ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် လူရှစ်ယောက်ပါသည့် အဖွဲ့ကို ကြိုးများဖြင့် အသေအချာ ချည်နှောင်ကာ အခန်းတစ်ခုထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ ယာယီခိုလှုံရာနေရာမှာ ပြန်လည်၍ လုံခြုံသွားပြီဖြစ်သည်။ စားဖိုဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သတိမေ့မြောနေဆဲဖြစ်သည့် ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျင်းရိလာရတာလဲ။"
ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ တတွတ်တွတ်ပြောနေသော စကားများကို ကြားရသဖြင့် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည့် ကောင်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူက ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။
"မေ့ဆေးလား။ အငယ်ကောင် ယွမ်၊ မင်းသူငယ်ချင်းက ဆေးခတ်ခံထားရတာ။ သူ့သွေးထဲက ဆေးအာနိသင်ပြယ်သွားအောင် ရေများများတိုက်ပေးလိုက်၊ သူသက်သာသွားလိမ့်မယ်။"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ရေသန့်ဘူးတစ်ဘူးထုတ်လိုက်သည်။ ရေသန့်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်ပုံမှာ တန်ဖိုးကြီးမားသော အရာတစ်ခုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သနားညှာတာမှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် မှာ ကြည့်နေရင်းပင် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်ရသည်။ အကယ်၍သာ ဤလူငယ်နှစ်ယောက်က ငယ်သူငယ်ချင်းများမှန်း သူသာကြိုမသိခဲ့လျှင်၊ ဤလူငယ်က သတိမေ့နေသူအပေါ် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှထိ အငြိုးအတေးထားနေရသလဲဟု တွေးမိနေမည်မှာ အမှန်ပင်။ တချွတ်ချွတ်နှင့်၊ တကယ်ပါပဲ၊ ကလေးသူငယ်တွေကိုတော့ လုံးဝမစနောက်သင့်ပေ။
"အဟွတ် - အဟွတ် - အော့ - " ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးနောက် သတိမေ့နေသူမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာကာ ထထိုင်ပြီး စားပွဲစွန်းတွင် ရေများ အန်ထုတ်လိုက်သည်။
"အန်ထုတ်လိုက်ရင် အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် အဆက်မပြတ် အန်နေသည့် လူငယ်ကိုကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ မည်သည့်နေရာမှ စီးကရက်တစ်ဘူးကို ရလာမှန်းမသိသော်လည်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိပြီး ပါးစပ်တွင် ဖွာရှိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိပ်ဖျားမှ ထွက်လာသည့် အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့တို့က သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနံ့ဆိုးတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။
တံခါးဝတွင် ရပ်၍ ဆေးလိပ်သောက်နေသည့် ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရကာ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ကျောကို ပုတ်ပေး၍ သက်သာရာရစေသည်။
"ဟား... ဟား..." နောက်ဆုံးတွင် သူ အန်ခြင်းရပ်သွားပြီး စားပွဲစွန်းတွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ "အငယ်ကောင်... ယွမ် လား။"
"အင်း။" သူ့ကိုခေါ်သံကြားသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ ချင်းကျွင်း က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။"
"ဝါး..."
