်တော့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာကြရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
"ယွမ် လေး၊ အရင်တစ်ခုခု စားသွားဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ပိန်ပါးသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်သည် ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း ဘာမျှမစားရသေးသည်ကို သူ မမေ့သေးပေ။
"ကျွန်တော် ဗိုက်မဆာပါဘူး"
ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် လမ်းလျှောက်လာသည်။ "မင်း တရားထိုင်ဖို့ စိတ်စောနေတာကို ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒုက္ခပေးလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ လိမ္မာတယ်၊ မင်းရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲ မသွားခင် ဒါလေး အရင်စားလိုက်"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် အရပ်မြင့်မားပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာခန့် ပိုမြင့်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုအချက်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်သော်လည်း ယခုအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က အလွန်နီးကပ်စွာ ရပ်နေပြီး မလျှော့သော ဇွဲဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူ၏ နှလုံးသားမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ခုန်လှုပ်သွားသည်။
‘ဟာ… ဒီလို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးတစ်ယောက်လို တည်ကြည်တဲ့ အမူအရာမျိုးက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ မြင်ကွင်းပါလား’ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ထံမှ ပန်းသီးကို ယူပြီး ကိုက်လိုက်ကာ သူ၏ လှပသော နှုတ်ခမ်းဖူးလေးဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီချင်း ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စနောက်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ချင်းကျွင်း ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ထိုစဥ်မှာပင် တောက်ပသော အနီရောင် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းလာပြီး လီချင်း ၏ နဖူးကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။
ထိခိုက်ခံရသူ၏ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုသံကြားတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
~~~
ကျန်ရှိနေသော သုံးယောက်ကို မှာကြားစရာရှိသည်များ မှာကြားခဲ့ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ မက်မွန်သီးနှစ်လုံးအနက် တစ်လုံးကို ယူလိုက်ပြီး ဝါးအိမ်လေး၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုဆစ်တုပ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ပထမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မက်မွန်သီးတစ်လုံးကို စားဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် မက်မွန်သီး၏ အရသာကို သူကောင်းကောင်းသိသည်။ ထို့အပြင် ဤမက်မွန်သီးများကသာ သူ့ကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်စေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တွန့်ဆုတ်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူသည် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလျှင် မည်မျှပို၍ သန်မာလာမည်ကို သိချင်နေသည်။
တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည့်အခါ ယခင်တစ်ခေါက်ကထက် ပို၍အရသာရှိနေသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး လည်ချောင်းထဲသို့ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းများ စီးဝင်သွားသည်။ အသီးတစ်လုံးလုံးကို စားသုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ပင် စွမ်းအင်လုံးနှစ်ခုကို တစ်ခုတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုစဥ် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"အာ့"
ဟိုကိုင်ယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူဘာမျှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်ယိုင်သွားပြီး ဘေးသို့လဲကျသွားသည်။ ဘာတွေမှားယွင်းသွားသည်ကို စဥ်းစားချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အရိုးများကို အဓမ္မခွဲထုတ်ပြီး သံပိုက်လုံးဖြင့် ထိုးဖောက်ကာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီများကို ခြစ်ထုတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ၎င်းသည် အလွန်နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ရန်ပင် အသက်မရှူနိုင်ဘဲ ချွေးအေးများပြန်လာသည်။
သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကာ နာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည်။
အတိတ်ဘဝက နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ၏ အကိုက်ခံရ၍ သေဆုံးချိန်တွင် ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုမှာ သူ မမေ့နိုင်သောအရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစဥ်က သူသည် လျင်မြန်စွာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ တစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်သော နာကျင်မှုဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူကား...
"အား - "
မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုများမှာ သူ၏ စိတ်ကူးထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မခံနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက်တုန်ခါသွားပြီးနောက် ဘောလုံးကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်ကာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
မျက်နှာပြင်မှ ချွေးစက်များ ကျဆင်းနေပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းမှိတ်ထားကာ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သတိလစ်သွားသည်။ သူသတိမေ့မြောနေစဥ် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နဂါးတက်တူးသည် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ယာဘက်သို့ ပြန့်နှံ့ကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲပေးနေစဥ် ဝါးအိမ်လေးမှာလည်း ပြောင်းလဲလာသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မည်မျှကြာအောင် သတိလစ်နေခဲ့သည်ကို မသိလိုက်ပေ။ သို့သော် သူအသိစိတ်ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်နာကျင်မှုများ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ လက်ခြေအင်္ဂါများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်နေပြီး အရိုးအဆစ်များလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပို၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးလာသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်တရာ အနံ့ဆိုးများထွက်နေသည်။ အလွန်အမင်း နံစော်နေသဖြင့် သူပြန်လည်သတိလစ်သွားလုနီးပါးပင် ဖြစ်သည်။
