လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ဝဲဘက်လက်ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် ရှေ့သို့တိုးလာပြီးနောက် ချင်းကျွင်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "သူမရဲ့လက်ကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်တာ ခင်ဗျားလား။"
လက်ကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်သည့်ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း သွေးတိတ်စေရန် ပြုလုပ်ထားသည့် ပတ်တီးစည်းပုံမှာမူ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင်ပင် စုံလင်လှသည်။ ဤမျှဆိုးရွားလှသော အခြေအနေမျိုးတွင် ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်ကောင်းကို ရရှိနိုင်သည်မှာ ဤလူ၏ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုသည် အံ့မခန်းပင်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
"ကျွန်တော် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ရှေ့တံခါးတွေက ပွင့်နေပြီးသား။ ကျွန်တော် အထဲဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ သူမကို ဘီလူးတစ်ကောင်က လှဲချလိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ လက်ဝဲလက်က အကိုက်ခံထားရပြီးသား။" ချင်းကျွင်း သည် လီချင်း ကို နှစ်သိမ့်ရင်း ရှင်းပြသည်။ "ဒီကို လာတဲ့လမ်းမှာ ဒီသတ္တဝါတွေရဲ့ အကိုက်ခံရတဲ့သူတိုင်း နောက်ဆုံးမှာ သူတို့လိုပဲ ဖြစ်သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် အကိုက်ခံထားရတဲ့နေရာကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မလားလို့ တွေးမိခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့..."
"ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ကူးစက်မှုက အရမ်းမြန်တယ်။ အကိုက်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခြစ်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း ၏ မိခင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ရင်း စကားကို ကြားဖြတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရသော် သူမသည် ပြောင်းလဲစပြုနေပြီဖြစ်သည်။ ကနဦး ကူးစက်ခံထားရသော နေရာကို ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သော်လည်း ကူးစက်မှုနှုန်းကိုသာ အနည်းငယ် နှောင့်နှေးစေနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မပြောပါနဲ့... သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ လုံးဝလမ်းမရှိတော့ဘူး ဆိုတာမျိုးတော့ မပြောပါနဲ့။" တဖြည်းဖြည်းချင်း စိတ်တည်ငြိမ်လာသော လီချင်း သည် ကျန်လူသုံးဦးကို တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီးနောက် သူ၏ အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ကယ်တင်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အန်တီ့ကို သတိပြန်ဝင်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပြီး ခဏတာ စိတ်ကြည်လင်နေအောင်တော့ လုပ်ပေးနိုင်မယ်။ အဲဒါဆိုရင် ခင်ဗျား သူမနဲ့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ စကားပြောခွင့် ရပါလိမ့်မယ်။"
မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မော့ကြည့်ရင်း လီချင်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ယွမ် လေးရေ၊ ကျွန်တော့်အမေနဲ့ စကားပြောခွင့်ပေးပါနော်။"
သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိခင်၏ဘေးမှ ခွဲခွာခဲ့ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဆုံခွင့်မှာ အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။ ပုံမှန်ရက်များတွင် ဖုန်းဆက်မှသာ မိခင်၏အသံကို ကြားရပြီး စကားပြောနိုင်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်သာ ချင်းကျွင်း နှင့် လမ်းခွဲလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါက သူသည် ဤမြို့သို့ ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။
