အခန်း ၃၈
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စားပွဲခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ရှေ့တွင် ချထားသော စာရေးတံ ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို လက်ထဲသို့ ယူလိုက်သည်။
သူသည် သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို ကိုင်တွယ်လိုက်သောအခါ အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခု သူ့လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် စီးဝင်လာသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်စုတ်တံမဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး စွမ်းအားကြီးမားသော အဆောင်များကို ရေးသားရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ဘေးတွင်ရှိသော မက်မွန်သားအဆောင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မက်မွန်သားအဆောင် သည် နူးညံ့ပြီး တောက်ပသော အရောင်ရှိကာ ထူးခြားသော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူသည် မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူပြီးနောက် စာရေးတံ ပေါ်တွင် သေချာစွာ စတင်ရေးသားတော့သည်။
သူ့လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ တည်ငြိမ်ပြီး လျင်မြန်သည်။ သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ သည် စာရေးတံ ပေါ်တွင် ထိတွေ့လိုက်တိုင်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အာရုံစိုက်မှုအပြည့်ဖြင့် ရေးသားနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် မေ့လျော့နေပုံရသည်။
အနီးတွင်ရှိနေသော လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် လေးစားမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ယွမ် ထံမှ ရရှိထားသော အသိပညာများကို အသုံးပြု၍ အလွန်ခက်ခဲသော အဆောင်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နောက်ဆုံးအချက်ကို ချရေးလိုက်သည်။ စာရေးတံ ပေါ်တွင် အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာပြီးနောက် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
"အောင်မြင်သွားပြီ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင် ကျေနပ်မှုအပြည့်ရှိနေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး စာရေးတံ ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ "ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးတက်လာနေတယ်" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ချီးကျူးစကားဆိုသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဒါတွေအားလုံးက ယွမ် ရဲ့ သင်ကြားပေးမှုတွေကြောင့်ပါ။ သူသာမရှိရင် ငါ ဒီလောက်ထိ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သော စာရေးတံ ကို ကြည့်ရင်း နောက်ထပ် ရင်ဆိုင်ရမည့် စိန်ခေါ်မှုများအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
"နည်းနည်းလေးတောင် မချစ်ဘူး။"
သွားများကို ကြိတ်လျက် ထိုစကားသုံးခွန်းကို ထွေးထုတ်လိုက်သည့်ပုံစံအရ အကြီးတန်းအရာရှိ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ အစောကတည်းက ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ မြင်သာသည်။
"အဲ့ဒီလူတွေကို မချစ်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဆက်ရှာနေသေးတာလဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။
"ငါက မရှာချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အဘိုးက အတင်းခိုင်းနေတာလေ။ အကြောင်းစုံက ဒီလို..." လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို အစအဆုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူပြောလိုက်သည့် စကားလုံးများထဲတွင် ပါဝင်နေသော ခါးသီးမှုပမာဏမှာ Z မြို့တစ်မြို့လုံးကိုပင် နစ်မြုပ်သွားစေနိုင်လောက်သည်။
ထိုအကြောင်းစုံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို သနားစဖွယ် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကိစ္စတစ်ခုလုံးက မည်မျှစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းကြောင်း သူ နားလည်မိသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရယ်၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စာနာမိပါတယ်။" သူသည် စားတံများကို ချလိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပခုံးကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "အခုတော့ ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။ Z မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီလေ။"
အကယ်၍ သူသည် ယခင် ဟိုကိုင်ယွမ် သာဆိုလျှင် ထိုဆရာတော်ကြီးက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ပေးခဲ့သည့်အကြောင်းကို ကြားရပါက ဟာသတစ်ခုသဖွယ် သဘောထားခဲ့မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ မယုံကြည်ရဲတော့ပေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် ထံတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မှတ်စုများအားလုံးမှာ စိုက်ပျိုးခြင်း၊ အဆောင်များ၊ အစီအရင်များနှင့်သာ သက်ဆိုင်နေပြီး မည်သည့်မှတ်စုတွင်မျှ လူတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ခြင်းအကြောင်း မပါဝင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ကံကြမ္မာကို ထပ်မံတွက်ချက်ပေးရန် နည်းလမ်းမရှိဘဲ ဘေးမှနေ၍ ကြည့်ရှုပေးနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
အသက်သုံးဆယ်ကျော် မနေရမည့်ကိစ္စ...
