ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အမူအရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ ဖော်ပြမနေပေ။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏မျက်လုံးများအတွင်းမှ အနည်းငယ်တုန်လှုပ်နေသော အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"လောင်ကျန့်ရယ်၊ မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလို ပြောနေရတာလဲ။ ငါတို့ကြားမှာ တစ်ခုခု လွဲမှားနေတာလား"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်နေသည်။
"ဘာမှ မလွဲပါဘူး။ ငါ ပြောချင်တာကို ပြောလိုက်တာပဲ။ ယွမ်၊ မင်း နားလည်သင့်တယ်။ ငါတို့လမ်းက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဝေးကွာနေပြီ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုစကားကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထပ်မပြောတော့ဘဲ နေရာမှထကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ယွမ် သည် ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။
"သူ အခုလို ဖြစ်နေတာ အကြောင်းအရင်း ရှိမှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ မေးခွန်းများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အရာအားလုံးက ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ရသည့် ဒီဘဝတွင် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် သူ၏ဆက်ဆံရေးက ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ လက်နက်တိုက်တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူတို့ယူမည့်ပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်နေစဉ်အတွင်း ဇွန်ဘီများ အနှောင့်အယှက်မပေးစေရန် ဖြစ်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော သံလိုက်ကတ်ပြားကို ကြည့်ရင်း သူက မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒီလက်နက်တိုက်ကို ဝင်ခွင့်ရတဲ့ ကတ်ပြားကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရလာတာလဲ။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း သာမန်စစ်သားတိုင်းကို လက်နက်တိုက် ဝင်ခွင့်ကတ်ပြား ပေးထားလေ့မရှိသလို မည်သူ့ကိုမဆို ဝင်ခွင့်ပြုသည်မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူကောင်းကောင်းသိသည်။
"အော်... စစ်ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားတဲ့ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ရဲ့ အိတ်ကပ်တွေကို ရှာကြည့်ရင်း ဒီကတ်ကို တွေ့လိုက်တာ။ အဲဒီကောင်က ဒီနယ်မြေရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေရင်း ကတ်ကို သူ၏ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ "ဟေ့ ယွမ်၊ မင်း သေနတ်ပစ်တတ်လား။"
"မပစ်တတ်ဘူး" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က အရပ်ရှည်သော ထိုလူနောက်မှ ကပ်လိုက်ရင်း ခေါင်းခါကာ ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီအစ်ကိုက နောက်မှ သင်ပေးမယ်လေ" ဟု ပြောကာ လောင်ကျန့်ရယ် က ပခုံးကို နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သေနတ်စင်ပေါ်မှ AK သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲယူကာ ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် သူ၏ဟန်အမူအရာမှာ စစ်တပ်မှ လူဆိုးလူမိုက်တစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူနေပြီး ထိုသို့ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူက အတော်လေး ချောမောနေသေးသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဦးခေါင်းတွင်မူ အမည်းစက်များ ပေါ်လာသယောင် ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲတွင် 'ငါ့ရှေ့က ဒီကောင်က သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် စရိုက်အတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာပေါ့' ဟု တွေးနေမိသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း သူက နောက်ကန်အား အနည်းဆုံးဖြစ်သော MP5 စက်သေနတ်ငယ်တစ်လက်ကို ရွေးလိုက်သည်။ ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လက်နက်ကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ရခြင်းမှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က သေနတ်ပစ်နည်းကို ယခုချက်ချင်း သင်ယူချင်နေသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် က လက်နက်တိုက်ထဲတွင် ခဏတာ ဆက်နေရန် အကြံပြုသည်။ ဤသိုလှောင်ရုံထဲတွင် လက်နက်များစွာ ရှိနေသလို ပထမထပ်တွင်လည်း ဇွန်ဘီပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေသဖြင့် သူလေ့ကျင့်ပစ်ခတ်ရန် ပစ်မှတ်များမှာ လုံလောက်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည်လည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။
သူတို့ ဒီနေရာမှာ ခေတ္တခိုနားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီဖြစ်သည့်အတွက် အရေးကြီးဆုံးက လုံခြုံရေးပဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို အပေါ်ဆုံးထပ်ကနေ ဒုတိယထပ်အထိ အခန်းတစ်ခုချင်းစီကို စနစ်တကျ ရှာဖွေပြီး ရှင်းလင်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ စစ်ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ ဇွန်ဘီဆယ်ကောင်ကျော်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ရှင်းလင်းလိုက်နိုင်သလို၊ အစားအစာအမြောက်အမြား ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ တပ်စခန်းရဲ့ ထမင်းစားဆောင်ကိုလည်း တွေ့ရှိသွားသည်။
