အခန်း ၄၈
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အင်မတန် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသောအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏အပြုအမူကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး "ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ဒီအရာက ငါ့အတွက် အသုံးဝင်လိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချင်းလေး က အနီးသို့ကပ်လာပြီး "အစ်ကိုဟိုကိုင်ယွမ်၊ ဒါက ဘာလဲ" ဟု သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါက ငါတို့ရဲ့ခရီးစဉ်အတွက် အရေးပါတဲ့အရာတစ်ခုပဲ" ဟုသာ ဆိုသည်။
လီချင်း သည် အဝေးမှနေ၍ ၎င်းတို့ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် မေးခွန်းထုတ်စရာများ ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။
"ချင်းကျွင်း၊ မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ" လီချင်း က ဘေးနားရှိသူကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ချင်းကျွင်း က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် လုပ်သမျှအရာတိုင်းမှာ အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
လေညင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏လက်ထဲမှအရာကို အသေအချာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့ဆက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"သွားကြစို့" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏အသံသည် တည်ငြိမ်၍ ပြတ်သားနေသည်။
ကျန်သူများလည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ခရီးလမ်းသည် ရှည်လျားဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏စိတ်ဓာတ်များမှာမူ မလျော့ကျသွားပေ။
ခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့သည် ဖုတ်ကောင်အချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ယာဉ်သည် လီချင်း ၏ မိခင်နေအိမ်ဝင်ပေါက်သို့ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖုတ်ကောင်အလောင်းများကို မြင်တွေ့ရသည်။ အချို့၏ ဦးခေါင်းခွံများတွင် ကျည်ဆန်ရာများ ရှိနေပြီး အချို့မှာမူ မည်သည့်ဓားအမျိုးအစားဖြင့်မဆို ထိုးသွင်းထားသည့် နက်ရှိုင်းသော အနာတရများ ရှိနေသည်။ အချို့ဖုတ်ကောင်များမှာမူ လေးလံသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုဖြင့် ထုရိုက်ခံထားရသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
လီချင်း သည် ပြန်ပေးဆွဲခံရစဉ်က သတိလစ်နေခဲ့ပြီး သူ၏မိခင်မှာ ထုရိုက်ခံရပြီးနောက် မြေပြင်သို့ လဲကျသွားသည်ကိုသာ မှတ်မိနေသည်။ ယခုအခါတွင် ခြံဝင်းဝင်ပေါက်တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သူတို့သုံးဦးသည် ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကာ လက်ကို ယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အချို့ကို ကြွေပြားတစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကြားသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုအခါ ရွှေရောင်မီးတောက်များ တောက်လောင်လာသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
မိခင်ဖြစ်သူကို စစ်ဆေးပြီး အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုလိုသည့်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လီချင်း သည် သူ၏ငယ်သူငယ်ချင်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည့်အရာကို သတိမပြုမိပေ။ သူသည် သတ္တိကိုမွေးလိုက်ပြီး ဖုတ်ကောင်အလောင်းများကြားမှ ဖြတ်ကျော်ကာ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါက်လိုက်သည်။
"မေမေ၊ သားပါ၊ လီချင်းပါ"
အချိန်အတော်ကြာအောင် ခေါ်ဆိုပြီး တံခါးခေါက်နေသော်လည်း အိမ်အတွင်းမှ မည်သည့်လှုပ်ရှားသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။ လီချင်း ၏ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ တိုးဝင်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အကြည့်ဖြင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်တစ်ဆင့်အတွက် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို အချင်းချင်း နားလည်သွားကြသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် နံရံဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ အိမ်အတွင်းသို့ ကျော်ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တံခါးနောက်ဘက်မှ သော့ဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မေမေ!" တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် လီချင်း သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အရှေ့တွင် ရပ်နေသူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း လီချင်း ဖက်ထားသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ကားအနီး၌ ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။
"ချင်းကျွင်း!"
"မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာရောက်နေတာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပြတ်သားသောအသံကြောင့် သတိဝင်လာသည့် လီချင်း သည် နေ့ရောညပါ သူ၏အတွေးထဲတွင် အမြဲရှိနေသူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းကို လိုက်ရှာတာ" ချင်းကျွင်း ၏ နက်မှောင်သောမျက်ဝန်းတို့သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိသူကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ငေးကြည့်နေသည်။
သူ့စကားကြောင့် လီချင်း ၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဖြူဝင်းသောပါးပြင်ပေါ်တွင်လည်း အနည်းငယ် နီမြန်းလာသည်။ သူသည် ချင်းကျွင်း ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး "ဘ - ဘယ်သူက မင်းကို လိုက်ရှာခိုင်းလို့လဲ။ ငါတို့က လမ်းခွဲပြီးသားလေ။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး" ဟု စကားပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။
"တောက်... သူရှက်နေတာပဲ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ သေလုမတတ်ဖြစ်နေတာကို" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်မှာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူသည် အကြည့်ကို ချင်းကျွင်း ဆီသို့ရွှေ့လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ "တစ်နေ့တည်းနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့မျက်နှာနှစ်ခုကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။
"ငါလည်း မင်းတို့ကို ဒီမှာတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ချင်းကျွင်း က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သတိပြုမိပြီးနောက် အနည်းငယ်ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အကြည့်တို့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏နောက်တွင် ရပ်နေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
"သူက ငါ့သူငယ်ချင်း လောင်ကျန့်ရယ် လေ"
"မင်္ဂလာပါ။ စစ်သည်တော်လား" ချင်းကျွင်း က လက်ကမ်းပေးရင်း နှုတ်ဆက်သည်။
"မင်္ဂလာပါ။ ဆရာဝန်လား" လောင်ကျန့်ရယ် က ကမ်းပေးသောလက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
ဘေးနားမှ ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုလူနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ဟေ့... မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ တော်တော့။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ်နေကြတာများ။ မင်းတို့က ကော်နန်နဲ့ ရှာလော့ဟုမ်းလား။ ချင်းကျွင်း၊ လီချင်း ရဲ့ အမေ အဆင်ပြေရဲ့လား"
"သေစမ်း... ငါမေ့သွားတာ" ချင်းကျွင်း သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းလှည့်ထွက်ကာ အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားသည်။
"မေမေ..." ထိုအချိန်တွင် အိမ်ထဲမှ လီချင်း ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ခေါ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် အသံလာရာဆီသို့ ချက်ချင်းပြေးသွားကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ရောက်သွားသည့်အခါ ချင်းကျွင်း သည် ငိုရှိုက်နေသော လီချင်း ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားသည်။ မလှမ်းမကမ်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင်မူ ပတ်တီးစည်းထားပြီး လက်တစ်ဖက် ပြတ်တောက်နေကာ အသက်မရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏အသက်ရှူသံတို့မှာ အလွန်ပင်ပေါ့ပါးပြီး တိမ်ဝင်နေကာ အချိန်မရွေး ရပ်တန့်သွားနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
"ချင်းကျွင်း၊ မင်းက ဆရာဝန်လေ... ကျေးဇူးပြုပြီး မေမေ့ကို ကယ်ပေးပါ။ ငါတောင်းပန်ပါတယ်" လီချင်း သည် ချင်းကျွင်း ၏အဝတ်စကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ငိုရှိုက်ကာ တောင်းပန်နေသည်။
သူ၏ချစ်ရသူကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ချင်းကျွင်း သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ငါတောင်းပန်ပါတယ် လီချင်း... ငါ့အတွက်တော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"
သူတတ်နိုင်သည်မှာ ငိုကြွေးနေသော လူငယ်လေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားပြီး အနည်းငယ်နှစ်သိမ့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။