Rebirth of MC – အခန်း ၄၇
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏စိတ်အာရုံကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏အရေးကြီးဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပင်။ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် သူ၏အလိုအတိုင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည့် ပစ္စည်းများကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။
ထိုအချိန်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခဏလောက် တွေးနေမိရုံပါ။"
ချင်းလေး ကလည်း သူတို့အနားသို့ ရောက်လာပြီး "လီချင်း ကတော့ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူး။ သူ ဘာများ သွားလုပ်နေတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူတို့အားလုံးသည် ယွမ် နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကြောင့် စိတ်ပူနေကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး "သူ ပြန်လာမှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မဖြေရှင်းနိုင်သေးသည့် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေဆဲပင်။ နေရာလွတ် (Dimension) ၏ အစွမ်းအစများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ ပိုမိုနားလည်ရန် လိုအပ်နေသည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ချင်းလေး တို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အတွေးထဲတွင် နစ်မြောသွားပြန်သည်။
"အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲတော့မှာပဲ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
လီချင်း သည် ထိုအချိန်တွင်မှ အဝေးမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ "ငါတို့ သတိထားရတော့မယ်။ အခြေအနေက ငါတို့ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးနေတယ်" ဟု လီချင်း က အလေးအနက် ပြောကြားလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသိလိုက်ရသည်မှာ အန္တရာယ်သည် သူတို့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုသုံးယောက်သားသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံမှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ထိုလူအုပ်ကြီး အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာစဉ်က လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဖုတ်ကောင်များကို ရှင်းလင်းပေးသွားခဲ့သဖြင့် သူတို့ပြန်ထွက်လာသည့်အခါတွင်မူ မည်သည့်ဖုတ်ကောင်နှင့်မျှ ထိပ်တိုက်မတွေ့ခဲ့ရပေ။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေ၏ ရှေ့တံခါးမှ ထွက်လာလိုက်ရာ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရှေ့တွင် ရပ်ထားသည့် ကုန်တင်ကားကြီးအချို့နှင့်အတူ လှပသော အနက်ရောင် အဝေးပြေးယာဉ် (Off-road vehicle) တစ်စီးကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဒီကားလေးကတော့ မဆိုးလှဘူးပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ကားခေါင်းဖုံးကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။ "Hara ထုတ်ကုန်ပဲ၊ ဘာမှ ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။" ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း ခိုင်ခံ့မှုမရှိသော်လည်း ဘာမှမရှိသည်ထက်စာလျှင်မူ ပိုကောင်းသေးသည်။
"ချင်းလေး၊ ဒီကားထဲကို အရင်ဝင်နှင့်။ ငါ ဟိုကုန်တင်ကားတွေကို သွားစစ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ယူစရာကောင်းတာ တစ်ခုခုများ ပါမလားလို့" လီချင်း ကို လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကုန်တင်ကားများရှိရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။ သူ့နောက်တွင်မူ အန္တရာယ်ရှိလာပါက အသင့်ဖြစ်စေရန် ပစ္စတိုကို ကိုင်ထားသည့် လောင်ကျန့်ရယ် က အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။
ကားတံခါးကို ဆွဲဖွင့်ကာ နောက်ခန်းသို့ တက်လိုက်ပြီးနောက် ချင်းလေး သည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ ရွှေ့ထိုင်လိုက်ပြီး ကုန်တင်ကားတံခါးကို ဖွင့်နေသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူက လှမ်းအော်မေးလိုက်သည်၊ "ဒီကုန်တင်ကားတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း မောင်းသွားလိုက်ကြရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ"
"ဒီကုန်တင်ကားတွေက သွားရလာရ ခက်ခဲပြီးတော့ ပစ်မှတ်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကုန်ပစ္စည်းထည့်သည့် အခန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး အတွင်းသို့ တက်သွားသည်။
