Rebirth of MC – အခန်း ၃၅
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ငါတို့ အခုလို တိုက်ရိုက်သွားဖို့က တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား"
လောင်ကျန့်ရယ် က အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိနေသည်။ "စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေရဲ့ အားနည်းချက်ကို ငါသိတယ်။ အဓိကကတော့ သူတို့ရဲ့ မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် ကို ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ရမလဲဆိုတာပဲ။ အဲဒီ မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် ကိုသာ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာတောင် ငါတို့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်လိမ့်မယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိပေ။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ နက်နဲသော နေရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေထုထဲတွင် အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို ရိပ်မိနေသကဲ့သို့ တင်းမာနေသည်။
"သတိထားပါ" လောင်ကျန့်ရယ် က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ အုပ်စုတစ်စု စုဝေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ရှူသံကိုပင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အချက်ပြမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ဟူး... ဟူး...
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူနေရပြီး သူ၏ ခြေထောက်များမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ အကယ်၍သာ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် ထိန်းမထားပေးခဲ့ပါက သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားခဲ့မိမှာ အသေအချာပင်။ သွေးဆာနေသော အကြည့်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက သူ့ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည့် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အတွေ့အကြုံမျိုးမှာ လူတိုင်း ခံနိုင်ရည်ရှိမည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယခင်က ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို တစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူဖြစ်ကာ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာလည်း သာမန်လူများထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်နေသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခုန်ချလိုက်ရသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုးက သူ့ကို နှလုံးရပ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်စေနိုင်သည်။
"ပြီးသွားပြီ၊ အားလုံး ပြီးသွားပြီ"
သူ၏ လက်မောင်းထဲတွင် မောဟိုက်နေပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်နေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နှစ်သက်သဘောကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ဒီလောက် ရဲရင့်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးက တကယ်ကို ရှားပါးတာပဲ။
ခြေလက်များမှ တင်းမာမှုကို ပြေလျော့စေရန် မိနစ်အနည်းငယ် အချိန်ယူလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် နှလုံးခုန်နှုန်း ပြန်လည် ပုံမှန်ဖြစ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ကျလုမတတ် ခုန်ပေါက်နေသော နှလုံးသားမှာလည်း တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဖက်ထားမှုထဲတွင် ရှိနေသေးကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားကာ အခြားသူ၏ ပွေ့ဖက်မှုမှ လွတ်မြောက်စေရန် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။
အခြေအနေကို အဆင်မပြေဖြစ်သွားစေခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူသည် သစ်သားပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မီးညှိလိုက်ပြီး လသာဆောင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အလောင်းနှစ်ခုဆီသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ရွှေရောင်မီးတောက်များ ထတောက်လာပြီး အလောင်းများကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမြိုသွားကာ မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် နှစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အိတ်ထဲမှ အညှပ်ငယ်တစ်ခုနှင့် ဖန်ပုလင်းလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သွေးရောင်တောက်နေသော ထိုအရာများကို ပုလင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
"အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရွှေရောင်မီးတောက်များက ဇွန်ဘီများ၏ ငြိမ်သက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြာကျသွားသည်အထိ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် က သွေးရောင်တောက်နေသည့် အရာနှစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်သောအခါတွင်မူ သူ၏ သိလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
"ဒါတွေက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဦးခေါင်းခွံထဲမှာ ရှိနေတဲ့အရာတွေပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်ရက်လောက်က H မြို့အနီးက မီးတောင်သေတစ်ခု ပေါက်ကွဲပြီး မီးတောင်ပြာတွေ လွင့်စဉ်လာတဲ့အချိန်မှာ ဒီအရာတွေက ပြာတွေကြားထဲမှာ ပါလာတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေက သွေးရောင်ရှိတဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေပါ။ လူတွေက ဇွန်ဘီတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတာ ဒီအရာတွေကြောင့်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒီ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေက ရုပ်အလောင်းတွေထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး နေထိုင်နိုင်ကြတယ်။ အလောင်းတွေကို နတ်မီးနဲ့ မီးရှို့လိုက်တဲ့အခါ ဇွန်ဘီတွေထဲက သွေးရောင် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေက ကျောက်ခဲတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ အခုတော့ ဒီကျောက်ခဲတွေက ငါ့ရဲ့ တာအိုအဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ရေးဆွဲဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဖုံးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ဟန် ပြုလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် ၎င်းတို့ကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ခါးပတ်အိတ်ကို အသုံးပြုရန် စိတ်ကူးသည် သူ အငှားအိမ်မှ ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့စဉ်ကတည်းက တွေးတောထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုခုကို လိုအပ်သည့်အခါတိုင်း အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ရုံဖြင့် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ထုတ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤနည်းလမ်းဖြင့် သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ သံသယဝင်စရာ သို့မဟုတ် မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာစေမည် မဟုတ်ပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်ခုံးနှစ်ခုကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ဒုတိယထပ်၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီနေရာမှာ မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် တွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပေါ့"
