သူတို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ရှာဖွေဖို့ ဒါမှမဟုတ် တခြားအလားတူကိစ္စတွေအတွက် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်ကတော့ ကားဂိုဒေါင်ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ကားကို ပြန်ယူဖို့သာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒါကလည်း အဲဒီလောက်ကြီး ခက်ခဲတဲ့အလုပ်တော့ မဟုတ်ပါ။
သူတို့နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်က ရှေ့ကဦးဆောင်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က နောက်ကနေ အကာအကွယ်ပေးရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသံတစ်စက်မျှပင် မကြားရပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကျောကို စောင့်ကြပ်ပေးနေရတဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရဲ့ အာရုံငါးပါးကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုထားလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းတိုင်းသည် ပို၍ ထက်မြက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုပြောင်းလဲမှုက သတိထားမိရုံလောက်သာ ရှိတတ်သော်လည်း၊ အခုလို အလွန်တင်းမာနေရတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတော့ အဲဒီအာရုံခံနိုင်စွမ်းတွေက သိသိသာသာကို ထက်မြက်လာနေသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် တစ်မိနစ်လောက်သာ လမ်းလျှောက်ရမယ့် ကားဂိုဒေါင်ဆီသို့ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ငါးမိနစ်လောက် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့်ပင် ဒီခရီးတိုလေးအတွင်းမှာ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ပွားခဲ့ပါ။
ကားဂိုဒေါင်ရဲ့ တံခါးကို ဘယ်ဘက်နဲ့ ညာဘက်ကနေ လူနှစ်ယောက်က ဆွဲဖွင့်ရအောင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။ အလယ်က လက်ကိုင်ကို ဆွဲတင်ရတဲ့ တံခါးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက ပိုပြီး လုံခြုံမှုရှိသည်။ တံခါးမှာ သော့ခတ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း တံခါးမျက်နှာပြင်ပေါ်က သွေးကွက်တွေက စိတ်ထဲ မသက်မသာ ဖြစ်စရာကောင်းလှသည်။ တံခါးအောက်ခြေက ဟနေတဲ့နေရာကနေ သွေးနံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် အော့ချင်စိတ်ကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က လက်ဟန်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကလည်း သူ၏ ပစ္စတိုသေနတ်ကို ကားဂိုဒေါင်အတွင်းဘက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း ပစ်ခတ်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ကားဂိုဒေါင်တံခါးကို လက်ကိုင်မှ ကိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲတင်လိုက်ချိန်မှာပဲ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လည်ပင်းနောက်ကျောက အမွှေးအမျှင်တွေပင် ထောင်လာသည်။
သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတိပေးချက်တွေက အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အချက်ပြနေလေသည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားပြီးနောက် လက်မောင်းအင်အားကို ပိုသုံးကာ တံခါးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အက်ရာတွေထနေပြီး လက်သည်းရှည်မည်းမည်းတွေနဲ့ မီးခိုးရောင်သမ်းတဲ့ အစိမ်းရောင်အသားအရေရှိတဲ့ လက်တစ်ဖက်က လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ ရုတ်တရက် ထိုးနှက်လာသည်။
ဖျတ်! ဖျတ်! ဖျတ်!
သွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းက မောင်းကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဆွဲလိုက်ပြီး အသံတိတ်ကိရိယာတပ်ထားတဲ့ ပစ္စတိုသေနတ်ကနေ ကျည်ဆန်သုံးတောင့် ကားဂိုဒေါင်ထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ကျည်ဆန်တွေ ဘာကို ထိသွားမှန်းတော့ မသိပေမယ့် အဲဒီလက်ကိုတော့ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားအောင် တွန်းအားပေးလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ခါးကို ဖက်တွယ်ထားရင်း သူ့ကို ပွေ့ချီကာ ကားဂိုဒေါင်နဲ့ အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
ဂြီး... ဂြီး...