သူသည် ခဏအကြာတွင် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်လာပြီး လက်ထဲတွင် ခေါက်ဆွဲခြောက်ဘူးကြီး နှစ်ဘူးနှင့် အခြားစားစရာပစ္စည်းအချို့ကို ကိုင်ထားကာ အဝေးပြေးယာဉ်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာသည်။ အသိဉာဏ်ရှိသည့် ကလေးတစ်ယောက်ပီပီ လီချင်း သည် ဟိုကိုင်ယွမ် အနီးသို့ မရောက်ခင်ကပင် ကားတံခါးကို အသင့်ဖွင့်ပေးထားလိုက်သည်။ သူ၏သူငယ်ချင်း ပစ္စည်းများ ထည့်နိုင်စေရန် တံခါးကို ကျယ်ကျယ်လေး ဖွင့်ပေးထားလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း အပြင်ထွက်ပြီး ကူညီပေးမယ်။"
"မလိုပါဘူး။ မင်း ကားထဲမှာပဲ ထိုင်ပြီး နားနေလိုက်ပါ။ ငါ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။" ကုန်တင်ကားရဲ့ ကုန်သေတ္တာထဲမှာ စားစရာတွေ အများကြီး သိုလှောင်ထားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျန်တာတွေကို သူ့ရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကို သိမ်းလိုက်ဖို့ပါပဲ။ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ လောင်ကျန့်ရယ် ကလွဲရင် တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ သူ့ရဲ့ အတိုင်းအတာမဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) အကြောင်း မသိစေချင်သေးပါ။ ဒါကလည်း သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းကို မယုံကြည်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
"ကောင်းပါပြီ။"
ပထမဆုံး ကုန်တင်ကားထဲမှာ ဟိုကိုင်ယွမ် က ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်၊ သောက်ရေသန့်နဲ့ မုန့်အမျိုးမျိုးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒုတိယ ကုန်တင်ကားကိုတော့ ထိုလူတွေက သူတို့ရဲ့ အနားယူရာနေရာအဖြစ် အသုံးပြုထားမှန်း သိသာလှပါတယ်။ အထဲမှာတော့ ခေါင်းအုံး၊ စောင်နဲ့ အဝတ်အစားတချို့ကို တွေ့ရပါတယ်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိတယ်။ သူများသုံးပြီးသားတွေကို သုံးရတာ မကြိုက်ပေမယ့်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ အားလုံးကို သူ့ရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကိုပဲ ထည့်လိုက်ပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလမှာ ဒီလိုသုံးပြီးသား ပစ္စည်းတွေက အနာဂတ်မှာ အသုံးဝင်လာနိုင်စရာ အကြောင်းရှိတာကိုး။ တတိယမြောက် ကုန်တင်ကားထဲမှာတော့ သံပိုက်လုံးတွေ၊ ဓားမတွေ၊ ဓားရှည်တွေ စတာတွေ ပုံလျက်သား ရှိနေတယ်။ လက်တစ်ဖက်စာလောက်ကို ကားဆီ သယ်သွားပြီး ကျန်တာတွေကိုတော့ သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဒီနေ့ မနက်ကတည်းက ဘာမှ မစားရသေးဘူးမလား။ အရင်စားလိုက်ဦး။ ကျွန်တော် ကားမောင်းမယ်၊ ချင်းလေး က လမ်းညွှန်ပေးလိမ့်မယ်။" ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က ကားသော့ကို လှည့်ကာ အင်ဂျင်ကို နှိုးလိုက်တယ်။
ခေါက်ဆွဲခြောက်နဲ့ မုန့်ထုပ်အချို့ကို ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် ဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် လီချင်း က လမ်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်ရပြီး လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ဖို့အတွက် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံရဲ့ တည့်တည့်နောက်ဘက်ဆီ ရွေ့ထိုင်လိုက်တယ်။
ရပ်ထားတဲ့ နေရာကနေ အသာအယာ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကြီးမားတဲ့ ကုန်တင်ကားတွေကို မတိုက်မိအောင် သတိထားကာ အဝေးပြေးယာဉ်ကို မောင်းနှင်ပြီး သံတံခါးဝဆီ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ထိုလူတွေက ကားမောင်းဝင်လာပြီးနောက် ရှေ့တံခါးကို ပြန်မပိတ်ခဲ့ကြတာက သူတို့ရဲ့ သေခြင်းတရားကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အမှားတစ်ခုပါပဲ။ အနက်ရောင်ကားလေး နယ်မြေထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ ဖုတ်ကောင်အချို့က သူတို့ဆီ လျှောက်လာနေကြပြီ။ အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် ခွာလာခဲ့လိုက်သည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မကြာခင်မှာ ဒီစစ်ဘက်ဆိုင်ရာစခန်းဟာ ဖုတ်ကောင်တွေ ဝိုင်းရံခံရတော့မယ်ဆိုတာ သူ သိနေလို့ပါပဲ။ အမြန်မထွက်သွားရင် သူတို့ ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်ကြလိမ့်မယ်။
