Rebirth of MC – အခန်း ၄၄
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများမှာမူ တောက်ပလျက်ရှိသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပစ္စည်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ရရှိလာသော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော်လေး စွမ်းအင်ကုန်သွားတယ်။"
ချင်းလေး က အနီးအနားတွင် ရပ်နေရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ "ယွမ်၊ နင် နားလိုက်ဦးမလား။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြုံးလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ဆက်လုပ်နိုင်ပါတယ်။"
သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ နောက်ထပ် အရာတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် ဤသည်မှာ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "သတိထားပါ။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ မသုံးမိစေနဲ့။"
ဟိုကိုင်ယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အာရုံစိုက်ပြီး နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အရင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး ပိုမိုတိကျစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် အရာဝတ္ထုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ချင်းလေး က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "ဒါ... ဒါက တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ အောင်မြင်မှုကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ယွမ် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခရီးမှာ ယခုမှ စတင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် လောင်ကျန့်ရယ် မြို့၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေတွင် စုစုပေါင်းဆယ်ရက်ကြာ နေထိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဟမ်မာ (Hummer) ကားကို ပြုပြင်ပြီးသည့်နောက်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် အား အဝေးပစ်သေနတ်ပစ်ခတ်နည်းကို ကိုယ်တိုင်ဦးစီး၍ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပေးမှုကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပစ်မှတ်ထိမှန်မှုမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကဲ့သို့ သေနတ်ကိုင်လိုက်တိုင်း ပစ်မှတ်ကို အလွယ်တကူ ထိမှန်နိုင်သည့်အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ပစ်မှတ်ထိမှန်နှုန်း ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ချီးကျူးစရာပင် ဖြစ်သည်။ ညဘက်ရောက်လျှင် သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများ စိုက်ပျိုးခြင်း၌ အာရုံစိုက်လေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအဆောက်အအုံတွင် နေထိုင်ရသည့်နေ့ရက်များမှာ စိုးရိမ်ပူပန်စရာမလိုဘဲ အတော်လေး စိတ်အေးလက်အေး ရှိလှသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လသာဆောင်အောက်တွင် စုရုံးနေကြသော ဇွန်ဘီတစ်ထောင်ကျော်အုပ်စုမှာ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပစ်မှတ်လေ့ကျင့်ခန်းများကြောင့် တစ်ဝက်ကျော်အထိ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ငြိမ်သက်သွားသော ညည်းညူသံများနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ဘဲ လဲလျောင်းနေသော အလောင်းများမှာ လူအများကို ကြောက်လန့်စေလောက်အောင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် အနေဖြင့်မူ ၎င်းတို့ကို မြင်သောအခါ ကျေနပ်အားရမှုမျိုးသာ ခံစားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ သူ၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်း တိုးတက်လာကြောင်း သက်သေပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ဆွေးနွေးချက်များအရ ဤခံတပ်တွင် တစ်လကြာနေထိုင်ပြီးမှသာ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။ သို့သော်လည်း အစီအစဉ်များကို ပြောင်းလဲပစ်ရစေမည့် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ တစ်နေ့နံနက်တွင် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အိပ်ပျော်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် တရားမှတ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ လန့်နိုးသွားကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားကြရာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေ၏ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော သံတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကားကြီးနှစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြွက်သားအဖုအထစ်များနှင့် သန်မာသောလူတစ်ယောက်သည် ကားတစ်စီး၏ အမိုးပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး တံတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ လက်ပစ်ဗုံးများ ပစ်သွင်းနေသည်။ ပေါက်ကွဲမှုများကြောင့် ဇွန်ဘီများနှင့် သေဆုံးနေသော ရုပ်အလောင်းများမှာ အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။
"ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။"