ကားဂိုဒေါင်ထဲကနေ တိုးညှင်းတဲ့ ဟိန်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဲဒီအသံတွေနဲ့အတူ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အသားအရေ၊ ဝါကျင့်ကျင့် မျက်လုံးတွေနဲ့ မီးခိုးရောင်သမ်းတဲ့ အစိမ်းရောင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူသားနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူ၏ မေးရိုးကို အကျယ်ကြီးဟကာ ရှေ့ကို ခုန်ပေါက်ပြီး ပြေးဝင်လာသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတွေက တခြားသာမန်ဇွန်ဘီတွေလို တောင့်တင်းနေခြင်း မရှိပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် က ရိုင်ဖယ်သေနတ်ရဲ့ နောက်ပိုင်းနဲ့ သူတို့ကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် ဇွန်ဘီရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို ချိန်ကာ မောင်းဆွဲလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီဇွန်ဘီက သာမန်ဇွန်ဘီတွေနဲ့ မတူဘဲ ဉာဏ်ရည်ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ခေါင်းကို စောင်းပြီး ကျည်ဆန်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ သူတို့ဆီသို့ ထပ်မံ၍ ခုန်ပေါက်လာသည်။
အရပ်ရှည်တဲ့သူရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ခိုလှုံနေတဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် ကလည်း သူ့ရဲ့ ပစ္စတိုသေနတ်ကို မြှောက်ကာ မောင်းကို သုံးကြိမ် ဆွဲလိုက်သည်။ ကျည်ဆန်သုံးတောင့်က ဇွန်ဘီရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မှန်သွားသည်။ ကျည်ဆန်တွေရဲ့ ဖောက်ဝင်အားကြောင့် သူ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားရသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့လက်ထဲက ရိုင်ဖယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး မောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲလိုက်ရာ ကျည်ဆန်တွေက ဇွန်ဘီရဲ့ ဦးခေါင်းဆီသို့ တိကျစွာ ရောက်ရှိသွားပြီး ပစ်မှတ်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားအောင် ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ ခေါင်းပြတ်သွားတဲ့ အလောင်းကတော့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သားလဲကျသွားပြီး လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပေ။
လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့တဲ့ အလောင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုလူနှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။
"မီးရှို့လိုက်။"
"အင်း။" သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သစ်တော်သစ်သားပြားတစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ အလောင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ရွှေရောင်မီးတောက်တွေက အလောင်းကို ဝါးမြိုသွားသည်။ ထူးခြားတဲ့ ဒီဇွန်ဘီရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပါ။
"ယွမ် လေး၊ အဲဒီဇွန်ဘီက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်နော်။"
သူ့ရဲ့ အရှိန်က သာမန်ဇွန်ဘီတွေထက် ပိုမြန်တယ်၊ သူ့ရဲ့ လက်သည်းတွေက အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက် ရှည်တယ်၊ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက သူက ကျည်ဆန်ကို ရှောင်တတ်တယ်... ဒီကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးက အပေါ်ယံ မြင်နေရသလောက် ရိုးရှင်းပုံမပေါ်ဘူး။
ဟိုကိုင်ယွမ် က သဘောတူကြောင်း ပြောလိုက်ပြီးမှ ဇွန်ဘီရဲ့ အလောင်းကျန်ခဲ့တဲ့နေရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏလောက် အေးခဲသွားသည်။ "အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး။"
သူက ပဲစေ့အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ညှပ်နဲ့ ကောက်ယူလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် အရင်က စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ပုံဆောင်ခဲအားလုံးက နှမ်းစေ့အရွယ်လောက်ပဲ ရှိတာကို သူမှတ်မိနေပေမယ့်၊ ဒီတစ်ခုကတော့ အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးနေတာကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရသည်။
"အင်း၊ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ စွမ်းအားက ပုံဆောင်ခဲရဲ့ အရွယ်အစားကို ဆုံးဖြတ်ပေးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီဇွန်ဘီက တခြားဇွန်ဘီတွေနဲ့ မတူရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက ဒီအရာကြောင့်ပဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အနာဂတ်မှာ ဒီလိုအရာတွေကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်မယ် ထင်တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေအားလုံးက နှမ်းစေ့အရွယ်လောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား? ဒါမှမဟုတ် ဒီတစ်ခုကပဲ ထူးခြားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား?" ဟိုကိုင်ယွမ် က ညှပ်ထဲမှာ ညှပ်ထားတဲ့ ပုံဆောင်ခဲကို လေ့လာရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ပဲနီလေးအရွယ်လောက်ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်...
