Rebirth of MC – အခန်း ၄၃
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ လောင်ကျန့်ရယ်၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။"
ယွမ် သည် သူတို့အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
ဟိုကိုင်ယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဤနေရာတွင် ရှိနေရခြင်းက သူ့ကို အရင်ကထက် ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားစေသည်။
"သွားကြရအောင်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ယွမ် တို့သည် သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိနေသည်။ နေရာလွတ် (Dimension) ၏ နက်ရှိုင်းသော အလွှာများဆီသို့ သူတို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
တစ်နေကုန် ပစ်ခတ်လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မိမိ၏ ပစ်မှတ်ထိမှန်မှုနှုန်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျေနပ်နေသည်။
ညစာစားချိန် နီးကပ်လာသောအခါ သူသည် ငါးကြင်းတစ်ကောင်၊ ကြက်သွန်နီ၊ နံနံပင်၊ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ပဲပုပ်စေ့ အနည်းငယ်တို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဦးစွာ ငါး၏ ခေါင်းနှင့် အမြီးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ဖိအားသုံးအိုး (Pressure Cooker) ထဲသို့ ထည့်ကာ ပဲပုပ်စေ့များဖြင့် ပေါင်းစပ်ချက်ပြုတ်သည်။ ငါးကိုယ်ပိုင်းကိုမူ အကြေးခွံများ ခွာပြီးနောက် ဆန်အရက်နှင့် ပဲငံပြာရည်တို့ဖြင့် နယ်ထားကာ တစ်ကိုက်စာ အပိုင်းအစလေးများ ဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်ပြီး ဒယ်အိုးထဲတွင် ကြော်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကြက်သွန်နီနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်တို့ကို ရှီတာကေမှို၊ အမဲသားပါးပါးလှီးထားသည်များ၊ ပဲငပိတို့နှင့်အတူ မွှေးနေအောင် မွှေကြော်လိုက်သည်။
"မွှေးလိုက်တာ။ Little ယွမ် ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက တကယ်ကို ပိုပိုပြီး ထူးချွန်လာတာပဲ" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာစဉ် ဟင်းနံ့မွှေးမွှေးလေးကို ရှူရှိုက်ရင်း တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ သူသည် အပြုံးလေးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက် သူ့အနီးသို့ ကပ်လာပြီး ဒယ်အိုးထဲတွင် ကြော်နေဆဲဖြစ်သော ငါးအပိုင်းအစများကို မျက်လုံးအရောင်တောက်တောက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟင်းချက်တာကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ကိုယ်အရည်အချင်းပါပဲ" ဟု ပြောရင်း ဒယ်အိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှုပ်ခါကာ အသားများကို လှန်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အလုပ်မရှုပ်သည့် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လောင်ကျန့်ရယ် ကို ညင်သာစွာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ "ဟင်းချက်ဖို့ ခဏလောက်တော့ လိုပါသေးတယ်။ Older brother Long၊ အစ်ကို အရင်ဆုံး ရေသွားချိုးပါလား။"
တစ်နေ့တာလုံးတွင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ Hummer ကားကို ပြင်ဆင်ခြင်း၊ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းများအားလုံးကို စစ်ဆေးခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်ခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းမှု မရှိစေရန် သေချာအောင် ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ထိုကားအား နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ ပြန်သိမ်းစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သေနတ်ကို မှန်ကန်စွာ ကိုင်တွယ်နည်း သင်ပေးခဲ့သည်။ လူငယ်လေး လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း သူသည် အချိန်ဖြုန်းသည့်အနေဖြင့် ဒုတိယထပ်နှင့် တတိယထပ်ရှိ အခန်းတိုင်းကို တစ်ခေါက်ပြန်စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် လက်နက်တိုက်၏ ထောင့်တစ်ခု၌ ဝှက်ထားသော အံဆွဲငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ထိုအံဆွဲထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် အရောင်ပြောက် စစ်ဝတ်စုံများ၊ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝတ်စုံများနှင့် ကျည်ကာအင်္ကျီများ ရှိနေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သန့်ရှင်းမှုအလွန်အကျွံ စွဲလမ်းသူမျိုး မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်က အထူးလေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်တစ်ခုတွင် သူသည် လူသူမနေထိုင်သော ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်၌ တစ်လတိတိ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုကာလအတွင်း ရေချိုးရန် အခွင့်အရေးလည်း မရှိ၊ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားလဲလှယ်ရန်လည်း မရှိခဲ့သဖြင့် သူသည် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဆိုက်နေသော်လည်း သူသည် လူသူမရှိသော ကျွန်းပေါ်တွင် ရှိမနေပေ။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က နံရံများပေါ် တက်လိုက်၊ ဇွန်ဘီများကို တိုက်ခိုက်လိုက်၊ ကားကို ပြန်ယူလိုက်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချွေးပြန်နေရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး စေးကပ်ကပ်ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်ကို သူ အနည်းငယ်မျှ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ခေါ်လိုက်ပြီး သူတွေ့ရှိထားသည့် အဝတ်ပုံထဲမှ အဝတ်အစားအနည်းငယ် ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယထပ်ရှိ ရေချိုးခန်းသို့ သွားကာ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
~~~
လောင်ကျန့်ရယ် ရေချိုးပြီး ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က ဟင်းလျာအားလုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ပန်းကန်များနှင့် ဇွန်းခက်ရင်းများကိုလည်း ချထားပြီးဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ခေါင်းလှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် အဝတ်အစားမရှိသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပျားရည်ရောင် အသားအရေ၊ ပန်းပုရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော ကြွက်သားများ၊ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အမျိုးသားတိုင်း မနာလိုဖြစ်ရမည့် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားရှစ်ခု။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီးနောက် စိုရွှဲနေသော ဆံပင်မည်းမည်းများမှ ရေစက်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဖြူဖွေးသော ရေချိုးဝတ်ရုံ တစ်ထည်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ဆံပင်ကို သုတ်လိုက်ပါဦး၊ အအေးပတ်သွားလိမ့်မယ်။"
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဖျားနာတာ အရမ်းနည်းပါတယ်" ဟု ပြောသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် က တဘက်ကို လက်ခံယူကာ ဆံပင်ကို သုတ်လိုက်သည်။
နှစ်ယောက်သား ညစာ စတင်စားသုံးကြစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော လူကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "Older brother Long၊ အစ်ကို ကြိုက်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဒါမှမဟုတ် သစ်သီးဝလံတွေ ရှိလား။"
"သစ်သီးဝလံနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လား? ငါက ဘာကိုမှ အထူးတလည် ကြိုက်တာမျိုး မရှိပါဘူး။ စားရတာ လွယ်ပါတယ်။ ရွေးစားတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်။"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" လောင်ကျန့်ရယ် က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဒီလူငယ်လေးမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီးရှိနေတယ်လို့ သူခံစားရပေမဲ့ ဟိုလူက ပြောပြချင်စိတ်မရှိရင် သူ အတင်းလိုက်မမေးချင်ပေ။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ စိုက်ခင်းလုပ်လို့ရတဲ့ မြေကွက်လပ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ကမ္ဘာမပျက်ခင်တုန်းက သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစေ့တွေကို တော်တော်လေး စုဆောင်းထားခဲ့တယ်။ အခု ဒီမှာ ခဏတာ နေရဦးမှာဆိုတော့ အချိန်နည်းနည်း ရတုန်း စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကြည့်မလို့ပါ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နေရာလွတ် (Dimension) သည် ပစ္စည်းအများအပြားကို သိမ်းဆည်းနိုင်စွမ်းရှိသည်ကို သိထားသော်လည်း ထိုနေရာထဲတွင် စိုက်ခင်းပင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မတွေးထားခဲ့မိပေ။ ထို နေရာလွတ် (Dimension) သည် တကယ့်ကို သဘာဝတရား၏ စည်းမျဉ်းကိုပင် ကျော်လွန်နေတာပဲ!