နံရံကိုကျော်၍ လက်ပစ်ဗုံးများ အဆက်မပြတ် ပစ်သွင်းလိုက်သဖြင့် ပေါက်ကွဲသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂိတ်တံခါးအနီးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဇွန်ဘီများ များများစားစား ကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"ကားကြီးတွေမောင်းပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေကို လာတိုက်တယ်ဆိုတော့ သူတို့ ဒီနေရာကို လုယက်ဖို့ ရောက်လာတာ သေချာတယ်။ အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ဖို့ ဗုံးတွေနဲ့ အရင်ပစ်ပေါက်နေတာပဲ။ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ဒီလူတွေက လူကောင်းတွေတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း ကားအမိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော ထိုလူက သံတံခါးကို ဖွင့်ရန်အတွက် တံတိုင်းဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ "ချစ်လှစွာသော ယွမ် ရေ၊ ခဏလောက် ပုန်းစရာနေရာ ရှာထားတာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ ထင်တယ်။"
"ဘယ်မှာ ပုန်းရမှာလဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။
ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာက ပိုမကောင်းဘူးလား။ ဘာလို့ ပုန်းဖို့ကို ရွေးချယ်နေရတာလဲ။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ယွမ် ရေ၊ ဒီလူအုပ်စုက သဘောကောင်းတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရှိနေတဲ့နေရာကနေ ဒီရောက်ဖို့ ဆယ်မိနစ်တောင် ကြာမယ်မထင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က အခု ဒုတိယထပ်မှာ ရောက်နေတာ။ တံတိုင်းကလွဲရင် သူတို့လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားတာ ဒီသံတံခါးတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ခဏလောက် ပုန်းနေပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။" သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်ပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် စကားစရပ်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ "တကယ်လို့ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလာခဲ့ရင် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကို ဝင်ပုန်းဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ ကျွန်တော့်အကြောင်းကို စိတ်မပူပါနဲ့။"
"ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း ပုန်းစရာနေရာ ရှာဖွေကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဒုတိယထပ်ရှိ လူသိနည်းသော အခန်းတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာမှနေ၍ အခန်းထဲတွင် စုပုံထားသော အမှိုက်ပုံများကြားမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသည်။ တကယ်ကို စစ်သားပီသသူပဲ။
ဤနေရာသည် အမှိုက်သိုလှောင်သည့် နေရာဖြစ်သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရန်နှင့် ကာကွယ်ရန်အတွက် နေရာများစွာ ရှိနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို တွေ့သွားလျှင်ပင် အခန်းထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အမှိုက်ပုံများနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နိုင်ပေသည်။
သူတို့ ပုန်းအောင်းပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူကြီးရှစ်ယောက်သည် ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာသူသည် ပါးစပ်တွင် ဆေးလိပ်ကို ဝါးစားနေရင်း အခြားလူတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးထားသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီမြေပြင်အနေအထားက မဆိုးဘူးဗျ။ အဲ့ဒီဘီလူးတွေအားလုံး ပထမထပ်မှာပဲ စုနေကြပုံရတယ်။" ဆံပင်အရောင်စုံဆိုးထားပြီး လူမိုက်ပုံစံပေါက်သည့် လူတစ်ယောက်က လက်ထဲတွင် ပစ္စတိုသေနတ်ကို ကစားနေရင်း ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော ကြွက်သားအဖုအထစ်များနှင့် လူကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"တောက်၊ အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ။" ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဟတ်ထိလိုက်သည်။ ထမင်းစားခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ပခုံးနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး အခန်းတိုင်းကို လိုက်ရှာ။ ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်။"
"ဟုတ်ကဲ့။"
"တကယ်လို့ လူတွေ့ခဲ့ရင်ကော။"
"ဒီကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့။" ထိုလူကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဆေးလိပ်ဝါးနေသည့် လူထံမှ သတိလစ်နေသော လူကို လွှဲယူလိုက်သည်။ "ပြီးရင် သတ်ပစ်လိုက်။"
တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေသော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အစပိုင်းတွင် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ယခု လက်ရှိတွင် တွဲခေါ်လာခြင်းခံရသည့် လူကို အသေအချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ချင်းလေး"