"ငါတော့ ဘယ်တော့မှ ဆက်ရှာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ခင်တုန်းကတည်းက ငါ မတွေ့ခဲ့ရတာ။ အခုတော့ ဇွန်ဘီတွေက နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေကြပြီဆိုတော့ ငါ ရှာချင်ရင်တောင် ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ပခုံးတွန့်လိုက်ကာ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ "ကိုယ့်ကံကြမ္မာအကြောင်း ပြောတိုင်း လူတိုင်း စိတ်ဖိစီးကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်တော့ အဲ့ဒီလူနဲ့ ငါနဲ့က ကံမပါတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကိုတော့ အဲ့လောက်ထိ ရက်စက်မသွားပါဘူး၊ ယွမ် လေးနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။" ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ပန်းကန်များနှင့် ခေါက်ဆွဲစားတံများကို အလိုအလျောက် သိမ်းဆည်းကာ ဆေးကြောပြီးနောက် နေရာတကျ ပြန်လည်ထားရှိလိုက်သည်။ ထိုသူ၏ သွယ်လျသော ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စားပွဲအောက်တွင် ဘယ်ဘက်လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ၊ စမ်းရေကြည်များ ထည့်ထားသည့် ဝါးပိုက်၊ ကျောက်သလင်းများ ထည့်ထားသည့် ဖန်ပုလင်း၊ မှင်စိမ်စရာ ပန်းကန်ပြားနှင့် စာရေးတံတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် အစီအရီ ချထားလိုက်သည်။
ကျောက်သလင်းတစ်လုံးကို ပန်းကန်ပြားထဲသို့ ချလိုက်ပြီးနောက် စမ်းရေကြည်ကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စုတ်တံကို နီရဲနေသောမှင်များတွင် နှစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုတ်တံနှင့် ရောနှောကာ ထိုမှင်များထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ စာရေးတံကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် စာလုံးများ ရေးသားရန်အတွက် အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်ဖြင့် ကြိုးစားတော့သည်။
ပန်းကန်ဆေးခြင်း ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စာရေးတံ ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားကာ သူ နားမလည်နိုင်သော စာလုံးများကို သစ်သားပြားပေါ်တွင် ရေးသားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်လေးသည် အချိန်တိုအတွင်း ပစ္စည်းများစွာကို မည်သို့ထုတ်ယူလာနိုင်သနည်းဟု စိတ်ဝင်စားမိသော်လည်း သူ့ကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးအချက်ကို ရေးသားပြီးသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ရှည်လျားစွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို ပန်းကန်ပြားဘေးတွင် ချလိုက်သည်။ မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် ကို အသုံးပြု၍ အဆောင်တစ်ခု ဖန်တီးခြင်းမှာ ယခုအကြိမ်သည် ဒုတိယမြောက်ဖြစ်သည်။ စာလုံးများပေါ်တွင် လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က နီရဲသောမှင်များကို သုံး၍ ဖန်တီးခဲ့သည်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည့်အတွက် သူသည် မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လက်သီးကို ပါးပြင်အောက်ခံကာ ထိုင်နေသည့် ထိုလူ၏ နက်မှောင်သော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသွားသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဒါက အကာအကွယ်ပေးတဲ့ အဆောင်ပါ။ အစ်ကို့ဆီမှာ ဆောင်ထားရင် အစ်ကို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။" တစ်ဖက်လူမှာ အလွန်အားကောင်းကြောင်း သူသိသော်လည်း "အသက်သုံးဆယ်ကျော် မနေရမည့်ကိစ္စ" ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် အကာအကွယ် တစ်စုံတစ်ရာပေးရန် နည်းလမ်းကို သူ ချက်ချင်း စဉ်းစားမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပေးအပ်လာသော မက်မွန်သားအဆောင် ကို ယူလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့အဝတ်အစားအတွင်းသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။
သူက မဆိုင်းမတွ လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို သူ့၏ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ တစ်ခါတည်း ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ်၊ ဒီအဆောင်က နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ သိမ်းထားလို့ရတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးမဟုတ်ဘူး။ ဒါက အစ်ကို့ရဲ့ အသက်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် အမြဲဆောင်ထားရမည့် အရာမျိုး။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အရာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အသံကို တိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခဏမျှ ငေးငိုင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့အင်္ကျီရင်ဘတ်အတွင်းတွင် သိမ်းထားသော မက်မွန်သားအဆောင် ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖိကိုင်လိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်ပုံ မပေါက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာမူ ယခင်ကထက် ပိုမိုနူးညံ့သွားသည်။
"ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒီအဆောင်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ငါ သိပါတယ်။"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုစကားလုံးများနောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ထားသော ခံစားချက်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခိုက်အတန့်မျိုးတွင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသလိုလို ရှိနေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ နွေးထွေးမှုအချို့ကိုလည်း ခံစားနေရသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အခန်းတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဇွန်ဘီများ၏ အသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်လောင်လာနေပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြိုလဲသွားမည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဒီနေရာမှာပဲ ဆက်နေဦးမှာလား။"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။
"ဒီနေရာက အခုလောလောဆယ်တော့ ဘေးကင်းပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အမြဲတမ်း ပုန်းနေလို့ မရဘူးဆိုတာကိုတော့ မင်းလည်း သိမှာပါ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ ဒီမြို့ကနေ ထွက်ခွာဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာရလိမ့်မယ်။"
သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို မြင်နေရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် လည်း သူ၏ အကြံအစည်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ငြိမ်သက်စွာပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော် အဆင်သင့်ပါပဲ။"
ထိုသို့ပြောရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ အိပ်စက်မည့်နေရာကို ပြင်ဆင်ရန်အတွက် အခန်းထောင့်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စကားပြောဆိုမှုများမှာ ထိုနေရာတွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ နောက်တစ်နေ့အတွက် ပြင်ဆင်မှုများမှာ စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည်လည်း သူ့နေရာသူ ပြန်သွားကာ အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အိပ်စက်ခြင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားကြတော့သည်။