"ဟာ... ဘယ်လို ယုတ္တိဗေဒမျိုးလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "တခြားဇွန်ဘီတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို မင်း မမြင်လိုက်ဘူးလား? သူတို့ရဲ့ ဦးခေါင်းခွံတိုင်းက အကုတ်ခံထားရတာလေ။ အဲဒါတွေအားလုံးက အဲဒီထူးခြားတဲ့ ဇွန်ဘီရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက သူ့ရဲ့ အဖော်ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဦးနှောက်ကို စားသောက်လိုက်တာ၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေက သူ့ဦးခေါင်းထဲမှာ ပေါင်းစပ်သွားသလိုမျိုး သူက ပိုပြီး သန်မာလာတာပဲ။ ဒီပဲစေ့အရွယ် ပုံဆောင်ခဲကတော့ ပုရွက်ဆိတ်အများကြီး ပေါင်းစပ်သွားတဲ့ ရလဒ်ပဲ။"
"ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒါက ယုတ္တိရှိတဲ့ ရှင်းပြချက်ပဲ။ ဆိုလိုတာက ဇွန်ဘီတွေက တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် စားသောက်ပြီး ပြောင်းလဲတိုးတက်လာနိုင်တယ်ပေါ့!" ဟိုကိုင်ယွမ် က အဲဒီအတွေးကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။
သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း နေရာတကာကို ပြေးလွှားရင်း ဇွန်ဘီတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဆုံဖူးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက သူသိခဲ့တဲ့ ဇွန်ဘီတွေအကြောင်းက သူတို့က အစပိုင်းမှာ နှေးကွေးပြီး တောင့်တင်းနေတတ်ပေမယ့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လူသားတစ်ယောက်လိုပဲ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုပြီး သွက်လက်လာတတ်တယ်ဆိုတာပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့ အခုလေးတင် သတ်လိုက်တဲ့ ဇွန်ဘီကလည်း တခြားဇွန်ဘီရဲ့ ပုံဆောင်ခဲနဲ့ စွမ်းအားကို စုပ်ယူနိုင်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဒီလို ပြောင်းလဲတိုးတက်လာတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကြားထဲမှာ တစ်ကောင်က တခြားဇွန်ဘီအားလုံးကို စားပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီအသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ဇွန်ဘီက မနိုင်မနင်းဖြစ်အောင် သန်မာသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
"မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က သူဘာတွေ တွေးနေမှန်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ စိတ်ပူနေလို့လည်း ဘာမှ အကျိုးမရှိပါဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် က သက်ပြင်းအသာလေး ချလိုက်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ခဲ့တဲ့အချိန်ကစပြီး သူရဲ့ ခံစားချက်တွေက ပိုပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာနေတာကို သူသတိပြုမိသည်။ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကမ္ဘာမပျက်ခင်တုန်းကလို စိတ်တည်ငြိမ်တဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ပြန်မရောက်နိုင်တော့ဘူး။ ထင်ရှားတာကတော့ သူ အစွမ်းအစတွေကို ပိုပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။
"ကားဂိုဒေါင်ထဲကို ဝင်ကြရအောင်၊ ငါ့ကားနဲ့ လိုအပ်တဲ့ ကိရိယာတွေ၊ အပိုပစ္စည်းတွေကို အတူတူ သွားယူကြမယ်။ ပြီးရင် ဒုတိယထပ်ကို ပြန်တက်ကြမယ်။"
စစ်တပ်စခန်းတိုင်းမှာ အရန်မီးစက်တွေ ရှိကြတဲ့အတွက် ခရိုင်တစ်ခုလုံး ဇွန်ဘီတွေ ရောက်လာရင်တောင် လျှပ်စစ်မီးအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါ။ ကားဂိုဒေါင်ထဲက မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ကိရိယာတွေနဲ့ အပိုပစ္စည်းတွေ အပြည့်တင်ထားတဲ့ စင်တွေက ပေါ်လာလေသည်။
ထိုဇွန်ဘီက ကားဂိုဒေါင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော်လည်း ဂိုဒေါင်ထဲရှိ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကိုမျှ စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသည်းစွဲ ဟမ်မာကားက ဂိုဒေါင်အလယ်တွင် ရပ်ထားလျက်ရှိပြီး ပျက်စီးနေသော ရှေ့ဘီးမှာလည်း ဖြုတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကားပြင်ပေးရမည့် စက်ပြင်ဆရာမှာ တရားစီရင်မည့်နေ့ (Judgement Day) မရောက်မီ သူ၏အလုပ်ကို အပြီးမသတ်နိုင်ခဲ့ပုံရသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ဟမ်မာ H1 က ဟိုကိုင်ယွမ် ပိုင်ဆိုင်သည့်ကားနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ လေးလံသော မြေပြင်ကြမ်းပြင်သုံး ယာဉ်များနှင့် ပို၍ဆင်တူပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်ဝတ်စုံကဲ့သို့ပင် စစ်တပ်သုံး ဖုံးကွယ်ရောင် (Camouflage) များ သုတ်ထားသည်။ ကားကို အလွန်ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားပုံရပြီး ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက ၎င်းအား မွမ်းမံပြင်ဆင်ရာတွင် အတော်လေး အားထုတ်ထားကြောင်း သိသာသည်။