သူတို့ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာမှနေ၍ အပြင်ဘက်ကို အကဲခတ်လိုက်သောအခါ အဖွဲ့ဝင် ရှစ်ယောက်ပါသည့် လူတစ်စုသည် ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာသူမှာ ပါးစပ်တွင် ဆေးလိပ်ကို ဝါးစားနေရင်း အခြားလူတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးထားသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီမြေပြင်အနေအထားက မဆိုးဘူးဗျ။ အဲ့ဒီဘီလူးတွေအားလုံး ပထမထပ်မှာပဲ စုနေကြပုံရတယ်။"
ဆံပင်အရောင်စုံဆိုးထားပြီး လူမိုက်ပုံစံပေါက်သည့် လူတစ်ယောက်က လက်ထဲတွင် ပစ္စတိုသေနတ်ကို ကစားနေရင်း ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော ကြွက်သားအဖုအထစ်များနှင့် လူကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"တောက်၊ အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ။"
ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဟတ်ထိလိုက်သည်။ ထမင်းစားခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ပခုံးနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့အားလုံး အခန်းတိုင်းကို လိုက်ရှာ။ ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်။"
"ဟုတ်ကဲ့။"
"တကယ်လို့ လူတွေ့ခဲ့ရင်ကော။"
"ဒီကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့။" ထိုလူကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဆေးလိပ်ဝါးနေသည့် လူထံမှ သတိလစ်နေသော လူကို လွှဲယူလိုက်သည်။ "ပြီးရင် သတ်ပစ်လိုက်။"
တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေသော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အစပိုင်းတွင် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ယခု လက်ရှိတွင် တွဲခေါ်လာခြင်းခံရသည့် လူကို အသေအချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ချင်းလေး"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်မောင်းကို အားကုန်ဖိကိုင်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ တောက်လောင်နေပြီး လက်ချောင်းများမှာလည်း တုန်ယင်နေသည်။
"သူတို့က ချင်းလေး ကို ဖမ်းထားတာပဲ။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ထိန်းပါ။ အခုချက်ချင်း ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။ သူတို့ လူအင်အားက ရှစ်ယောက်ရှိတယ်။ လက်နက်တွေလည်း ပါလာကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အခုဝင်သွားရင် ချင်းလေး အတွက် ပိုအန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားကို နားလည်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ပူလောင်နေသည်။ ချင်းလေး ကို ထိုလူမိုက်များ၏ လက်ထဲတွင် မြင်နေရသည်မှာ သူ့အတွက် တကယ့်ကို နှိပ်စက်မှုတစ်ခုပင်။
အောက်ဘက်တွင်တော့ ထိုလူအုပ်စုသည် အခန်းထဲမှ အမှိုက်များကို ခြေဖြင့် ကန်ထုတ်ရင်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေကြသည်။
"ဒီကောင်တွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ တစ်နေရာရာမှာတော့ ပုန်းနေမှာပဲ။"
ဆံပင်အရောင်စုံဆိုးထားသူက ပစ္စတိုသေနတ်ဖြင့် အခန်းထောင့်များကို ရမ်းသမ်းချိန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အခန်းထဲရှိ ဗီရိုအဟောင်းတစ်ခုကို သေနတ်ဒင်ဖြင့် ထုရိုက်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီလူကို ဘာလုပ်မလဲ။ သတိလစ်နေတုန်းပဲ။"
ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသူက ချင်းလေး ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"သူ့မျက်နှာက မဆိုးဘူး။ နိုးလာရင်တော့ အသုံးဝင်နိုင်တယ်။ အခုတော့ တစ်နေရာရာမှာ ပစ်ထားလိုက်။ ငါတို့ အရင်ဆုံး ဒီအဆောက်အအုံထဲက အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေကို အရင်ရှာမယ်။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် စူးရဲလာသည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ လက်နက်တစ်ခုခုကို ထုတ်ယူရန် ပြင်လိုက်စဉ် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့လက်ကို လှမ်းဆွဲတားလိုက်သည်။
"မလုပ်နဲ့။ သူတို့ အခုခွဲသွားတော့မယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်ကျမှ ကျွန်တော်တို့ အခွင့်အရေးရမယ်။"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အမိန့်ပေးသံပါနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အမှိုက်ပုံအကွယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ထိုလူအုပ်စုသည် အခန်းတစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း စတင်ရှာဖွေနေကြသည်။ သူတို့၏ ခြေသံများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေါ်လာရန်အတွက် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရသော ထိုခဏမှာ အလွန်တရာမှ ရှည်ကြာနေသလို ခံစားရသည်။ ချင်းလေး ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားရသည်။
အထက်ပါ စာသားများသည် ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူမျက်နှာပြင် (UI) နှင့် သက်ဆိုင်သော အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်ပြီး ဇာတ်လမ်း၏ အကြောင်းအရာများ မပါဝင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ဇာတ်လမ်း၏ အဆက်အစပ်နှင့် မသက်ဆိုင်သည့် ထိုအချက်အလက်များကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ပါသည်။