ဟိုကိုင်ယွမ် စကားပြောဆုံးသည်နှင့် သတိပြန်ဝင်လာခါစ လူငယ်လေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မှောင်မဲနေသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်စများ ပြည့်နှက်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးတော့သည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကိုပင် နှမြောတသဖြစ်စေပြီး နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေလောက်အောင် ဆိုးဝါးစွာ ငိုကြွေးနေခြင်းမှာ သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကို မျက်ရည်များမှတစ်ဆင့် ထုတ်ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ပင်။
~~~
မျက်လုံးများ နီရဲနေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်တောင်များတွင် မျက်ရည်စများ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သည့် လီချင်း သည် တစ်သျှူးဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်များကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာရနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
"ငိုတာရပ်လိုက်တော့၊ ကြည့်ရတာ ရုပ်ဆိုးတယ်။ ဒီမှာ၊ တစ်ခုခုစားပြီး ခွန်အားယူထား။" ဟိုကိုင်ယွမ် က မန်တို (mantou) များပြည့်နေသည့် ပန်းကန်ကို သူငယ်ချင်းဖြစ်သူရှေ့ တိုးပေးလိုက်သည်။ "ချင်းကျွင်း က မင်းနဲ့အတူ ဘာလို့မရှိတာလဲဆိုတာကိုတော့ မင်း ငါ့ကို မပြောရသေးဘူးနော်။"
လီချင်း ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ရိပ်များ ထင်ဟပ်လာပြီး လက်ထဲက မန်တိုမှာ တုန်ရီသွားကာ မျက်ရည်များ ထပ်မံစီးကျလာသည်။ "ငါ သူနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီ။ သူနဲ့ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး၊ အဲ့တော့ ငါက ဘာလို့ သူ့နောက်ကို လိုက်နေရမှာလဲ... အား... နာလိုက်တာ! ဘာလို့ ငါ့ကို ရိုက်တာလဲ!"
"ဘာမှမဟုတ်ဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် က စိတ်မပါ့တပါ ဖြေလိုက်ပြီး ပန်းကန်ထဲမှ မန်တိုတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ကိုက်စားလိုက်သည်။
"အငယ်ကောင် ယွမ်... အဲ့ဒီလူက... သူက မင်းရဲ့... အဲ့ဒါလား။" လီချင်း သည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ဖမ်းဆီးထားသူများထံမှ သိမ်းယူထားသော သေနတ်အချို့ကို စစ်ဆေးနေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ဆီသို့ အကြည့်ပြန်လွှဲကာ သူ၏ လက်သန်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုးပြလိုက်သည်။
ဖြူဖျော့ပြီးသွယ်လျသည့် လက်သန်းလေးကို ကြည့်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်မသက်မသာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုဆန့်ကာ လီချင်း ၏ ခေါင်းကို လက်ခုပ်ဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။
"အား - တကယ်နာတယ်!"
"ထွက်သွားစမ်း! ပြီးတော့ စကားမရှည်နဲ့!"
"ဝါး... မင်း ပိုပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလာပြီ။" ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်နေသည့်မျက်နှာဖြင့် လီချင်း က သူ့ကို အားငယ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ရုတ်တရက် တစ်နှစ်လောက် ပျောက်သွားတာ ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းကိုလိုက်ရှာရင်း ငါအရူးတောင် ဖြစ်တော့မလို့။ နောက်ပြီးတော့၊ အင်တာနက်မှာ မင်းကို ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ထားတာကရော ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။"
ဖမ်းဝရမ်းအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး လီချင်း ၏ ကော်လာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ လေးနက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့နာမည်က အခု ဇီယွမ်၊ ဟိုကိုင်ယွမ် မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲ့ဒါကို သေချာမှတ်ထား။ ဒါက ငါ့ရဲ့ အရင်အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်နေတာ။" ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူက နှုတ်ခမ်းကို ဇစ်ဆွဲလိုက်သည့်ပုံစံ ပြုလုပ်ပြသည်။
