အခန်း ၅၀
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါကို စားလိုက်စမ်း။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ရှေ့တွင် ချထားသည့်အရာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အသားတုံး အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း အရောင်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်တောက်ပနေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခေါင်းမော့ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဒါ... ဒါက ဘာလဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။ "မင်း သိချင်နေတာလား။ ဒါက မင်းတို့လို လူတွေအတွက်တော့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အရာပဲ။ စားလိုက်။ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းလဲပေးလိမ့်မယ်။"
အနီးအနားတွင် ရှိနေသော လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည်လည်း ထိုအသားတုံးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာနေသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း တကယ်ပဲ ဒါကို လုပ်မှာလား။" လီချင်း က မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ငါ လုပ်ချင်တာကို လုပ်နေတာပဲ။ သူ စားချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မစားချင်သည်ဖြစ်စေ ဒါက သူ့ကံကြမ္မာပဲ။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ထိုအသားတုံးကို လက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။ အသားတုံးသည် ထူးဆန်းစွာပင် ပူနွေးနေသည်။ သူသည် ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အပူလှိုင်းတစ်ခုသည် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖက်ထားလိုက်သည်။
"နာတယ်... အရမ်းနာတယ်..."
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုမြင်ကွင်းကို လက်ပိုက်ကာ ငေးကြည့်နေသည်။ "ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်း ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် မင်း အရင်ကထက် ပိုသန်မာလာလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့..."
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စကားကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ အဝေးသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။ လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့သည်လည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက် ကြိုးစားရုန်းကန်နေရသည်။ အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ တင်းမာနေပြီး နောက်ထပ် ဖြစ်လာမည့်အရာများကို မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ကြပေ။
ညစာစားပြီးချိန်တွင် ကောင်းကင်မှာ မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ ကပ်ဘေးကာလတွင် ညဘက်၌ မီးဖွင့်ခြင်းသည် အန္တရာယ်ကို ဆွဲဆောင်သဖြင့် တစ်အိမ်လုံးမှာ မှောင်မိုက်နေသည်။ သို့သော် လူတိုင်းမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသဖြင့် ဤအခြေအနေကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
အိမ်မှာ အခန်းနှစ်ခန်းပါဝင်ပြီး လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့မှာ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိကြသဖြင့် အခန်းခွဲပေးရန် မလိုအပ်ပေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့မှာမူ သဘာဝအတိုင်း အခန်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူနေကြမည်ဖြစ်သည်။
ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် မိခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ လီချင်း အတွက် ယနေ့တွင် ဝေဒနာနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ခံစားစေခဲ့သည်။ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် သန့်ရှင်းသောအဝတ်အစားများကို ထုတ်ယူကာ ရေချိုးခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ကပ်ဘေးနေ့ စတင်ပြီးနောက် ဆယ်ရက်ကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း အိမ်ရှိ လျှပ်စစ်နှင့် ရေပေးဝေမှုများမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် မြို့ပြင်ရှိ အိမ်များတွင် ရေလှောင်ကန်နှင့် အရန်မီးစက်ရှိထားခြင်းမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်ဖြစ်သဖြင့် လျှပ်စစ်မီးနှင့် ရေအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ရေနွေးဖြင့် ရေချိုးနိုင်ခဲ့သည်။
အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရေပိုက်ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရေနွေးပန်းအောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရေနွေးငွေ့များ စိမ့်ဝင်လာသဖြင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာသည်။ နံရံကို ကျောမှီထားရင်း ပခုံးများကို ကုပ်တွန့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် "ကလပ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ရေချိုးခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး အရိပ်တစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။ မျက်လုံးမှိတ်ထားသော်လည်း ဝင်လာသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း လီချင်း အလိုလို သိလိုက်သည်။ သူသည် တောင့်တင်းသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် လက်မောင်းသွယ်သွယ် နှစ်ဖက်က သူ့ခေါင်းဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ရောက်လာကာ သူ့ကို ပိတ်မိသွားစေသည်။
"မင်း... ချင်းကျွင်း၊ ငါ ပြောစရာရှိ..."
ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရေကျသံများမှာ ကြာရှည်စွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီးမှ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
အခန်း ၅၁
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် တံခါးကို အသာအယာ ပိတ်လိုက်သည်။ အခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီချင်း သည် ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်မှ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ပင် တင်းမာသွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားအချို့ကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူသည် အခန်း၏ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရှိနေသော ချင်းကျွင်း ကို တစ်ချက်မျှ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်းကျွင်း သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဘာမျှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။
"မင်း အိပ်တော့မလို့လား" ဟိုကိုင်ယွမ် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း သည် ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် စကားပြောရသည်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်းမှ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရေချိုးခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး လီချင်း ထွက်လာသည်။ သူသည် ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာသည့်အခါတွင် အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေဆဲပင်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရေချိုးလို့ ပြီးပြီလား"
လီချင်း သည် ခေါင်းကို အသာညိတ်လိုက်သည်။ "ပြီးပါပြီ"
"ကောင်းပြီ။ အိပ်တော့။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
လီချင်း သည် အိပ်ရာ၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ဝင်လှဲလိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ချင်းကျွင်း သည်လည်း သူ့အိပ်ရာတွင် လှဲလိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
သို့သော်လည်း လီချင်း အတွက်မူ အိပ်ပျော်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ သူသည် ဘေးတွင် ရှိနေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အသက်ရှူသံကို ကြားနေရသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေ တွေးနေသလဲဆိုသည်ကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို ဖုံးကွယ်ထားသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။
ညဉ့်နက်လာလေလေ၊ အပြင်ဘက်မှ လေတိုက်သံများမှာ ပို၍ဆိုးရွားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ကပ်ဘေးကာလ၏ အမှောင်ထုသည် အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုထားသည်။ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသော သူတို့လေးဦးသည် ကံကြမ္မာ၏ လမ်းဆုံလမ်းခွတွင် ရှိနေကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ အစီအစဉ်များစွာကို တွေးတောနေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကို ပေးခဲ့သည့်အရာမှာ အန္တရာယ်များသော်လည်း သူသည် ထိုအရာက လောင်ကျန့်ရယ် ကို မည်သို့ပြောင်းလဲစေမည်ကို စောင့်ကြည့်လိုနေသည်။
အရာအားလုံးသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း အနာဂတ်တွင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။