အနံ့ဆိုးကြောင့် အသက်ရှူမကြပ်စေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကတ္တရာစေးများ လောင်းချထားသကဲ့သို့ အနက်ရောင်ပြောင်းလဲနေသည်။ ဤသည်မှာ ယခင်တစ်ခေါက် အဆင့်တက်စဥ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအနံ့ဆိုးမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။
သူသည် အားတင်းကာ ထလိုက်ပြီး စမ်းရေကန်ဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သဖြင့် ခြေလှမ်းများ ယိုင်သွားရသည်။ ဝါးအိမ်လေး၏ အပြင်ဘက် မြေပြင်တွင် အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော ပန်းအမျိုးမျိုးတို့က မည်သို့ဖြစ်သည်မသိ ပွင့်လန်းနေကြသည်။ စိုက်ခင်းများမှာမူ ပြောင်းလဲမှုမရှိသော်လည်း ၎င်းကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းကြည်ကြည်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ စမ်းရေကန်နှင့် ပတ်သက်၍မူ အရင်က ဝန်းရံထားသော ဝါးတောများမှာ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားပြီး စမ်းရေကြည်များပြည့်လျှံကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝစွာဖြင့် ထင်ရှားစွာပေါ်လာသည်။
အို ဘုရားသခင်! သူ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ပျော်သွားရုံဖြင့် နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခုလုံးသည် အောက်ဖက်အထက် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း နေရာလွတ် (Dimension) သည် အနည်းငယ်ပို၍ ကျယ်ဝန်းလာသည်ဟု ခံစားရသည်။
နေရာလွတ် (Dimension) ၏ ဤမျှကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အနံ့ဆိုးများကိုတော့ သူလျစ်လျူရှုထား၍ မရတော့ပေ။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် သူသည် ညစ်ပေနေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ ရေချိုးရန်သာဖြစ်သည်။
ရေကန်ထဲတွင် ခဏတာ စိမ်နေပြီးနောက် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမည်းစက်များ တစ်စက်မျှ မကျန်ရစ်စေရအောင် ပွတ်တိုက်ဆေးကြောလိုက်သည်။ သူ၏ အထင်အမြင်မှားခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခင်ကထက် အနံ့ပိုဆိုးရုံသာမက အညစ်အကြေးများမှာလည်း ပို၍သန့်စင်ရခက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ အနံ့ဆိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူရေကန်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် နေခဲ့ရသည်။
မက်မွန်သီးစားတိုင်း ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရဦးမည်ကို ပြန်တွေးမိသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
ရေချိုးပြီးနောက် လန်းဆန်းသွားသော သူသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားရန် အတော်လေး အားထုတ်လိုက်ရသည်။ ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သူနောက်ဆုံးတွင် အနားယူနိုင်ခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်ကာ ဗလာစာမျက်နှာများပေါ်တွင် အသစ်ပေါ်လာသည့်အရာများကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တတိယအဆင့် အတတ်ပညာများနှင့် ပတ်သက်သော စာလုံးအသစ်များ ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူစားခဲ့သော ဒုတိယမြောက် မက်မွန်သီးမှာ အသားအရေတင်မကဘဲ အရိုးနှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီများထဲမှ အညစ်အကြေးများကိုပါ သန့်စင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမျှလောက် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်ရခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။ စားပွဲပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော နောက်ဆုံး မက်မွန်သီးမှာလည်း သူ့အတွက် အသုံးဝင်ပုံရှိသေးသည်။
တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် သူသင်ယူလိုက်ရသော "ကောင်းကင်ဖုံးကွယ်ခြင်း အစီအရင်" (Heaven Concealing Array) အသစ်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ပေါင်းစပ်ပြီး ဧရာမ အကာအကွယ်နယ်မြေတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ပထမအဆင့်နှင့် ဒုတိယအဆင့် ပညာရပ်များကို ရရှိခဲ့စဥ်က သူသည် ၎င်းတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း အားလုံးကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ယခု တတိယအဆင့် အစီအရင်၏ ဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ကြည့်သောအခါ ၎င်းသည် သူထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အစီအရင်ကို ဖွင့်ထားသရွေ့ မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ၎င်း၏ ကြာချိန်သည် အသုံးပြုသူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်မူတည်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် စားပွဲပေါ်ရှိ မက်မွန်သီးက အသုံးဝင်လာသည်။ အစီအရင်ကို ဖွင့်ထားစဥ် အတွင်းအား ကုန်ခမ်းသွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဤမက်မွန်သီးကို စားသုံးခြင်းဖြင့် စွမ်းအင်များကို ချက်ချင်းပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်သည်။
သို့သော် ဤမက်မွန်သီးကို ယခင်နှစ်လုံးကဲ့သို့ စား၍မရပေ။ ၎င်း၏ အသားကို ကြိတ်ခြေပြီး စမ်းရေနှင့် ရောစပ်ကာ ဖျော်ရည်အဖြစ် ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤမက်မွန်သီးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဝါးပြွန်သုံးခုစာ ရရှိနိုင်သည်။
စာအုပ်တွင် ရေးသားထားသည့်အတိုင်း သူသည် အသီးကို ဇလုံကြီးတစ်ခုထဲတွင် ကြိတ်ခြေပြီး စမ်းရေအနည်းငယ် ရောထည့်လိုက်သည်။ ဝါးပြွန်သုံးခုထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် အလုံပိတ်ကာ ဝါးအိမ်ဘေးတွင် မြေမြှုပ်လိုက်သည်။
အရာအားလုံးကို စီမံပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပဉ္စမမြောက်နေ့တွင် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်လာခဲ့သည်။