သူ၏ စကားအဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းလှသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ကို ပစ္စည်းများ ပိုမိုစုဆောင်းနိုင်ရန် ကူညီပေးလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"မသေချာဘူး၊ ဇွန်ဘီတိုင်းမှာ ဒါမျိုး ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး"
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါရှိနေတဲ့အတွက် မင်းအတွက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး စုဆောင်းနိုင်အောင် ငါ သေချာပေါက် ကူညီပေးမယ်။ သွားကြစို့၊ အရင်ဆုံး လက်နက်တိုက်ကို ရှာကြည့်ရအောင်"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်ပိုင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လူများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် ကိုယ်ချင်းထိတွေ့ရသည့် အခြေအနေမျိုးကို မကျင့်သားရသေးသော်လည်း တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးသည့် ဤလူနှင့် နီးကပ်စွာ ရှိနေရခြင်းမှာ သူ့အတွက် မည်သို့မျှ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ မရှိပေ။ တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကို ကြည့်ရင်း သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဤလူသည် လူတစ်ယောက်ကို လုံခြုံစိတ်ချမှု ပေးစွမ်းနိုင်သည့် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤဆွဲဆောင်မှုကြောင့်ပင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ထိတွေ့မှုကို ရှောင်ဖယ်ခြင်း မရှိခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ဒုတိယထပ်စင်္ကြံတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းနေသော ဇွန်ဘီအနည်းငယ်ကို လောင်ကျန့်ရယ် က တစ်ကောင်ချင်းစီ လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ထိုလူကြီး၏ အသေးစိတ်ကျသော လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှလုံးသားကို အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သူ (လောင်ကျန့်ရယ်) လုပ်ဆောင်ပြီးစီးသွားသည့်အခါ ရုပ်အလောင်းပုံများကို မီးရှို့လိုက်ရာ မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် ငါးခု ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။
နောက်ထပ် အထပ်တစ်ခုသို့ လှေကားမှ တက်သွားကြသောအခါ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လက်နက်တိုက်သည် တစ်ထပ်လုံးကို နေရာယူထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နံရံများကို ထူထဲသော သံပြားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့်အတွက် ပေါက်ကွဲမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး သိမ်းဆည်းထားသော လက်နက်အားလုံး၏ လုံခြုံမှုကို အာမခံထားသည်။
လက်နက်တိုက် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် သံလိုက်ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အီလက်ထရောနစ် သော့ခလောက်ပေါ်တွင် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ တံခါးသော့၏ မီးသည် အနီရောင်ဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး လေးလံသော သံတံခါးသည် အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်သွားရာ သေနတ်ဆီနံ့ ပြင်းပြင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်း မဝင်ကြသေးဘဲ တံခါး အပြည့်အဝ ပွင့်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ အတွင်းပိုင်း လုံခြုံကြောင်း သေချာမှသာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
Z မြို့၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခရိုင်မှာ သေးငယ်ပြီး ဂရုစိုက်မှု နည်းပါးသော်လည်း ၎င်း၏ လက်နက်တိုက်တွင်မူ စစ်သားများ လိုအပ်နိုင်သည့် ပစ္စည်းအားလုံး ပြည့်စုံစွာ ရှိနေသည်။ ပစ္စတိုများ၊ ရိုင်ဖယ်များ၊ စက်သေနတ်များ၊ ဘဇူကာများအထိ ရှိသင့်ရှိထိုက်သည့်အရာအားလုံး ရှိနေသည်။ ဤလက်နက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
ပစ္စည်းများ အသည်းအသန် လိုက်လံစုဆောင်းစဉ်က သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် သေနတ်တစ်လက် သို့မဟုတ် နှစ်လက်ကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် သိမ်းထားရန် စဉ်းစားဖူးသည်။ သို့သော် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ခွင့်နှင့် စီမံခန့်ခွဲမှု အလွန်တင်းကျပ်သည့် ဤနိုင်ငံတွင် သာမန်နိုင်ငံသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သေနတ်တစ်လက် ဝယ်ယူရန်မှာ ပြောသလောက် လွယ်ကူသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် အခန်းအတွင်းရှိ လက်နက်မျိုးစုံကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။
"မင်းလိုချင်တာတွေကို အရင်ရွေးထားလိုက်။ နောက်မှ ကျန်တာတွေကို ငါ သိမ်းပေးမယ်"
သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့လှည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်နက်စင်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် ပစ္စတိုအမျိုးအစားအချို့ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှင့် သက်ဆိုင်သည့် ကျည်ဆန်များကိုပါ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် အလွန်အစွမ်းထက်သည့် ရိုင်ဖယ်အချို့ကို ရွေးချယ်ကာ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း လောဘမကြီးဘဲ လိုအပ်သလောက်သာ ရွေးချယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ ဘေးမှနေ၍ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က လက်နက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည့်အခါတိုင်း သူသည် မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ စူးစိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မည်သည့်မေးခွန်းမှ မေးမြန်းခြင်း မရှိသလို ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလည်း ထုတ်ဖော်ရန် ကြိုးစားခြင်း မရှိပေ။
"ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် လက်နက်အမြောက်အမြားကို သိမ်းဆည်းထားပြီးဖြစ်ရာ အန္တရာယ်ရှိသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် အလွယ်တကူ ခုခံနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် လက်ကျန်လက်နက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ခဏတာအတွင်းမှာပင် လက်နက်တိုက်ခန်းတစ်ခုလုံးရှိ လက်နက်များမှာ လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ရာဆီသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ဒါက..."
"ငါ့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခု ရှိတယ်"
လောင်ကျန့်ရယ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက်မူ အံ့အားသင့်စရာပင်။ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော နေရာလွတ် (Dimension) ပိုင်ရှင်မျိုးကို အခြားသူတစ်ယောက်တွင် ထပ်မံတွေ့ရှိရခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။
"ငါတို့ သွားကြရအောင်။ ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေရင် အန္တရာယ်များတယ်"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လက်နက်တိုက်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခရိုင်၏ အခြားနေရာများကို ဆက်လက် ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။