Rebirth of MC – အခန်း ၃၇
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အကြည့်များအောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာပင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မရေမရာသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ "မင်းက တကယ်ပဲ အရင်ကလို လူစားမျိုး မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "လူတွေက ပြောင်းလဲတတ်ကြတာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် အသက်ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားနေရတဲ့အချိန်မျိုးမှာပေါ့။"
ယွမ် သည် ဘေးမှနေ၍ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ယွမ် ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသော်လည်း သူဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
"ကောင်းပြီလေ။ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ စမ်းသပ်ကြည့်ရတော့မှာပေါ့။" လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖိအားများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချက်ချင်းပင် သတိဝီရိယရှိရှိဖြင့် အနေအထား ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူသိသည်။ ဤသည်မှာ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြားက တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်။
"စလိုက်ကြရအောင်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။
"အဲဒီလိုမျိုး လုံးဝ မဖြစ်စေရဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသည့် ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ဆိုလိုက်သည်၊ "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာတယ်။ ထမင်းကြော် စားချင်တယ်။"
ထမင်းစားခန်းထဲတွင် စားစရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသလို ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ဂတ်စ်အိုးများလည်း အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။ ထို့ပြင် ပစ္စည်းများမှာလည်း အဆိပ်သင့်ခြင်း မရှိသေးသည့်အတွက် ထမင်းကြော် ကြော်စားခြင်းမှာ ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှ အယုံအကြည်မရှိဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေခဲ့သော ထိုလူမှာမူ သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ လူငယ်လေးက ထမင်းကြော် စားချင်သည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ငုံ့ချလိုက်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲ့... ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပဲ စားလို့မရဘူးလား။"
""
နောက်ဆုံးတွင်မူ ဟိုကိုင်ယွမ် သာလျှင် မီးဖိုချောင်ထဲဝင်၍ ထမင်းကြော် နှစ်ပန်းကန်ကြီးကို ကြော်ပေးလိုက်ရပြီး ထမင်းစားခန်းရှိ ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ကြက်သားတုံးများကို အသုံးပြုကာ အရသာရှိလှသော ကြက်သားဟင်းရည်ကိုပါ ချက်ပြုတ်ကျွေးလိုက်ရသည်။
"အင်း... ယွမ် လေးက ဟင်းချက်တာ တကယ်ကို လက်ရာမြောက်တာပဲ။ မင်းသာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုရင် ငါ ဘာမှမတွန့်ဆုတ်ဘဲ မင်းကို လက်ထပ်မိမှာ အသေအချာပဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထိုအစားအစာအတွက် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပုံရပြီး ထမင်းကြော် ပန်းကန်ကြီးကို ကုန်စင်အောင် စားပြီးနောက် ကြက်သားဟင်းရည် နှစ်ပန်းကန်ကိုပါ ဆက်သောက်လိုက်သည်။
သူ့စကားကို ကြားရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် စိတ်မဆိုးသွားပေ။ ထိုအစား သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားပြီး ပြန်လည်နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်သာ မိန်းကလေးဆိုရင်တောင် အစ်ကိုကြီးက လက်ထပ်ချင်နေဦးတော့ ကျွန်တော်ကတော့ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ဒီမှာ... မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး လောင် ဆိုတာ A မြို့ရဲ့ ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာရှိတဲ့ ဗိုလ်မှူးတစ်ယောက်လေ၊ ဘာကိုများ မကြိုက်စရာရှိလို့လဲ။" သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော သခွားသီးကို စားလိုက်ရသည့်အလား မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ထိုသို့သော ဝမ်းနည်းဖွယ် မျက်နှာပေးကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တခစ်ခစ် ရယ်မောမိသည်။ ထမင်းတစ်လုတ်ကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် သူက နောက်လိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင် ဗိုလ်မှူးကြီး လောင်ရေ... ဘာလို့ A မြို့ကို မစောင့်ရှောက်ဘဲ Z မြို့အထိ ခရီးနှင်လာရတာလဲ။"
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လူတစ်ယောက်မှန်း သိသာလှသော်လည်း သူ (LZY) သည် စစ်တပ်၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းတွင် ဤမျှမြင့်မားလိမ့်မည်ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် မထင်ထားခဲ့ပေ။ A မြို့ စစ်ဌာနချုပ်မှ ဗိုလ်မှူးတစ်ယောက်တဲ့လေ! ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မြတ်တဲ့ ရာထူးလဲ!