"သံမဏိပြားနဲ့ ကာထားတဲ့ ကိုယ်ထည်၊ တိုက်မိရင် ခံနိုင်ရည်မြင့်မားတယ်၊ ကျည်ကာဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်မှန်တွေကလည်း ရွှေရောင်အမျှင်လေးတွေ ပါဝင်တာကြောင့် ဘယ်လောက်ပဲ ထုရိုက်ထုရိုက် ကွဲထွက်မသွားဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့အကြိုက်ဆုံးကားကို ပုတ်ရင်း ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုဟမ်မာကားအတွက် ပြုလုပ်ထားသည့် မွမ်းမံမှုစာရင်းကို နားထောင်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ စိတ်ထဲမှပင် သူ့အား တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲရင်း နှုတ်ခမ်းစူလိုက်မိသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စစ်တပ်သုံးပစ္စည်းများမှာ အလွန်ပင် ကွာခြားလှသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤကားကို ဟမ်မာကားဟု ခေါ်ရမည်လား သို့မဟုတ် ကားပုံစံပြုလုပ်ထားသည့် သံချပ်ကာတင့်ကားဟု ခေါ်ရမည်လား။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဟမ်မာကားအတွက် သင့်တော်မယ့် အပိုပစ္စည်းတွေ ရှိမလားဆိုတာ အဲဒီနေရာမှာ တစ်ချက်လောက် ကူကြည့်ပေးပါဦး။ အဆင်ပြေတာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ၊ ကျွန်တော် အကုန်သိမ်းထားလိုက်မယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဟမ်မာကား၏ အဖုံးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ၎င်းကို သူ့၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
သူ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ဝယ်ယူထားသည့် ဟမ်မာကားနှင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အကြီးအကျယ် မွမ်းမံထားသည့် ဟမ်မာကားတို့သည် သူတို့၏ အဖိုးတန်ဆုံး သွားလာရေးလမ်းကြောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤဂိုဒေါင်ထဲတွင် အပိုပစ္စည်းများနှင့် ကိရိယာများစွာ ရှိနေသည့်အတွက် အနာဂတ်တွင် လိုအပ်လာပါက အသုံးပြုနိုင်ရန် သေချာစွာ သိမ်းဆည်းထားရမည်ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် သင့်တော်သည့် ကိရိယာများနှင့် အပိုပစ္စည်းအချို့အပြင် ဟမ်မာကားအတွက် အထူးဘီးများကိုပါ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် သိမ်းဆည်းနိုင်ရန် ပေးအပ်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင် ကားဘီးများမှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။ ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း ဘီးတစ်ခုခု ပျက်စီးသွားပါက ပြုပြင်ရန် သို့မဟုတ် လဲလှယ်ရန် မတတ်နိုင်ခြင်းမှာ အလွန်အန္တရာယ်များသည်။
တာဝန်ပြီးမြောက်သည်နှင့် သူတို့သည် ဒုတိယထပ်ရှိ ထမင်းစားခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသော စွမ်းအားများသည် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သည့်အတွက် ဇွန်ဘီများနှင့် တွေ့မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံခြုံရေးပိုမိုကောင်းမွန်စေရန် တံတားအဆုံးရှိ တံခါးနှစ်ပေါက်ကို ပြန်လည်ပိတ်ထားလိုက်သည်။
တစ်နေ့တာလုံးနီးပါး အချိန်ကုန်သွားပြီး သူတို့၏ ယာယီခိုလှုံရာနေရာသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ စားပွဲများနှင့် ခုံများကို အခြားအခန်းထဲသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရှင်းလင်းထားသောနေရာတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဟမ်မာကားကို ပေါ်လာစေလိုက်သည်။ စစ်သားဖြစ်သူက ကားပြင်ဆင်ရန်အတွက် ဝက်အူလှည့်နှင့် ကိရိယာများကို ထုတ်ယူနေစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် က ညစာချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။ သူတို့သည် ယနေ့မနက်တွင် နံနက်စာသာ စားခဲ့ပြီး နေ့လယ်စာကို လုံးဝကျော်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ဗိုက်မှာ အစာအတွက် တောင်းဆိုနေပြီဖြစ်သည်။
သူ့၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး ငှားထားသည့်အိမ်မှ မထွက်ခွာမီ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးထားခဲ့သော ဝါးတောနားရှိ ပန်းသီးပင်နှင့် သစ်တော်သီးပင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အပင်နှစ်ပင်လုံးမှာ အမြင့်ပေအနည်းငယ်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ရလဒ်ကို ကျေနပ်အားရနေသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုမြေကွက်လပ်တစ်ခုလုံးကို အသီးအနှံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစုံ စိုက်ပျိုးရန် စိတ်ကူးထားလိုက်သည်။
အင်း... အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ် ဘယ်လို အသီးအနှံနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ကြိုက်လဲဆိုတာ သူ မေးကြည့်ရဦးမည်။
(စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်- အို... ယွမ် လေးကတော့ တကယ့်ကို အိမ်ရှင်မပီသပါပေတယ်)