Z မြို့ရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေက အရှေ့ဘက်စွန်းမှာ တည်ရှိပြီး လီချင်း ရဲ့ မိခင်နေထိုင်တဲ့ အိမ်ကတော့ မြောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးမှာ ရှိပါတယ်။ အဲဒါက တခြားသာမန် လူနေအိမ်တွေနဲ့ အနည်းငယ် ဝေးကွာတဲ့ တစ်လုံးချင်း ဗီလာအိမ်လေးပါ။ နီးတယ်လို့ ပြောရမလားဆိုတော့လည်း မနီးသလို၊ ဝေးတယ်လို့ ပြောရမလားဆိုရင်လည်း ဘယ်လောက်များ ဝေးနေမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် လို ကားမောင်းသင်ခါစသူရဲ့ အရှိန်နဲ့ဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ ဦးတည်ရာကို ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက်တော့ ကြာဦးမှာပါ။ အဲဒီအပြင် လောင်ကျန့်ရယ် ကလည်း ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူ့ရဲ့ ကားမောင်းနည်းစနစ်တွေကို တိုးတက်အောင် လမ်းညွှန်ပေးနေပါတယ်။
ဆယ်ရက်ကျော်လောက် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေပြီးနောက် မြို့ထဲကို ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ တစ်မြို့လုံး ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားသလဲဆိုတာ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေ၊ မှောက်လျက်သား ကားတွေ၊ နေရာအနှံ့မှာ သွေးစက်တွေ။ အချိန်မရွေးလိုလိုမှာပဲ နေရောင်မပေါက်တဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းကြားတွေထဲကနေ ဖုတ်ကောင်အချို့ ထွက်လာတတ်ကြတယ်။
ထိုဖုတ်ကောင်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လီချင်း ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပေါ်လာတယ်။ "ယွမ် ရေ၊ ဒီလောကကြီးမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ အနာဂတ်မှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဖြစ်နေတော့မှာလား။"
ကမ္ဘာပျက်ကပ်... သူကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မမြင်ရရင် သူ ယုံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ဖြစ်ပျက်နေတာကို ဘယ်လိုလုပ် မယုံဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။
"ငါလည်း မသိဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် က စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။"
"အင်း။" လီချင်း က သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်တယ်။ "သူ အဆင်ပြေပါ့မလား မသိဘူး။"
"တောက်... မင်းတို့ နှစ်ယောက် လမ်းခွဲလိုက်ပြီ၊ မင်းနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုမှ ဘာလို့ စိတ်ပူနေရတာလဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရဲ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်တဲ့လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
"ငါ... ငါက ဒီအတိုင်း ပြောတာပါ!" ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာပြီး လီချင်း က ခုခံကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ်။
"မင်း ငါ့ကိုလည်း မပြောပြရသေးဘူး၊ မင်းတို့ ဘယ်လို လမ်းခွဲလိုက်ကြတာလဲ။"
လီချင်း နဲ့ သူ့ရည်းစားက အလယ်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်မှာကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ပြီး အပြန်အလှန် ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြတာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်လုံးလုံး သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြတာကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က သူတို့ကို "ပဲစေ့အမြွှာညီနောင်" လို့ ခေါ်ပြီး မကြာခဏ နောက်ပြောင်လေ့ရှိပါတယ်။
"သူက မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သမီးနဲ့ စေ့စပ်လိုက်တယ်။" လီချင်း က ငေးငေးငိုင်ငိုင် ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒါလည်း ကောင်းပါတယ်။ အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မိသားစုက ချမ်းသာတော့ သူ အဆင်ပြေမှာပါ၊ မဟုတ်ဘူးလား။"
"အူကြောင်ကြောင်လေး။"
ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း ဝင်မနှောင့်ယှက်ဘဲ နေခဲ့တဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် က "မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သမီး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးတန်းတွေ မြင့်တက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမှန်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေပါတယ်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဒီနေ့ မနက်ကတည်းက ဘာမှ မစားရသေးဘူးမလား။ အရင်စားလိုက်ဦး။ ကျွန်တော် ကားမောင်းမယ်၊ ချင်းလေး က လမ်းညွှန်ပေးလိမ့်မယ်။" ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က ကားသော့ကို လှည့်ကာ အင်ဂျင်ကို နှိုးလိုက်တယ်။
