Rebirth of MC – အခန်း ၄၂
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် အလွန်တရာ ငြိမ်းချမ်းပြီး တိတ်ဆိတ်လှသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် ယွမ် ကို အာရုံစိုက်ကာ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို စနစ်တကျ ထိန်းညှိလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင်မူ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် အနီးတွင် စောင့်ကြပ်နေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများသည် အလွန်အမင်း သတိဝီရိယရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အခြေအနေကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် တိတ်ဆိတ်စွာပင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အောင်မြင်မှု ရရှိလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များသည် စီးဆင်းလာပြီး ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ယွမ် ၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုထိန်းချုပ်နိုင်လာသည်။
"အနည်းငယ်တော့ အဆင်ပြေလာပြီ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ တစ်ခုခု လိုအပ်သေးလား။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သက်သာရာရသွားသည့်ပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ မင်းသာ အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ။"
ထိုအချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ယွမ် ကို ထပ်မံအာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုသည် ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး အနာဂတ်အတွက် လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ အစောပိုင်းကာလများတွင် ဖုတ်ကောင်များက ကမ္ဘာမြေတစ်ခွင် လှည့်လည်ကျက်စားနေကြသော်လည်း ကောင်းကင်ယံသည်ကား ညစ်ညမ်းမှုမရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့နိုးထလာချိန်၌ ရှူရှိုက်လိုက်ရသည့် နံနက်ခင်းလေထုမှာ ယခင်ကအတိုင်း လတ်ဆတ်သန့်ရှင်းနေဆဲပင်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမပြုဘဲ နူးညံ့သော စောင်များပေါ်တွင် ပုဆစ်တုပ်ထိုင်ကာ တစ်ညလုံး တရားမှတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် စောစောထလေ့ရှိသည့် အလေ့အထရှိသူဖြစ်ရာ မျက်လုံးပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပုဆစ်တုပ်ထိုင်၍ တရားမှတ်နေသည့် လူငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပါးတို့က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ချိုးသွားပြီး အသာအယာ လှည့်ထလိုက်သည်။ လက်ချောင်းတို့ဖြင့် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း အကြည့်တို့ကို လွှတ်ထားလိုက်သည်။
နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်သည် တရားမှတ်နေသူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်နေသည်။ ငြိမ်းချမ်းသော အမူအရာ၊ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာ၊ ပခုံးသားနုနုပေါ်သို့ ဖြန့်ကျဲကျနေသည့် ကတ္တီပါကဲ့သို့ နက်မှောင်ရှည်လျားသော ဆံကေသာ၊ ဖြူဖွေးနုနယ်သည့် အသားအရေ၊ ချစ်စရာကောင်းသော နှာတံစင်းစင်း၊ ပန်းပွင့်ဖတ်ကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းပါးတို့သည် ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုလူငယ်လေးသည် မိန်းမလျာဆန်သည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝမပေါက်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အလှတရားနှင့်အတူ ခန့်ညားသော ဇာတိမာန်နှင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးတို့က ယှဉ်တွဲတည်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အင်း... သူက အသက်ငယ်သေးသည်၊ ကလေးဆန်သည့် အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း နောက်ထပ်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ဤကလေးသည် ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထိုနေ့ရက်ကို အမှန်ပင် မျှော်လင့်နေမိသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စိတ်ထဲတွင် အနာဂတ်၌ ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသည့် အရာများကို တွက်ချက်နေစဉ်မှာပင် ဟိုကိုင်ယွမ် က လေကို အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ယပ်တောင်ကဲ့သို့သော မျက်တောင်ကော့လေးများ တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးတို့ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ့ပါးသွားစေရန်အတွက် အကြောအချဉ်များကို အသာဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် အငိုက်မိသွားသည်။
"ယွမ် လေး၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထိုင်ထလိုက်ရင်း ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ အစ်ကို လောင်ကျန့်ရယ်။"
ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရိုးရှင်းသော ဟင်းရည်တစ်ခွက်ဖြင့် နံနက်စာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အစာစားပြီးသည်နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ MP5 စက်သေနတ်ငယ်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ Hummer ကားကို ပြင်ဆင်ရန် ထားရှိသည့်နေရာသည် သူတို့ တံတိုင်းပေါ်မှ ခုန်ချလာခဲ့သည့် လသာဆောင်နှင့် ဆက်သွယ်နေသော အခန်းဖြစ်သဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် အနေဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သေနတ်ပစ်နည်း သင်ပေးခြင်းနှင့် ကားကို နောက်ဆုံးပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ဆောင်ခြင်းတို့အတွက် အခန်းနှစ်ခုကြား အသွားအပြန် လုပ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
သေနတ်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လသာဆောင်၏ လက်ရန်းကို မှီကာ အောက်ဘက်ရှိ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုထဲမှ ခရမ်းရောင်အိပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ပစ်မှတ်ကို မြင်သည်နှင့် သူသည် ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သေနတ်သံ တဒိုင်းဒိုင်း မြည်ဟည်းလာပြီး ပြောင်းဝမှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ကျည်ဆံများ ထွက်ကျသွားသည်။ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပြန်ကန်အား (recoil) ပိုပြင်းသဖြင့် စက်သေနတ်ငယ်မှာ အနည်းငယ် ယိုင်သွားပြီး ကျည်ဆံများမှာလည်း ပစ်မှတ်လွဲသွားသည်။ သူ ပစ်လိုက်သည့် ကျည်ဆံများမှာ သူချိန်ထားသည့် ဖုတ်ကောင်၏ ဘေးတစ်မီတာခန့်အကွာတွင် ရှိနေသည့် နောက်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်၏ ပခုံးကို ထိမှန်သွားကာ အသားစများ ပျက်စီးသွားစေသည်။
ပစ်ချက်လွဲသွားသည့်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ဤတစ်ကြိမ်ရလဒ်အပေါ် သိပ်ပြီး ကျေနပ်ပုံမရပေ။
ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် သည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ထဲမှ MP5 ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လသာဆောင်အောက်ရှိ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကို ချိန်ရွယ်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် ခလုတ်ကို ညင်သာစွာ ဖိလိုက်သည်။
ဖျတ်၊ ဖျတ်၊ ဖျတ်!
ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်လိုက်သည့်အသံနှင့်အတူ ဖုတ်ကောင်ဆယ်ကောင်ခန့်မှာ ခေါင်းများ ပွင့်ထွက်သွားကာ လဲကျသွားကြသည်။
မည်မျှ တိကျလိုက်သနည်း။
"လာ၊ ငါ သင်ပေးမယ်။" MP5 ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နောက်ကျောနှင့် ကပ်လုနီးပါးအထိ တိုးကပ်လာသည်။ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ကို အုပ်ကိုင်ကာ သေနတ်ကို သေချာဖမ်းကိုင်စေပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် သေနတ်ဒင်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးတွင် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန် ချိန်ညှိပေးသည်။ "ပစ်မှတ်၊ ရှေ့ချိန်သီး၊ မျက်စိ။ ဒီအချက်သုံးချက်က တစ်တန်းတည်း ဖြစ်နေရမယ်။"
လောင်ကျန့်ရယ် ပြောလိုက်သည့်စကားများနှင့်အတူ သူ၏ ရင်ဘတ်က နောက်ကျောကို ဖိကပ်ထားသလို၊ ထွက်သက်လေများက နားရွက်ကို လာရောက် ယားယံနေသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီး နားရွက်များမှာလည်း ရဲတက်လာသည်။ နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။
ဒီလူ... ဒါက... သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ!
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်အာရုံများ လွင့်ပါးနေစဉ်မှာပင် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ လက်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ခလုတ်ကို ဆွဲစေလိုက်ရာ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို အောင်မြင်စွာ ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်။
"ကဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်ဦး။"
"အာ? အော်၊ ဟုတ်ကဲ့။" ထိုလူကြီး၏ အသံကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အတွေးစများမှ ရုတ်တရက် ပြန်လည် နိုးထလာသည်။
သရုပ်ပြနေစဉ်အတွင်း အနည်းငယ် စိတ်လွင့်နေခဲ့သော်လည်း သူ ပြောပြခဲ့သည်များကို မှတ်မိနေသေးသဖြင့် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဂရုတစိုက် လိုက်နာသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ သင်ကြားမှုကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားရင်း သူသည် အောက်ဘက်ရှိ အသက်ရှိနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသော ပစ်မှတ်များကို စတင်ပစ်ခတ်တော့သည်။