တစ်နှစ်တိတိ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှ သူ့ကိုကယ်တင်ရန် ပြန်ပေါ်လာသည့် ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ဘာကြောင့် ဤမျှထိ ပြောင်းလဲသွားရသလဲဆိုသည်ကို လီချင်း မသိသော်လည်း၊ ယင်းမှာ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် ပတ်သက်သည့် သူပြောပြချင်ပုံမရသော ပိုမိုကြီးမားသည့် ကိစ္စတစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း သူနားလည်သည်။ ထို့အပြင် အလွန်ရင်းနှီးသော်လည်း အနည်းငယ်စိမ်းသက်နေသည့် သူ၏ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လီချင်း သည် သူ့ရှေ့က လူငယ်လေးသည် အရင်ကထက် ပို၍အားကိုးထိုက်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။
"အငယ်ကောင် ယွမ်..." သူသည် အခြားသူ၏နာမည်ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။
"အင်း? ဘာလဲ။" မန်တိုကို ပါးစပ်ထဲ အပြည့်ကိုက်ထားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။ "ပြောစရာရှိရင် ပြောလေ။ မင်း ဒီလိုမျိုး တွေဝေနေတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။"
"မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူလိုပဲ၊ ငါ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးဖို့ သူ့အကူအညီ တောင်းလို့ရမလား။" ဤနေရာအရောက်တွင် လီချင်း ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြန်သည်။ "ငါ့အမေကို လာတွေ့ဖို့ Z မြို့ကို လာခဲ့တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က လူအတော်များများက ရုတ်တရက် ဘီလူးတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ အမေနဲ့ငါလည်း အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေခဲ့ပြီး အပြင်ကို မထွက်ရဲခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မနက်စောစောမှာ ဒီလူတွေက ရုတ်တရက် ငါတို့အိမ်ထဲကို ဝင်လာပြီး စားစရာတွေကို အကုန်လုယူသွားကြတယ်။ သူတို့က အမေ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီး ငါ့ကို ပြန်ပေးဆွဲလာတာ။ ငါ အမေ့အတွက် အရမ်းပူပန်နေတယ်..."
ဟိုကိုင်ယွမ် သိသည်မှာ သူ၏ငယ်သူငယ်ချင်းသည် အိမ်နီးချင်း မဒမ်လီ၏ အရင်းအချာသားမဟုတ်ဘဲ ဘုတ်အဖွဲ့ဝင်လီနှင့် သူ၏မယားငယ်တို့မှ မွေးဖွားလာသည့် သားအပြင်လူဖြစ်ကြောင်းပင်။ ထို့ကြောင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက လီချင်း သည် အခြားကလေးများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းနှင့် လှောင်ပြောင်ခြင်းကို အမြဲခံခဲ့ရသည်။ သုံးနှစ်အရွယ်က ရပ်ကွက်ထဲရှိ ပန်းခြံတစ်ခုတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လီချင်း ကို သဲကျင်းထဲသို့ တွန်းချလိုက်သဖြင့် ဒူးတွင်ပွန်းပဲ့ကာ သွေးများ စီးကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုစဉ်က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏မိခင်သည် သူ့လက်ကိုတွဲ၍ ပန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် လီချင်း ကို အိမ်သို့ခေါ်လာပြီး ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကောင်လေးနှစ်ယောက်မှာ အခင်မင်ဆုံး သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏မိခင် ကွယ်လွန်သွားသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျခဲ့သော်လည်း လီချင်း မှာမူ သားအရင်းထက်ပင် ပိုမိုဆိုးဝါးစွာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။ ဈာပနပြီးနောက် မကြာမီတွင်ပင် ဖခင်ဖြစ်သူက မယားငယ်နှင့် ထိုသားအပြင်လူကို အိမ်သို့ခေါ်လာခဲ့သဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ဒေါသထွက်ကာ အိမ်မှထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သူထွက်ပြေးသည့်နေ့က မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေချိန်တွင် လီချင်း သည် မိုးထဲလေထဲတွင် တစ်ညလုံး လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖျားနာခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ခင်မင်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့လေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဟိုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်းနေထိုင်စဉ်ကာလအတွင်း လီချင်း က သူ့ဆီသို့ အချိန်မှန်မှန် လာရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိသည်။ ကွန်ပျူတာဂိမ်းများ အတူဆော့ရန် သို့မဟုတ် တစ်နေရာရာသို့ အတူသွားရန် သူတို့ အမြဲစီစဉ်ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းများထဲတွင် စည်းကမ်းမရှိသည့်သူများ အတော်အတန်ပါဝင်နေသဖြင့် စာမေးပွဲကာလ နီးကပ်လာသောအခါမျိုးတွင်လည်း လီချင်း က ဟိုကိုင်ယွမ် ပျင်းရိမနေစေရန် သေချာစောင့်ကြည့်ရင်း အတူတူစာကျက်ရန် လာရောက်တတ်သည်။
အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိတိုင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မိခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူက မယားငယ်နှင့် ထိုမိန်းမ၏သားကို အိမ်သို့ ခေါ်သွင်းလာချိန်တွင် လီချင်း သာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ကြာလှပြီဖြစ်သော အချိန်ကတည်းက ရူးသွပ်သွားလောက်ပြီဟု အမြဲတွေးမိသည်။
"သွားကြစို့၊ ငါ 'အစ်ကိုကြီးလောင်' နဲ့ စကားပြောပေးမယ်။ မင်း မန်တိုကို စားရင်းနဲ့ လမ်းလျှောက်လို့ရတယ်။" မန်တိုပန်းကန်ကို လီချင်း ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ စားဖိုဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။
လီချင်း ၏ အမေအရင်းကို သူ လူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း လီချင်း ၏ အခန်းထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ဓာတ်ပုံထဲမှတစ်ဆင့် သူ မကြာခဏ မြင်ဖူးသည်။ သူမသည် ရုပ်ရည်ထူးခြားခြင်းမရှိသည့် ပိန်သွယ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏သားဖြစ်သူကဲ့သို့ နူးညံ့လှပသည့် ရုပ်ရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမရှိပေ။ လီချင်း ၏ ရုပ်ရည်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ပိုတူပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံမှာမူ မိခင်ဖြစ်သူထံမှ အမွေဆက်ခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လီချင်း သည် လီမိသားစုကို မနှစ်မြို့ကြောင်း ငယ်စဉ်ကတည်းက သူသိသည်။ သို့သော် မဒမ်လီမှာ ကလေးမရနိုင်သည့်အတွက်ကြောင့်သာ ဘုတ်အဖွဲ့ဝင်လီ၏ သားအပြင်လူကို အိမ်တွင်းသို့ ခေါ်သွင်းလာခြင်းကို သည်းခံနေရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လီချင်း သည် အမြဲတမ်းလိုလို သူ့အမေအပေါ်တွင်သာ မှီခိုအားထားတတ်ပြီး တစ်နေ့လျှင် အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်ပြောလေ့ရှိသည်။ သူတို့ ငယ်စဉ်က ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း ကို "သူကတော့ နေ့တိုင်း ဆရာမဆီ အစီရင်ခံစာ တင်နေတာပဲ" ဟု အမြဲစနောက်တတ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူ့ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း လီချင်း ၏ မျက်နှာမှာ ပြေလျော့သွားကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ပန်းကန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားလျက် အနောက်မှ အမြန်လိုက်ပါသွားသည်။
"အစ်ကိုကြီးလောင်။" စင်္ကြံလမ်းသို့ ထွက်လာသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် က သေနတ်များကို ပြန်လည်တပ်ဆင်ပြီး ကျည်အိမ်များအားလုံးကို အသင့်ဖြည့်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
"အင်း။" လောင်ကျန့်ရယ် က သူတို့ဆီသို့ ပစ္စတိုသေနတ်နှစ်လက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ငါ အကုန်ပြန်ချိန်ညှိပြီးပြီ၊ ကိုင်ရတာ အဆင်ပြေတယ်။"
သေနတ်တစ်လက်ကို ယူလိုက်ပြီး ကျန်တစ်လက်ကို သူ့နောက်မှ လီချင်း ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုအရာက တစ်သက်တွင် သေနတ်ကို တစ်ခါမျှ ကိုင်တွယ်ဖူးခြင်းမရှိသည့် လီချင်း ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေသည်။
"အစ်ကိုကြီးလောင်၊ လီချင်းလေးရဲ့ အမေက သူတို့အိမ်မှာပဲ ရှိနေသေးတော့..."
