အင်း... နွေးထွေးလိုက်တာ။
ဒီလိုမျိုး နွေးထွေးမှုကို ခံစားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ။
မိခင်ဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားကတည်းက သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ပွေ့ဖက်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့တာ တစ်သက်လောက် ကြာသွားသလိုပါပဲ။
နေပါဦး။ ပွေ့ဖက်တယ် ဟုတ်လား။
သတိပြန်ဝင်လာစပြုချိန်မှာပဲ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး နက်မှောင်နေသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် တိုးဝင်တွေ့ဆုံသွားသည်။
"အာ..." အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် ခုန်ပေါက်သွားပြီး ဖြူဖျော့နေသော အရေပြားများမှာလည်း အနီရောင်သန်းသွားသည်။ "မ - မ - မင်း! ဘာလို့ ငါ့ကို ဖက်ထားတာလဲ!!"
"ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ယွမ် လေးရေ၊ ကိုယ်ကတော့ အပြစ်ကင်းပါတယ်ဗျာ။ မနေ့ညက ကိုယ့်ကို ဖက်ပြီး မလွှတ်ဘဲ တွယ်ကပ်ထားတာက ကိုယ်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကိုယ်တိုင်ပါ။" အသံနက်နက်ဖြင့် ရယ်မောသံထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံမှာ လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည်။ မျက်နှာနီရဲနေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းမွန်သွားသည်။ "မြန်မြန်ပြင်ဆင်ပြီး မနက်စာစားတော့၊ ပြီးရင် လက်နက်တွေကို သွားယူကြမယ်။"
"အင်း။" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို နောက်ပြောင်နေခြင်း မရှိတော့သဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စောင်များကို သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ မနက်စာပြင်ဆင်ရန် ထွက်သွားသည်။ "အစ်ကိုကြီးလောင်၊ အစ်ကို့ကားကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
လောင်ကျန့်ရယ် က Hummer ကားကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ရပ်ထားခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို သူ မမေ့သေးပါ။ ဂိုဒေါင်က ဒုတိယထပ် ဒါမှမဟုတ် တတိယထပ်မှာ ရှိနေစရာ အကြောင်းမရှိတာကြောင့် ပထမထပ် ဒါမှမဟုတ် မြေအောက်ခန်းပဲ ရှိဖို့များသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် တွေးနေသည့်အရာကို လောင်ကျန့်ရယ် လည်း သဘာဝအတိုင်းပင် တွေးမိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်ရှိ သတ္တဝါများမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ယိမ်းထိုးနေကြပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် တိုးညင်းသော ဟိန်းဟောက်သံများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေကာ လူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။
"ကားတာယာက နည်းနည်း ပျက်စီးနေတယ်။ အရင်နေ့က ပြင်ဖို့ ပို့ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မနေ့က ရုတ်တရက် ဇွန်ဘီတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့လေ။ သူတို့ ပြင်ပေးလိုက်နိုင်မလား မသိဘူး။ ကားသာ မပြင်ရသေးရင်တော့ ခက်လိမ့်မယ်။"
"အဲဒီပျက်စီးတာတွေကို ပြင်တတ်လား။" မီးဖိုချောင်တွင် ဟင်းချက်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။
"ပြင်တတ်တာပေါ့။ ဒါကတော့ သိထားကို သိထားရမယ့် အရာပဲ။"
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အစ်ကို့ကားနဲ့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော့် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲ ထည့်ပြီး ဒီဒုတိယထပ်ကို သယ်လာပေးရမလား။" ခေါက်ဆွဲပန်းကန်နှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လာရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က အကြံပြုသည်။
"အင်း၊ ကောင်းတဲ့အကြံပဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က သဘောတူခေါင်းညိတ်သည်။ "ကားပြင်တဲ့ ဂိုဒေါင်က တစ်ဖက်အဆောက်အအုံရဲ့ မြေညီထပ်မှာ ရှိတယ်။ အဲဒီကို သွားဖို့အတွက် ဆက်သွယ်ထားတဲ့ တံတားကို ဖြတ်သွားပြီး ပထမထပ်ကို ဆင်းသွားရင် အစ်ကို့ကားကို ရနိုင်လိမ့်မယ်။"
"ဟုတ်ပါပြီ။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဝေးရှိ အဆောက်အအုံနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားသည့် တံတားနှင့် ထိုတံတားပေါ်တွင် ဟိုသည် လှုပ်ရှားနေသော ဇွန်ဘီများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးလောင်၊ နောက်မှ ကျွန်တော်တို့ တတိယထပ်က လက်နက်တိုက်ထဲက အရာအားလုံးကို အရင်ယူကြမယ်။"
သူ မနက်စာချက်နေစဉ်ကပင် စားသောက်ဆိုင်ထဲရှိ အစားအစာများ၊ ဂက်စ်အိုးများ၊ အိုးများနှင့် မီးဖိုများကို သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ သိမ်းဆည်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ အခုတော့ လက်နက်တိုက်ကို ရှင်းထုတ်လိုက်ရုံသာ လိုတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ အစ်ကိုကြီးလောင်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အရေးကြီးသည့် ပစ္စည်းများ ကျန်ခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ကားကို သွားယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ကားကို ယူပြီးနောက် ပြန်လာနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ကြိုတင်ကာကွယ်ထားခြင်းက အမြဲတမ်း ပိုကောင်းသည်။
~~~
မနက်စာစားပြီးနောက် လူနှစ်ယောက်သည် လက်နက်တိုက်ကို ရှင်းထုတ်ရန် တိုက်ရိုက်သွားကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ပိုမိုပေါ့ပါးပြီး ကျည်ဆန်ပိုဆံ့သည့် ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ရွေးလိုက်ပြီး ၎င်းကို တပ်ဆင်ချိန်ညှိကာ အသံတိတ်ကိရိယာ တပ်ဆင်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ဆီသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။
"ဒါကို ယူထား။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုပစ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်မလား။"
"သိပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရောက်သည်နှင့် ပစ္စတို၏ လုံခြုံရေးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူက အဝေးပစ်ပစ်မှတ်ကို ဘယ်လိုပစ်ရမလဲဆိုတာ မသိကောင်းမသိနိုင်သော်လည်း ခလုတ်ကို နှိပ်ရုံမျှလောက်တော့ အခက်အခဲ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် ဂိုဒေါင်သို့ သွားမည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း သူတို့ပြန်လာသည့်အခါ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် လမ်းတစ်လျှောက် အင်းကွက်များကို ချထားပေးမည် ဖြစ်သည်။ ဓားကို ကိုင်ထားရင်း အင်းကွက်များ ချထားရန်မှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေနိုင်ပေ။
"သွားကြစို့။" ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် မနေ့ကပေးထားသော ဓားကိုလည်း အခြားတစ်ဖက်တွင် ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။"
ဒုတိယထပ်ရှိ ဇွန်ဘီများအားလုံးကို မနေ့က သူတို့ ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သည့်အပြင် ဟိုကိုင်ယွမ် ချထားသည့် အင်းကွက်ကလည်း အပိုဆောင်း ကာကွယ်မှုပေးထားသဖြင့် ဤထပ်မှာ အလွန်ပင် ဘေးကင်းလုံခြုံနေသည်။ ထို့အပြင် တစ်ဖက်အဆောက်အအုံသို့ ဆက်သွယ်ထားသည့် တံတားဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် စင်္ကြံငယ်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုစင်္ကြံလမ်းကို တံခါးအပြင်ဘက်တွင် သံချောင်းဖြင့် ကန့်လန့်ဖြတ် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဤအတားအဆီးနောက်ကွယ်တွင် ဇွန်ဘီများ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး သံချောင်းကို တပ်ဆင်ထားသူမှာ ဒုတိယထပ်သို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ သို့သော် သူတို့က ကံအလွန်ဆိုးသူများ ဖြစ်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဇွန်ဘီများ ဖြစ်လာရသည့် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ကြပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရှေ့သို့တိုးကာ တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် သံချောင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ဇွန်ဘီများသည် တံခါးကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမှန်း မသိဘဲ တံခါးကို ကုတ်ခြစ်ခြင်း၊ ထုရိုက်ခြင်းသာ ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။ တံခါးကို တွန်းမဖွင့်နိုင်စေရန် သံချောင်းဖြင့် ပိတ်ထားသူမှာ မည်မျှပင် ရှုပ်ထွေးနေပါစေ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။
သံချောင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တံခါးမှာ သူ့အလိုလို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရိပ်မည်းတစ်ခုက ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လာပြီး လည်ချောင်းထဲမှ တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်နေသည်။