ခေါက်ဆွဲခြောက်နဲ့ မုန့်ထုပ်အချို့ကို ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် ဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် လီချင်း က လမ်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်ရပြီး လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ဖို့အတွက် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံရဲ့ တည့်တည့်နောက်ဘက်ဆီ ရွေ့ထိုင်လိုက်တယ်။
ရပ်ထားတဲ့ နေရာကနေ အသာအယာ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကြီးမားတဲ့ ကုန်တင်ကားတွေကို မတိုက်မိအောင် သတိထားကာ အဝေးပြေးယာဉ်ကို မောင်းနှင်ပြီး သံတံခါးဝဆီ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ထိုလူတွေက ကားမောင်းဝင်လာပြီးနောက် ရှေ့တံခါးကို ပြန်မပိတ်ခဲ့ကြတာက သူတို့ရဲ့ သေခြင်းတရားကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အမှားတစ်ခုပါပဲ။ အနက်ရောင်ကားလေး နယ်မြေထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ ဖုတ်ကောင်အချို့က သူတို့ဆီ လျှောက်လာနေကြပြီ။ အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် ခွာလာခဲ့လိုက်သည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မကြာခင်မှာ ဒီစစ်ဘက်ဆိုင်ရာစခန်းဟာ ဖုတ်ကောင်တွေ ဝိုင်းရံခံရတော့မယ်ဆိုတာ သူ သိနေလို့ပါပဲ။ အမြန်မထွက်သွားရင် သူတို့ ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်ကြလိမ့်မယ်။
Z မြို့ရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေက အရှေ့ဘက်စွန်းမှာ တည်ရှိပြီး လီချင်း ရဲ့ မိခင်နေထိုင်တဲ့ အိမ်ကတော့ မြောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးမှာ ရှိပါတယ်။ အဲဒါက တခြားသာမန် လူနေအိမ်တွေနဲ့ အနည်းငယ် ဝေးကွာတဲ့ တစ်လုံးချင်း ဗီလာအိမ်လေးပါ။ နီးတယ်လို့ ပြောရမလားဆိုတော့လည်း မနီးသလို၊ ဝေးတယ်လို့ ပြောရမလားဆိုရင်လည်း ဘယ်လောက်များ ဝေးနေမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် လို ကားမောင်းသင်ခါစသူရဲ့ အရှိန်နဲ့ဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ ဦးတည်ရာကို ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက်တော့ ကြာဦးမှာပါ။ အဲဒီအပြင် လောင်ကျန့်ရယ် ကလည်း ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူ့ရဲ့ ကားမောင်းနည်းစနစ်တွေကို တိုးတက်အောင် လမ်းညွှန်ပေးနေပါတယ်။
ဆယ်ရက်ကျော်လောက် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေပြီးနောက် မြို့ထဲကို ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ တစ်မြို့လုံး ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားသလဲဆိုတာ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေ၊ မှောက်လျက်သား ကားတွေ၊ နေရာအနှံ့မှာ သွေးစက်တွေ။ အချိန်မရွေးလိုလိုမှာပဲ နေရောင်မပေါက်တဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းကြားတွေထဲကနေ ဖုတ်ကောင်အချို့ ထွက်လာတတ်ကြတယ်။
ထိုဖုတ်ကောင်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လီချင်း ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပေါ်လာတယ်။ "ယွမ် ရေ၊ ဒီလောကကြီးမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ အနာဂတ်မှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဖြစ်နေတော့မှာလား။"
ကမ္ဘာပျက်ကပ်... သူကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မမြင်ရရင် သူ ယုံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ဖြစ်ပျက်နေတာကို ဘယ်လိုလုပ် မယုံဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။
"ငါလည်း မသိဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် က စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။"
"အင်း။" လီချင်း က သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်တယ်။ "သူ အဆင်ပြေပါ့မလား မသိဘူး။"
"တောက်... မင်းတို့ နှစ်ယောက် လမ်းခွဲလိုက်ပြီ၊ မင်းနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုမှ ဘာလို့ စိတ်ပူနေရတာလဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရဲ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်တဲ့လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
"ငါ... ငါက ဒီအတိုင်း ပြောတာပါ!" ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာပြီး လီချင်း က ခုခံကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ်။
"မင်း ငါ့ကိုလည်း မပြောပြရသေးဘူး၊ မင်းတို့ ဘယ်လို လမ်းခွဲလိုက်ကြတာလဲ။"