"Little ယွမ်၊ အကယ်၍ အဲ့ဒီထဲမှာ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ စိုက်လို့ရရင် ကြက်၊ ဘဲ စတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကိုရော မွေးလို့မရဘူးလား" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး သူ့ရင်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုများ စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဟိုကိုင်ယွမ် သာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပြောလာပါက သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် မွေးမြူရန် ကြက်ပေါက်လေးများနှင့် ဘဲပေါက်လေးများ ရှာဖွေနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ချက်ချင်း စဉ်းစားလိမ့်မည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် အနာဂတ်၌ ကြက်သား၊ ဘဲသား ပြတ်လပ်မည်ကို ပူပန်စရာ မလိုတော့ပေ။
သို့သော်လည်း စိတ်မကောင်းစရာမှာ...
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အရင်က စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော့်အပြင် တခြား အသက်ရှင်လျက်ရှိတဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါတွေက နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ ရှင်သန်လို့ မရပါဘူး" ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူလည်း အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။
"အဲ့ဒီလိုဆိုရင်လည်း မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့။" လောင်ကျန့်ရယ် က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပန်းကန်ထဲမှ အသားတစ်ဖဲ့ကို ကောက်ယူရင်း "ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ပျိုးနိုင်တာက အခုလို ကာလမျိုးမှာ တကယ့်ကို အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အားသာချက်တစ်ခုပါပဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြုံးရင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသား ညစာကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် စားသုံးလိုက်ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အစားအသောက်များကို အလွန်အမင်း စားသုံးသူ မဟုတ်သော်လည်း သူချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများမှာ အရသာရှိလှသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည်လည်း နေ့တစ်နေ့လုံး မောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သဖြင့် ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ညစာစားပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခဏတာ ထိုင်နေလိုက်သည်။ သူသည် အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း မောပန်းမှုကြောင့် မျက်လုံးများပင် မှေးစင်းလာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကမူ ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းကာ မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်။
"Older brother Long၊ အစ်ကို ပင်ပန်းနေရင် အပေါ်ထပ်မှာ အိပ်လိုက်ပါဦး။ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ ခဏထိုင်ပြီး အလုပ်လေးနည်းနည်း လုပ်လိုက်ဦးမယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းကို ခပ်အသာလေး ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "မင်းလည်း အကြာကြီး မလုပ်ပါနဲ့ဦး။ အိပ်ရေးပျက်ရင် မကောင်းဘူး။"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်ဗျာ။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် အပေါ်ထပ်ရှိ အိပ်ခန်းသို့ တက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အောက်ထပ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ထို နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ မြေကွက်လပ်ကို စီမံခန့်ခွဲရန်နှင့် အခြားအရာများအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် အစီအစဉ်များ ဆွဲနေသည်။
ညဉ့်နက်လေလေ၊ အပြင်ဘက်မှ လေတိုးသံများမှာ ပိုမိုတိတ်ဆိတ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ နောက်ကွယ်တွင် တည်ရှိနေသော ဤအိမ်လေးမှာမူ သူတို့နှစ်ဦးအတွက် တစ်ခုတည်းသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စားပွဲခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော စာအုပ်အချို့ကို ကြည့်ရင်း နောက်တစ်နေ့အတွက် ပြင်ဆင်မှုများကို စိတ်ထဲတွင် ချမှတ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်မူ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ဖြာကျလာသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အေးချမ်းစွာ နိုးထလာသည်။ သူသည် အိပ်ရာမှ ထကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားလိုက်ရာ ဟိုကိုင်ယွမ် က မနက်စာအတွက် ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ Older brother Long။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် စားပွဲခုံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ပြင်ဆင်ထားသော ပူနွေးသည့် မနက်စာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အနာဂတ်အတွက် မသေချာမရေရာမှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ အေးချမ်းစွာဖြင့် နေ့သစ်ကို စတင်နိုင်ခဲ့သည်။