ကပ်ဘေးစတင်သည်မှာ ဆယ်ရက်ကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူသည် ထိုအချိန်ကာလတစ်လျှောက်လုံး မိခင်နှင့်အတူ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော်လည်း အချိန်အများစုမှာ အပြင်ဘက်ရှိ ထိုသတ္တဝါများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ရင်းသာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ သူ၏မိခင် ကြုံတွေ့နေရသော ပြဿနာနှင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့နှံ့နေသော ကူးစက်မှုကို သူ အတော်အတန် နားလည်နေသည်။ သူမ အကိုက်ခံရပြီးနောက်တွင် ထိုသတ္တဝါများထဲမှ တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်မှာ သေချာနေပြီဖြစ်သည်။ ယခုတွင် သူသည် မိခင်ကို ဤကံကြမ္မာမှ ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းဆိုနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမနှင့် နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကား ပြောခွင့်ရရန်သာ ဆန္ဒရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုလို တွေးကြည့်လိုက်လျှင်ပင် ၎င်းသည် အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်ကြီးလွန်းသော ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။
"ချင်းကျွင်း၊ အစ်ကို လောင်ကျန့်ရယ်၊ အဲဒီထောင့်က ပရိဘောဂတွေကို ဖယ်ပေးလို့ရမလား။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဗီရိုနှင့် လက်တင်ကုလားထိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း သည် ဟိုကိုင်ယွမ် အဘယ်ကြောင့် ပရိဘောဂများကို ဖယ်ခိုင်းမှန်း နားမလည်သော်လည်း လီချင်း အတွက်ဟု တွေးကာ မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ လိုက်လုပ်ပေးလိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ တာအိုအနုပညာကို သိရှိထားသည်။ သူက ပရိဘောဂများကို ဖယ်ခိုင်းသည်ဆိုလျှင် နေရာလွတ် (Dimension) ကို အသုံးပြု၍ တစ်စုံတစ်ရာသော အစီအရင်တစ်ခု ပြုလုပ်တော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူလည်း အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းမနေတော့ပေ။
အကူအညီပေးရန် မတောင်းဆိုထားသော်လည်း လီချင်း သည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
ထိုသုံးဦး ပရိဘောဂများကို ရွှေ့ပြောင်းနေစဉ်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း ၏ မိခင်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် ဘယ်ဘက်လက်ကို ယမ်းလိုက်ကာ အကြွေစေ့အဆောင်သုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ထဲသို့ စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းပြီးနောက် တစ်ခုကို အမျိုးသမီး၏ နဖူးပေါ်၊ တစ်ခုကို ရင်ဘတ်ပေါ်နှင့် တစ်ခုကို ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို နေရာချလိုက်သည်နှင့် တစ်ချိန်က မီးခိုးရောင်သန်းနေသော သူမ၏ မျက်နှာအဆင်းသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း အရောင်ဖျော့ဖျော့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အားအင်များ သိသိသာသာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကာ အသက်ရှူသံမှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းပြီး တည်ငြိမ်လာသည်။
"ယွမ် လေး၊ ပြီးသွားပြီ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ဘေးသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒါဆိုရင် အန်တီ့ကို အဲဒီထောင့်ဆီ ရွှေ့ပေးပါ။ သစ်သားအပိုင်းအစတွေ နေရာမရွှေ့သွားအောင် သတိထားပေးပါ။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ထမင်းစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
လီချင်း သို့မဟုတ် ချင်းကျွင်း တို့ မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မမြင်သည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပုရွက်ဆိတ်ပုံဆောင်ခဲများပါသော ဖန်ပုလင်း၊ ပန်းကန်ပြားနှင့် စမ်းရေပါသော ပြွန်တို့ကို သူ၏ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ဇွန်ဘီတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် သေမျိုးမဟုတ်သော အနှစ်သာရနှင့် ယင်စွမ်းအင်တို့ ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့နှစ်ခု ပေါင်းစပ်ကာ သေစေနိုင်သော ကူးစက်ရောဂါပိုးကို ဖန်တီးကြသည်။ သက်ရှိတစ်ခုသည် ဇွန်ဘီ၏ အကိုက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အခြစ်ခံရခြင်းကြောင့် အသွင်ပြောင်းသွားရခြင်းမှာ ထိုသူ၏ အတွင်းစွမ်းအင်များကို ထိုဗိုင်းရပ်စ်က စားသုံးလိုက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦး၏ အတွင်းစွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသွင်ပြောင်းခြင်းမှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်လာတော့သည်။
