Rebirth of MC – အခန်း ၅၁
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ အာရုံစူးစိုက်ကာ အထဲတွင် ရှိနေသမျှကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အရာရာတိုင်းသည် အရင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် လီချင်း တို့သည် သူတို့၏ တာဝန်များကို အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ဆောင်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ချင်းကျွင်း ကမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကာ သူ့အလုပ်သူ လုပ်နေသည်။ ယွမ် သည်လည်း ဘေးတွင် ရှိနေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင်ပင် ဤနေရာတွင် အလုပ်များနေခဲ့ရသည်။ အရာအားလုံး စနစ်တကျ ရှိနေသည်ကို မြင်ရခြင်းက သူ့အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
"အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ကြပြီလား" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့အား လှည့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး။"
ဟိုကိုင်ယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အာရုံကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ အရာရာတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လေတိုက်ခတ်သံမှလွဲ၍ မည်သည့်အသံမျှ မကြားရပေ။ သူသည် ဤတိတ်ဆိတ်မှုကို နှစ်သက်သည်။ ဤအချိန်မျိုးတွင်သာ သူသည် စိတ်ကို အမှန်တကယ် ငြိမ်သက်အောင် ထားနိုင်လေ့ရှိသည်။
သူသည် အဝေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် မြေပြင်သည် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း သူ့အတွက်တော့ အရေးမကြီးပေ။ သူ့ပန်းတိုင်က ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။ သူသည် ဆက်လက်၍ လျှောက်လှမ်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခြေလှမ်းများကို စတင်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ့ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ခိုင်မာနေသည်။ သူသည် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် အခက်အခဲများကို ကျော်လွှားရန် သူ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ညတာလုံး အေးချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး အားလုံးလည်း သက်သောင့်သက်သာ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အခြားသူများထက် အစောဆုံး နိုးတတ်သည့် လောင်ကျန့်ရယ် ပင်လျှင် အိပ်ရာမှ ထရန် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေမိပြီး နေ့လယ်စာစားချိန် နီးကပ်လာသည့်တိုင် အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းနေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အိပ်ရာမှ ထရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ ဗိုက်ဆာလာခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ထိုင်လိုက်သည့်အခါ သူသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် တရားမှတ်နေသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ချက်ချင်းပင် တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒီကောင်လေးက အခုထိ တရားမှတ်နေတုန်းလား။
ဆယ်ရက်ကျော်ကာလအတွင်း အနီးကပ် နေထိုင်ခဲ့ရသည့်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အလေ့အထများကို လောင်ကျန့်ရယ် အတော်အတန် နားလည်လာခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်စက်တတ်သူမျိုး မဟုတ်မှန်း သူ သိသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် နိုးလာတိုင်းတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တစ်ညလုံး တရားမှတ်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရလေ့ရှိပြီး နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း တစ်နေ့တာလုံး စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းနေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် တရားမှတ်ခြင်းသည် ထိုလူငယ်အတွက် ကျင့်စဉ်တိုးတက်စေရုံသာမက ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ခြင်းနှင့် တူညီသည့် ပြန်လည်အားဖြည့်မှုကိုပါ ရရှိစေသည်ဟု သူက ခန့်မှန်းထားသည်။
သို့သော် ဒီနေ့တွင်မူ သူသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ ကြာမြင့်စွာ တရားမှတ်နေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုပေ။ အကြောင်းမှာ တရားမှတ်ခြင်းသည် ကျင့်စဉ်ကျင့်ခြင်းနှင့် တူညီကြောင်း၊ အကယ်၍ ပြင်ပအနှောင့်အယှက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားနိုင်ကြောင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို ကြိုတင် သတိပေးဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက တရားမှတ်နေသူအတွက် အလွန်ပင် ထိခိုက်နစ်နာနိုင်သည်။
မနေ့က လီချင်း ကို သူ့မိခင်နှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် စကားပြောခွင့်ရအောင် ကူညီပေးခဲ့သည့်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စွမ်းအင်များကို အနည်းဆုံးအထိ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူ အခုထိ နိုးမလာသေးခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူ တွေးလေလေ ပို၍ သင့်လျော်သည်ဟု ထင်လေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူငယ်လေး၏ ဖြူဖျော့ပြီး နူးညံ့သည့် မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို အသံမထွက်အောင် ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။