"မိန်းမ ရှာတာ။"
"" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဤအဖြေကို လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အသက်ရှူမှားသွားသလို ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ အနိုင်နိုင် စကားဆိုနိုင်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးက မိန်းမ ရပြီလား။"
"မရသေးဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ရှုံးနိမ့်သွားသည့်ပုံစံဖြင့် မြည်တွန်တောက်တီးသည်။ "အဲဒီ ကောင်စုတ်လေးက တကယ်ကို ထွက်ပြေးတာ ကျွမ်းလွန်းတယ်။ ငါ သူ့အိမ်ကို သွားတော့ သူ့မိသားစုက သူ ထွက်သွားပြီလို့ ပြောတယ်။ သူ ငှားထားတဲ့ တိုက်ခန်းကို သွားပြန်တော့လည်း အခန်းက ဗလာကျင်းနေတယ်။ တခြားမြို့တွေကို လိုက်ရှာပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ Z မြို့ကို ရောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းရလို့ လိုက်လာတာ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မစခင်ကတည်းက နှစ်လကျော်အောင် လိုက်ရှာနေတာ ဒါပေမဲ့ အခုထိ မတွေ့သေးဘူး။"
"အစ်ကိုကြီး လောင်... အစ်ကိုကြီးက အဲဒီလူကို တကယ်ပဲ အရမ်းချစ်တာပဲနော်။" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပြောပြချက်ကို နားထောင်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်ထဲမှ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်မိသည်။ ဘယ်လောက်တောင် စွဲလမ်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်လဲ!
"တစ်စက်လေးတောင် မချစ်ဘူး။"
"တစ်စက်လေးတောင် မချစ်ဘူး။"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံမှာ အေးစက်သွားပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "ငါ သူ့ကို ရှာနေတာက ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို အသုံးချပြီးတော့မှ အခုလိုမျိုး လှည့်စားပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့ကို ဖမ်းမိရင် ဘယ်လိုမျိုး အပြစ်ပေးရမလဲဆိုတာကို သိအောင် လုပ်ပေးဖို့အတွက်ပဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အစ်ကိုကြီး လောင် တစ်ယောက် သည် ထိုလူအပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။ သူသည် ထမင်းဇွန်းကို ကိုင်ထားရင်း ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်၊ အဲဒီလူက အစ်ကိုကြီးကို ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်နဲသော အငြိုးအတေးများ ပေါ်လာသည်။ "သူက ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အရာကို ခိုးယူသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအရာက ငါ့အတွက် ဘယ်လောက်အရေးကြီးလဲဆိုတာ သူ သိသင့်တယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့မိသည်။ အဖိုးတန်ဆုံးအရာ... အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်မလဲ။ ပိုက်ဆံလား၊ စစ်ရေးလျှို့ဝှက်ချက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုများလား။
"အစ်ကိုကြီး လောင်၊ အခုလို ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို လိုက်တွေးနေလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ အသက်ရှင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာပင် အကြံပေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်မှောင်နေပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိုးဖောက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ "မင်းကတော့ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်ကတော့ အသက်ရှင်ခြင်းထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ဤလူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ အစ်ကိုကြီး စိတ်တိုင်းကျပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး ဆာနေဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ထပ်ချက်ပေးနိုင်ပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြုံးပြလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ လက်ရာကတော့ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ချက်ပေးဖို့အတွက် ငါ့မှာ ပစ္စည်းတွေ အဆင်သင့် ရှိသေးတယ်။"
ထိုအချိန်တွင် ယွမ် သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်၍ အေးဆေးစွာပင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် မည်သည့်စကားမှ မပြောသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထမင်းစားပွဲမှ ထလိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့ကို မသိဘူးလား။" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းသွားပြီး ထူးဆန်းသော လေသံမျိုး ပါဝင်နေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီး ကို ဘာလို့ သိရမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဆုံတွေ့တာ အခုမှ ပထမဆုံးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဆုံတွေ့တာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ။"
သူ့စကားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသကဲ့သို့ ဟိုကိုင်ယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာသည်။ "မင်းက ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ... မင်းရဲ့ အနံ့ကိုတော့ ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဤအပိုင်းတွင် အကြောင်းအရာသစ် မပါဝင်ပါ။
ဤအပိုင်းတွင် မူရင်းစာသားမှ ဘာသာပြန်ရန် အကြောင်းအရာ မပါဝင်ပါ။