လက်ရှိတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် စီစဉ်နေသော 'စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစီအရင်' သည် လူတစ်ဦး၏ အတွင်းစွမ်းအင်ကို ခဏတာ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် လီချင်း ၏ မိခင်ကို အသွင်ပြောင်းစေလိုသော ဗိုင်းရပ်စ်ကို နှောင့်နှေးစေပြီး သူမအား ခဏတာ စိတ်ကြည်လင်နေစေရန် အခွင့်အရေးပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ရေအနည်းငယ်ကို ပန်းကန်ပြားပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်ပြီးနောက် အနီရောင် ပုံဆောင်ခဲဆယ်ခုကျော်ကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မက်မွန်သစ်သားပြားပေါ်တွင် စာလုံးရေးမည်မဟုတ်သဖြင့် မှင်ပိုမို လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ ပုံဆောင်ခဲများ ရေထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားသောအခါ ပန်းကန်ပြားအလယ်တွင်ရှိသော အနီရောင်အရည်မှာ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့် ရှိသည်။ များလွန်းသည်မဟုတ်သော်လည်း ဤအစီအရင်ကို အပြီးသတ်ရန်အတွက် လုံလောက်သည်။
ပြွန်နှင့် ဖန်ပုလင်းကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူသည် စုတ်တံနှင့် ပန်းကန်ပြားကို ကိုင်ကာ ထောင့်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
သူသည် လီချင်း ၏ မိခင်ကို ဤနေရာသို့ ရွှေ့ခိုင်းရခြင်းမှာ ဤထောင့်တွင် ငုပ်လျှိုးနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြင့်မားဆုံးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပန်းကန်ပြားကို တစ်ဖက်တွင် ချထားပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် စုတ်တံကိုညှပ်ကာ လက်တံဆိပ်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ စုတ်တံသည် ရွှေရောင်လင်းလက်လာပြီး ငွေရောင် နဂါးတစ်ကောင်သည် လေထဲသို့ ခုန်ပျံထွက်လာသည်။ ညာလက်ဖြင့် သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို ကိုင်ကာ အနီရောင်မှင်ကို စုတ်တံဖြင့် တို့ယူပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အဆောင်စာလုံးများကို လျင်မြန်စွာ ရေးသားလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို ငေးကြည့်ရင်း ချင်းကျွင်း နှင့် လီချင်း တို့သည် အဘယ်အရာဖြစ်ပျက်နေမှန်း မသိကြသော်လည်း သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မေးမြန်းရန် ကြောက်နေကြသည်။
ဤအစီအရင်မှာ ရှည်လျားသော အဆောင်စာလုံးတန်းကို လိုအပ်ပြီး ပိုမိုရှုပ်ထွေးသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ရေးသားပြီးစီးချိန်တွင် လီချင်း ၏ မိခင်ကို နှစ်ပတ်လည်ပတ်နေသော စာလုံးတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး နောက်ဆုံးစာလုံးကို သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်တွင် ရေးသားထားသည်။
နောက်ဆုံးစာလုံးကို ရေးသားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏လက်ထဲရှိ စုတ်တံမှာ ငွေရောင်ဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ ပင်ပန်းစွာ အသက်ရှူရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပိန်ပါးသောခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
"ယွမ် လေး။" သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ပြေးလာကာ သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
"ကျွန်... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။" ချွေးစက်များဖြင့် စိုစွတ်နေသော စကျင်ကျောက်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သည့် မျက်နှာဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို ကြည့်ကာ အားတင်းပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် စုတ်တံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်ထပ် အဆောင်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးကာ နောက်ဆုံးစာလုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထပ်မံပေးပို့လိုက်သောအခါ အစီအရင်တစ်ခုလုံးသည် ငွေရောင်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။ အလင်းတန်းများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
"မိနစ် သုံးဆယ်ပဲ အချိန်ရမယ်။ အဲဒီအချိန်ကို အကျိုးရှိရှိ သုံးပြီး မင်းအမေနဲ့ စကားကောင်းကောင်း ပြောလိုက်ပါ။ အဆောင်စာလုံးရဲ့ နယ်နိမိတ်ကိုတော့ ကျော်မလာနဲ့၊ အန္တရာယ်များတယ်။" ဤသို့ မှာကြားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချလိုက်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ခွင်ပေါ်တွင် မှီချလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အများစုကို အသုံးပြုလိုက်ရသဖြင့် သူသည် သတိလစ်မေ့မြောသွားတော့သည်။