ငွေရောင်လက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပခုံးနှင့် ကင်းကွာသွားသည်။ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပခုံးပေါ်တွင် ကိုက်ရာမှ ထွက်လာသည့် သွေးများ စိုစွတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။ ဇွန်ဘီကို ဤနေရာတွင် နှစ်ရက်ကြာ ပိတ်လှောင်ထားခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် သဘာဝအနံ့လား မပြောတတ်သော်လည်း ပုပ်အဲ့အဲ့အနံ့ဆိုးများမှာ စင်္ကြံငယ်အတွင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။
မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ချလိုက်ရာ အုတ်ကြွပ်ပြားတစ်ခုက အလောင်းပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး ရွှေရောင်မီးလျှံများဖြင့် ဝါးမြိုသွားသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဤခန္ဓာကိုယ်မှ ပုံဆောင်ခဲ မထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။
"ယွမ် လေး၊ ငါ တစ်ခုခု တွေ့ထားတယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် တံခါးပေါက်တွင် အင်းစာသုံးခုကို ချထားနေသော လူငယ်လေးထံသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
"ဘာတွေ့တာလဲ။"
"မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် ပါတဲ့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဦးခေါင်းခွံထဲမှာ ဘာအနာအဆာမှ မရှိကြဘူး။ ကုတ်ခံရလို့ ဒါမှမဟုတ် အကိုက်ခံရလို့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ကောင်တွေမှာကျတော့ ဒီလို ပုံဆောင်ခဲမျိုး မပါဘူး။" သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ထိုရွှေရောင်မီးဖြင့် ဇွန်ဘီအလောင်းများကို မီးရှို့သည်ကို တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးသော်လည်း မနေ့က လသာဆောင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်အကြောင်းကို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်လေ့လာခဲ့သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွမ် သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ "ဟုတ်သလိုပဲနော်။"
"H မြို့အနီးက မီးတောင်စပေါက်ကွဲတော့ မီးတောင်ပြာတွေထဲမှာ လူကို ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ နီရဲတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေ အမြောက်အမြား ပါလာတယ်။ အဲဒီနေ့က H မြို့မှာ ဒီလူတွေသာ ရှိနေခဲ့ပြီး မသိလိုက်ဘဲ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်လာတာကို ခွင့်ပြုမိခဲ့ရင် သူတို့မြို့ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကူးစက်မှုတွေ စတင်တော့တာပဲ။ ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေက သူတို့ကို ဇွန်ဘီတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး တခြားသူတွေကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကပဲ ကူးစက်မှု စတင်ခဲ့တဲ့ နည်းလမ်း ဖြစ်နိုင်တယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြသည်။
"အင်း၊ ဟုတ်လောက်တယ်။ အစ်ကိုကြီးလောင်ရဲ့ သုံးသပ်ချက်အရဆိုရင် H မြို့ထဲမှာ တခြားမြို့တွေထက် ပုရွက်ဆိတ်တွေ သယ်ဆောင်ထားတဲ့ ဇွန်ဘီတွေ ပိုများနေမှာပေါ့နော်။"
"လိမ္မာလိုက်တာ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။
တောက်၊ ဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ သတိရှိတယ်၊ စိတ်တည်ငြိမ်တယ်၊ ရဲရင့်တယ်၊ တုံ့ပြန်မှုမြန်ဆန်သလို ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒီကလေးကို ကပ်ဘေးမတိုင်ခင်ကတည်းက သူ မတွေ့ခဲ့ရတာ ဘာကြောင့်ပါလိမ့်။ အကယ်၍သာ သူ့ကို တပ်မတော်ထဲ ခေါ်သွင်းနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အခု ဘယ်လိုရာထူးအထိ ရောက်နေနိုင်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။
"အစ်ကိုကြီးလောင်က A မြို့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာနယ်မြေကို ပြန်မှာလား။" သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူ၏ ယခင်ဘဝ၌ A၊ B၊ E နှင့် K မြို့တို့ ပူးပေါင်းကာ အတော်အတန် ကြီးမားသည့် လုံခြုံရေးဇုန်တစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်က ဟိုကိုင်ယွမ် သည် V မြို့ရှိ သေးငယ်သော လုံခြုံရေးဇုန်တစ်ခုတွင် လှည့်လည်နေရင်း နောက်ဆုံးတွင် V မြို့သို့ ထွက်ပြေးလာသည့် မိထွေးနှင့် ဆုံမိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကူးစက်မှုများ ပျံ့နှံ့လာပြီး အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့်အတူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားစဉ် သူသည် ပုရွက်ဆိတ်အုံထဲသို့ တွန်းချခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