"အင်း၊ ဒီမှာပဲ ထိုင်နေရင် သံချေးတက်တော့မယ်။ အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို တစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်ပြီး အကြည့်ကို လီချင်း ဆီသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က လောင်ကျန့်ရယ် ပါ။"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နှုတ်ဆက်စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီချင်း ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်လာပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က လီချင်း ပါ။ အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးလောင်။" သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ပုံစံအတိုင်းပင် လီချင်း ကလည်း ထိုသူအား 'အစ်ကိုကြီး' ဟု ခေါ်ဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးလောင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ အခု ချည်နှောင်ထားတဲ့ လူတွေကို ဘာလုပ်ကြမလဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုလူရှစ်ယောက်ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒုတိယထပ်က အစီအရင်တွေကိုပဲ အရင်ဖြုတ်လိုက်ပါ။ ခဏကပဲ သူတို့ အပြင်ဘက်နံရံကို လက်ပစ်ဗုံးတွေ ပစ်ပေါက်လိုက်တာ။ ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ ဇွန်ဘီတွေက အဲ့ဒီလို ကျယ်လောင်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံတွေကို ကြားရင် ဒီကို အလုအယက် ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီတော့ သူတို့ကပဲ ဒီလူတွေကို ရှင်းပေးသွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့ လက်ကို ညစ်စရာတောင် မလိုဘူး။"
"အင်း၊ ဟုတ်တာပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ထိုအစီအစဉ်ကို သဘောတူလိုက်ပြီး ဒုတိယထပ်ရှိ အစီအရင်အားလုံးကို စတင်ဖြုတ်ချရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။
ကပ်ဘေးတစ်ခုကို တစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ပြီးခဲ့သူဖြစ်သည့်အတွက် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရက်စက်ပြီး မညှာမတာရှိဖို့ လိုအပ်ကြောင်း သူ နားလည်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် လူ့ကျင့်ဝတ်နှင့် စည်းမျဉ်းများအားလုံးမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ လူသားတစ်ယောက်၏ စိတ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသည့် အမှောင်ထုများမှာ စတင်ပေါ်ထွက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လူသတ်ခြင်းကို မနှစ်မြို့သော်လည်း သူသည် သွေးဆာနေသည့် လူသတ်သမားတော့ မဟုတ်ပေ။ လက်ကို မညစ်ဘဲ ကိစ္စပြီးမြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိပါက သူသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံမည်ဖြစ်သည်။ ဤလူအုပ်စုမှာလည်း စိတ်ထားကောင်းသူများ မဟုတ်ကြပေ။ အချုပ်အနှောင်ခံထားရပြီး အကူအညီမဲ့နေသည့်အပြင် အခန်းတံခါးကိုလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသည့်အတွက် သူတို့မှာ ကြိုးများကို ဖြေပြီး တံခါးဖွင့်နိုင်ရန် အလွန်ပင်ပန်းကြီးစွာ ကြိုးစားရလိမ့်မည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ကုန်သွားခြင်းမှာ ကျန်ရှိနေသည့် ဇွန်ဘီများက အဆောက်အအုံကို ဝိုင်းရံရန် လုံလောက်သော အချိန်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဇွန်ဘီများမှာ ပိုမိုလှုပ်ရှားတက်ကြွလာမည်ဖြစ်သည်။ အကာအကွယ် အစီအရင်များ မရှိတော့သည့်အတွက် အသက်မရှိတော့သူများမှာ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိရန် အခက်အခဲရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤလူများသည် ဇွန်ဘီကူးစက်မှုကြောင့် မသေဆုံးခဲ့လျှင်တောင်မှ အပြင်သို့ ထွက်ပေါက်ရှာရန် လက်နက်မရှိသည့်အတွက် ထိုအခန်းငယ်လေးထဲတွင် ပိတ်မိနေရင်း ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်။