"ဒီစစ်စခန်းကတော့ ရန်သူ့လက်ထဲ အလုံးစုံ ကျရောက်သွားပုံပဲ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူဆိုလို့ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး" လို့ လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောလိုက်သည်။ သူက တိုက်ခိုက်ရေးသေနတ်ကို ပခုံးပေါ်တင်ထားပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ နောက်ကနေ အလိုက်သင့် လိုက်ပါသွားရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
အဆောက်အအုံထဲက ဇွန်ဘီတွေကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့ဟာ ထမင်းစားဆောင်ကို အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတယ်။ လုံခြုံရေးအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ဟာ ဒုတိယထပ်နဲ့ တတိယထပ်ကို နယ်နိမိတ်စည်းတစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။ လက်ရှိမှာတော့ ပထမထပ်က ဇွန်ဘီတွေက လှေကားထစ်တွေကို မတက်နိုင်သေးပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာ သူတို့ လှေကားတက်တတ်သွားမလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပါဘူး။ အဲဒီလိုအချိန်မျိုး ရောက်လာရင် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အလွယ်တကူ အသတ်ခံရမယ့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်မလာပေဘူးလား။
"အင်း" လို့ ဟိုကိုင်ယွမ် က ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။ "ကမ္ဘာပျက်ကပ်က ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာတာဆိုတော့ လူအတော်များများက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ကြဘူး" သူက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေတဲ့ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားမှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ကိုင်ထားရင်း နံရံထောင့်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကာ 'ပဉ္စဓာတ် ရှစ်ကွက်' အကာအကွယ်စည်းကို အပြီးသတ်လိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခေါက် ကမ္ဘာပျက်ကပ်က အရင်ဘဝကထက် ပိုမိုရုတ်တရက်ဆန်လွန်းတာကြောင့် လူအမြောက်အမြား ဇွန်ဘီတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ့အဘိုး ပြောဖူးတယ်၊ လူသားဆိုတာ ထူးခြားတဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေနိုင်တဲ့ မျိုးစိတ်တစ်ခုတဲ့။ သူတို့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ပိုဆိုးဝါးလေလေ၊ သူတို့က ပိုပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိလာပြီး ပိုမာကျောလာလေလေပဲ" လို့ လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ဆီကို လျှောက်သွားကာ သူ၏နူးညံ့တဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ "ယွမ် လေး၊ မင်း မိသားစုအတွက် စိတ်ပူနေတာလား"
နောက်ထပ် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ယူဖို့ ဆန့်လိုက်တဲ့လက်က ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။ ထိုဖြူစင်နုနယ်တဲ့ မျက်နှာလေးမှာ စိတ်သောကရောက်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ နှလုံးသားက တစ်ချက် ခုန်လွဲသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်စက္ကန့်အကြာမှာတော့ ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ အမူအရာက ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာနဲ့ပဲ သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။
"ငါ့မှာ မိသားစု မရှိတော့ဘူး" ဒီစကားတစ်ခွန်းကို သူက ဘာမှမသက်ဆိုင်သလိုမျိုး အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
အမူအရာမဲ့နေတဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်တော့ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ဆွဲယူပြီး ပွေ့ဖက်လိုက်ပါတယ်။ "ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဘယ်သူ့မှာ မိသားစု မရှိဘဲ နေမလဲ။ မင်းမှာ မိသားစု မရှိဘူးလို့ ခံစားနေရရင် ဒီအစ်ကိုက မင်းအတွက် မိသားစု လုပ်ပေးမယ်လေ"
ဒီစကားတွေကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်တဲ့ တည်ငြိမ်ပြီး သြဇာညောင်းတဲ့ အသံက ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ နှလုံးသားတစ်နေရာစီကို နွေးထွေးသွားစေပါတယ်။ သူ၏နှလုံးသားကို ဖိထားတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ရေစီးကြောင်းတစ်ခုက ဆေးကြောသွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ မျက်ဝန်းထောင့်ကနေ မျက်ရည်စက်တစ်စ စီးကျလာပြီး သူ၏ဖြူဖျော့ဖျော့ ပါးပြင်ပေါ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားပါတယ်။
သူ တကယ်ပဲ အထီးကျန်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။
သူ၏ပုံမှန်ကျင့်စဉ်တွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားနိုင်စေပေမဲ့၊ အထီးကျန်ခြင်းဆိုတဲ့ အစေ့အဆန်ကတော့ သူ၏နှလုံးသားထဲမှာ အရင်ကတည်းက စိုက်ပျိုးထားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အမြစ်တွယ်နေပြီး ဖယ်ရှားဖို့ ခက်ခဲတဲ့အရာကို အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းရုံနဲ့ အမြစ်တွေ ထွက်လာအောင် လုပ်ဖို့ မလွယ်ကူပေမဲ့၊ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းကတော့ သူ၏အထီးကျန်ခြင်း အနှစ်သာရကို တည့်တည့်ကြီး ထိမှန်သွားခဲ့တာပါ။
ဒါဟာ သူ၏စိတ်က ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သူကိုယ်တိုင်က သူ၏ခံစားချက်တွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ငြင်းဆန်နေခဲ့တာသာ ဖြစ်ပါတယ်။