လီချင်း နဲ့ သူ့ရည်းစားက အလယ်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်မှာကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ပြီး အပြန်အလှန် ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြတာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်လုံးလုံး သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြတာကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က သူတို့ကို "ပဲစေ့အမြွှာညီနောင်" လို့ ခေါ်ပြီး မကြာခဏ နောက်ပြောင်လေ့ရှိပါတယ်။
"သူက မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သမီးနဲ့ စေ့စပ်လိုက်တယ်။" လီချင်း က ငေးငေးငိုင်ငိုင် ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒါလည်း ကောင်းပါတယ်။ အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မိသားစုက ချမ်းသာတော့ သူ အဆင်ပြေမှာပါ၊ မဟုတ်ဘူးလား။"
"အူကြောင်ကြောင်လေး။"
ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း ဝင်မနှောင့်ယှက်ဘဲ နေခဲ့တဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် က "မြို့တော်ဝန်ရဲ့ သမီး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးတန်းတွေ မြင့်တက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမှန်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေပါတယ်။
ကားအတွင်းပိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အင်ဂျင်သံသာ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပျက်စီးနေသော မော်တော်ယာဉ်များနှင့် အမှိုက်သရိုက်များကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စတီယာရင်ကို အလွန်အမင်း သတိထားကာ ကိုင်တွယ်မောင်းနှင်နေရသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း လမ်းကြောင်းကို အကဲခတ်နေသည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ရှေ့မှာ လမ်းပိတ်နေတယ်။"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က ဘရိတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ နင်းလိုက်သည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ကြီးမားသည့် ကုန်တင်ကားတစ်စီးက လမ်းကို ကန့်လန့်ဖြတ် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဘေးဘက်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြားလေးတစ်ခု ကျန်နေသေးသည်။
"ကျွန်တော် အဲဒီကြားထဲကနေ ဖြတ်မောင်းကြည့်မယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောလိုက်သည်။
ကားက အရှိန်အနည်းငယ်ဖြင့် ထိုလမ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ကားဘေးတံခါးနှင့် အုတ်နံရံတို့ လက်မဝက်ခန့်သာ ကွာတော့သည့် အခြေအနေတွင် လီချင်း က အသက်ကို အောင့်ထားပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ ကားက ပွတ်သီးပွတ်သပ်နှင့် လမ်းကျဉ်းလေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
"တော်သေးတာပေါ့..." လီချင်း က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီလမ်းက ငါတို့သွားမယ့် လမ်းကြောင်းနဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လား။"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ နည်းနည်းတော့ လမ်းလွှဲသွားပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ပင်မလမ်းမကြီးကို ပြန်ရောက်မှာပါ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကားက မြို့ပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လာရင်း လူသူကင်းမဲ့နေသည့် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရုတ်တရက် လောင်ကျန့်ရယ် က စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ရှေ့တည့်တည့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ရပ်လိုက်!"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ချက်ချင်းပင် ဘရိတ်ကို အားနဲ့နင်းလိုက်သည်။ ကားက တရွတ်တိုက်ရပ်သွားပြီး လီချင်း မှာ ရှေ့သို့ ယိမ်းထိုးသွားသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်။"
"ရှေ့မှာ တစ်ခုခုရှိတယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်စက်ဖြစ်နေသည်။
ကားရှေ့တည့်တည့် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခုက လမ်းမပေါ်၌ ရပ်တန့်နေသည်။ ထိုအရာသည် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူ့ပုံစံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တွန့်လိမ်နေသည်။
"ဖုတ်ကောင်လား။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင်း "သူက အသက်ရှင်လျက်သားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်။"
အဆိုပါ အဖြစ်အပျက်နှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ချက်များ သို့မဟုတ် နောက်ဆက်တွဲ စာသားများ မရှိတော့ပါ။