လီချင်း သည် သူ၏ မိခင်နှင့် မည်သည့်အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုခဲ့သည်ကို သူ မသိရှိသော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သုံးနာရီခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လီချင်း ၏ မိခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အိပ်ရာခင်းနှစ်ထပ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားပြီး ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ ဘေးတစ်နေရာတွင် လီချင်း သည် မျက်လုံးများ နီရဲလျက်၊ အချိန်အတော်ကြာ ငိုကြွေးထားပုံရကာ အကြည့်တို့မှာ လေဟာနယ်ဆီသို့သာ စိုက်ဝင်နေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ချင်းကျွင်း တို့မှာမူ နောက်ဖေးတွင် သင်္ချိုင်းတွင်း တူးနေကြသည်။ ၎င်းမှာ မည်သူ့အတွက်ဖြစ်သည်ကို မေးမြန်းရန်ပင် မလိုတော့ပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ကြားနိုင်စွမ်းမှာ သာမန်လူတို့ထက် ထက်မြက်သည်။ သူ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ့ထံသို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိလာသည်။
"နိုးလာပြီလား။ ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"
"သိပ်မဆိုးပါဘူး။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အများကြီး သုံးလိုက်မိလို့ သတိလစ်သွားတာပါ။ ခဏလောက် နားလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။" လှေကားထိပ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ရင်း သူသည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် အသာအယာ ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နိုးလာသည်ကို မြင်လျှင် ချင်းကျွင်း သည် လက်ထဲရှိ ပေါက်တူးကို ချလိုက်ပြီး သူတို့ တူးထားသည့် ခါးလောက်ရှိသော တွင်းထဲမှ တက်လာသည်။ "ယွမ် လေး၊ မင်းကို ပြောစရာရှိတယ်။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။"
"ဟုတ်ကဲ့။" လောင်ကျန့်ရယ် ကို တစ်ချက်မျှ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချင်းကျွင်း နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
အိမ်ထဲသို့ ရောက်လျှင် ချင်းကျွင်း သည် တံခါးအပြင်ဘက်ကို တစ်မိနစ်ခန့် ငေးကြည့်နေပြီးမှ ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ "မင်းက ဘာမှမပြောဘဲ တစ်နှစ်လောက် ပျောက်သွားတာ၊ ငါနဲ့ လီချင်း တို့ကို ရှာရင်းနဲ့ အရူးမဖြစ်ရုံတမယ် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ အင်တာနက်ပေါ်က စစ်တပ်ရဲ့ ဖမ်းဝရမ်းကကော ဘာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီစစ်သားကကော၊ မင်းက ဘာလို့ သူ့နဲ့ ခရီးအတူသွားနေရတာလဲ။ သူက မင်းကို ဖမ်းမိပြီး စစ်တပ်အကျဉ်းထောင်ဆီ ခေါ်သွားမလို့လား။" အေးဆေးတည်ငြိမ်တတ်သော ချင်းကျွင်း အတွက်မူ ယခုကဲ့သို့ စိတ်မရှည်စွာ ပေါက်ကွဲပြီး မေးခွန်းများ ဆက်တိုက်မေးနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။
ချင်းကျွင်း ကို တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထမင်းစားပွဲတွင် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ "အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် နေရာလွတ် (Dimension) ကနေ ထွက်လာခဲ့တာက ဖြေရှင်းရမယ့် ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ။ ကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ရမှာမို့လို့ မနေနိုင်ခဲ့တာပါ။ ဖမ်းဝရမ်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ လောင်ကျန့်ရယ် နဲ့ကတော့ နေရာလွတ် (Dimension) ကို ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းမှာ ဆုံခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် အဆောင်စာလုံးတွေနဲ့ တာအိုအနုပညာကို သုံးတာက ကျွန်တော် တစ်နှစ်လောက် ပျောက်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။" ချင်းကျွင်း ကို ဘာမှ ထပ်မဖုံးကွယ်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ ဆက်ပြောသည်။ "အော် ဟုတ်သားပဲ၊ အခုလက်ရှိမှာ ကျွန်တော့်နာမည်က ဇီယွမ် ပါ။ အစ်ကိုက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ၊ ကျွန်တော် ထပ်ရှင်းပြစရာ မလိုလောက်တော့ဘူး ထင်ပါတယ်။"