"အင်း၊ ယွမ် လေးလည်း ငါနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ရမယ်။" ၎င်းမှာ မေးခွန်းမဟုတ်ဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့။"
တံခါးကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်အောင် တွန်းဖွင့်ပြီး အမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းများဖြင့် ထောက်ထားလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စင်္ကြံလမ်းတွင် အင်းကွက်တစ်ခု ထပ်မံချထားလိုက်ပြီးမှ ဆက်သွယ်ထားသည့် တံတားဆီသို့ ဦးတည်သော တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ယခင်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် အနီးအနားရှိ ဇွန်ဘီများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားသည်။ အုပ်အုပ်ဆိုင်းဆိုင်း ဟိန်းဟောက်သံများအရ အဆိုပါ အသက်မဲ့သတ္တဝါတို့သည် ထိုနှစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်လိုနေကြသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း အင်းကွက်များကြောင့် မလှုပ်ရှားနိုင်ကြပေ။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် အင်းကွက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့် ဇွန်ဘီအနည်းငယ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ သူ၏ သီအိုရီကို အတည်ပြုနေသကဲ့သို့ပင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤဇွန်ဘီများသည် မီးရှို့ပြီးနောက် မည်သည့်အရာမျှ ထွက်ပေါ်မလာကြပေ။
နောက်ဆုံးတွင်၊ တံခါးပြန်ပိတ်မသွားစေရန် ပစ္စည်းများဖြင့် ထပ်မံပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက် တံတားပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ကြသည်။ သက်ရှိတို့၏ ရနံ့ကြောင့် တံတားပေါ်တွင် လှည့်လည်နေသော အသက်မဲ့သတ္တဝါအားလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်သွားပြီး ဆက်တိုက်ဆိုသလို တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် လက်ထဲမှ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ တစ်ချက်ခုတ်၊ တစ်ချက်ထိုးဖြင့် ရှင်းလင်းသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် လည်း သူ၏ အင်းစာကို အသုံးမပြုတော့ဘဲ အခြားတစ်ယောက်နည်းတူ ဓားဖြင့် ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်နေသည်။
လေထဲတွင် ဓားသွားကို အလျားလိုက်ခုတ်လိုက်ရာ အူများ အပြင်သို့ စီးကျနေသော ဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်းပင် နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်နိုင်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် လှေကားအရိပ်အောက်မှ ထွက်လာပြီး တံတားပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့တိုးလာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် လည်း သူ၏ လက်ချောင်းကြားတွင် ငွေရောင်တောက်ပနေသည့် အင်းစာကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည်။
"အစ်ကိုကြီးလောင်၊ ဒါက ကျွန်တော်ချမယ့် နောက်ဆုံးအင်းကွက်ပဲ။ ဂိုဒေါင်က ဘယ်နားမှာလဲ။"
"ဟိုဘက် အဆောက်အအုံမှာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်... ဒီနေရာမှာ ဇွန်ဘီတွေ တစ်ကောင်မှ မရှိဘူး။" သွေးစွန်းနေသော ကြမ်းပြင်ကို အကြည့်ပို့လိုက်ရင်း မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တင်းမာမှု လုံးဝမလျော့သွားပေ။
"ထူးဆန်းတာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့... အစ်ကိုကြီးလောင်၊ ဒီနေရာက လေထုက ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား။" သူ၏ ကျင့်စဉ်ကြောင့် ဖြစ်မလားမသိ၊ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ဆဌမအာရုံမှာ ပိုမိုထက်မြက်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။
ပျက်စီးနေသော အပိုင်းအစများနှင့် သွေးစွန်းရာများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်... ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝှက်ထားသကဲ့သို့ပင်။
"ယွမ် လေး၊ သေနတ်သုံးလိုက်။ ဘာသတ္တဝါပဲ ထွက်လာပါစေ၊ ပစ်သာပစ်လိုက်။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ ဓားကို ဟိုကိုင်ယွမ် ထံ ပေးလိုက်ပြီး နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်သိမ်းစေကာ သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ ရိုင်ဖယ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
ဓားနှစ်လက်လုံးကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသံတိတ်ပစ္စတိုကို ထုတ်ယူကာ လောင်ကျန့်ရယ် ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သွားကြရအောင်။"