"အင်း။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ချင်းကျွင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြေလျော့သွားသည်။ "ဒါဆို အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမှာလဲ။ နေရာတိုင်းက ရှုပ်ထွေးနေတာပဲ။"
"ကျွန်တော် နေရာလွတ် (Dimension) ကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ အာဏာစက်တွေက အဲဒီမှာပဲ အဓိက ရှိနေတာ။ အစ်ကိုကကော။ ပြီးတော့ အစ်ကို့မိသားစုကကော၊ လီချင်း လေးကို ရှာဖို့ ထွက်လာတာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလား။" သူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ ရေနွေးအိုးကို ယူ၍ ချင်းကျွင်း နှင့် သူ့အတွက် ရေငှဲ့လိုက်သည်။
"ဟွန်း၊ အဲဒီမိသားစုနဲ့ ငါ ဘယ်လောက်ထိ စိတ်ခံစားချက်တွေ ရှိနေမှာမို့လို့လဲ။ သူတို့ခိုင်းသမျှ နားထောင်လွန်းလို့ ငါ့အဖေက ငါ့သဘောဆန္ဒကို မမေးဘဲ တခြားသူနဲ့ စေ့စပ်ပေးဖို့ လုပ်နေတာ။ ငါ့ လီချင်း လေးကို ဆုံးရှုံးရလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေမလို့။" သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး မထီတရီ ရယ်မောလိုက်သည်။
"အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ။ အုပ်စုလိုက်နေတာက ပိုလုံခြုံပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကျောချင်းကပ်ပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်တာပေါ့။" လက်ထဲရှိ ရေခွက်ကို မော့သောက်လိုက်ရင်း သူက ပြောသည်။ "လက်ရှိမှာ လီချင်း လေးရဲ့ စိတ်အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး။ အစ်ကိုက သူ့ကို သေချာနှစ်သိမ့်ပေးပြီး ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"
"သေချာတာပေါ့။"
ထိုညနေခင်းတွင် သူတို့လေးဦးသည် လီချင်း ၏ မိခင်ကို နောက်ဖေးတွင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပြီး ရိုးရှင်းသော သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ကို စိုက်ထူပေးလိုက်သည်။ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်ခံရပြီး အသွင်ပြောင်းသွားရသည့် ကံဆိုးသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် လီချင်း ၏ မိခင်မှာမူ သွေးဆာသော ဘီလူးအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲသွားဘဲ သားဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ကာ အေးချမ်းစွာ ဆုံးပါးသွားရသဖြင့် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။
သင်္ချိုင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ စာတန်းများကို လက်ချောင်းဖြင့် လိုက်ထိနေသည့် လီချင်း မှာ မနက်ပိုင်းကထက်စာလျှင် အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာပုံရသည်။ မျက်လုံးများ နီရဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။
"အားလုံးကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။"
"အရူး။ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းတို့ ရောထွေးနေသော အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းမှာ ဝမ်းနည်းမှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူလည်း ပျော်ရွှင်ရသည်။
မျက်နှာများ နီရဲသွားကာ လီချင်း သည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ယွမ် လေး၊ မတွေ့တာ ကြာပြီ၊ အခုတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလာလိုက်တာ။"
"အော် ဟုတ်လား။ ဒါဆိုလည်း ဂုဏ်ယူရမှာပဲ။ မင်း ဗိုက်ဆာနေပြီမလား။ ငါ ထမင်းချက်လိုက်ဦးမယ်။" သူသည် အမြဲအတိုင်းပင် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
"မင်းချက်တဲ့ဟာကို စားလို့ရပါ့မလား။" လီချင်း သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီကို ခါလိုက်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားသည်။
ထိုနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စနောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ချင်းကျွင်း သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်မိပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ အဲဒီတုန်းက... ယွမ် လေးနဲ့ စတွေ့တုန်းက သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား။"
"အင်း၊ ငါတို့ စတွေ့ကတည်းက သူက ဒီအတိုင်းပဲ။ ဘာလို့လဲ။"
"အော်၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားလို့ပါ။"