တံတိုင်းအတွင်းရှိ နေရာလွတ်တွင် ပြည့်ကျပ်နေသော ဇွန်ဘီအုပ်စုကို ငေးကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် ကြက်သေသေသွားသည်။ ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
"ဘာ... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ"
အို... ဘုရားရေ၊ ဇွန်ဘီတွေ ထောင်နဲ့ချီနေတာပဲ။ ဒီနေရာကနေ အနည်းငယ်မျှ သတိလွတ်ပြီး ပြုတ်ကျသွားရင်တော့ အသက်နဲ့လဲရမယ့် အခြေအနေပါပဲ။
ဒီဇွန်ဘီအုပ်ကြားထဲမှာ သာမန်လူတွေ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ထားသူ အများအပြားကို တွေ့မြင်နေရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အပြင်ဘက်ရှိ နှစ်လမ်းသွားလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဇွန်ဘီများ မရှိရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းတို့အားလုံး ဤနေရာအတွင်း၌ ပိတ်မိနေကြသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဇွန်ဘီတွေ ပထမဆုံး စတင်ပေါက်ကွဲတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံး ရှုပ်ထွေးကုန်တာပဲ ဖြစ်မယ်။ စစ်တပ်နယ်မြေနဲ့ အနီးဆုံးပတ်ဝန်းကျင်က ဒေသခံတွေက အကူအညီတောင်းဖို့ ဒီကို ရောက်လာကြတယ်။ စစ်တပ်က အပြင်ဘက်အခြေအနေကို သိသွားတဲ့အခါ သူတို့ကို အတွင်းထဲဝင်ခွင့်ပြုပြီး တံခါးတွေ ပိတ်လိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝင်လာနိုင်တဲ့ အရပ်သားတွေထဲမှာ အကိုက်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ခြစ်မိတာကြောင့် ကူးစက်ခံထားရပြီးသားသူတွေ ပါနေခဲ့တယ်။ အတွင်းရောက်တော့ သူတို့က ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာပေါ့" တံတိုင်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။ သူတို့ရှိနေခြင်းက အောက်မှ ဇွန်ဘီများကို ဆွဲဆောင်မိပြီး လှုပ်ရှားလာစေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း စစ်သားတွေထဲမှာတင် ကူးစက်ခံထားရသူတွေ ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အရပ်သားတွေ ဝင်လာတဲ့အခါ သူတို့ အတိုက်ခံရပြီး အခုလိုမျိုး အရှုပ်တော်ပုံတွေ ဖြစ်လာတာနေမှာပါ"
"အင်း၊ ဟုတ်လောက်ပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမလဲဟု တွေးတောရင်း ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆိုလိုက်သည်။ "အစ်ကို လောင်ကျန့်ရယ်၊ အခုတော့ စစ်တပ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးက ဇွန်ဘီအခြေစိုက်စခန်းလို ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အစ်ကို့ကားကို ပြန်ယူဖို့ မလွယ်တော့ဘူးလို့ ထင်တယ်"
မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ထက် အသက်သိပ်ကြီးပုံမပေါ်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို 'မစ္စတာ' ဟု မခေါ်ဘဲ 'အစ်ကို' ဟု ခေါ်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နာမည်သာ တပ်ခေါ်လိုက်ပါက ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာရောက်ပေလိမ့်မည်။
"စစ်တပ်နယ်မြေရဲ့ လက်နက်တိုက်ထဲမှာ ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကျည်ဆန်တွေ ရှိတယ်။ ငါတို့ ဒီတံတိုင်းအတိုင်း လျှောက်သွားပြီး ဒုတိယထပ်ကို တန်းဝင်လို့ရတယ်။ ပြီးရင် တတိယထပ်ကို တက်ပြီး သယ်နိုင်သလောက် ကျည်ဆန်တွေကို ယူကြတာပေါ့။ အခု လက်ထဲမှာ ဓားတွေရှိပေမဲ့ စခန်းရဲ့အခြေအနေအရ သေနတ်တွေ မသုံးဘဲ ဂိုဒေါင်ဆီ ရောက်ဖို့က အများကြီး ပိုခက်ခဲလိမ့်မယ်" ဤသို့ပြောရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ သန်မာပြီး သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "လာပါ၊ အောက်ပြုတ်မကျအောင် သတိထား"
ကမ်းပေးလာသော လက်ကိုကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ ထိုလက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ (စာရေးသူ၏ မှတ်ချက် - အို၊ ဘုရားရေ၊ လက်ချင်းတွဲဖို့ကလည်း လွယ်လိုက်တာ။)
သူ့အမေ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက သူ့ကို လက်ကမ်းပေးမည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ထို့အပြင် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူဖြစ်သည့်အတွက် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေမည့်အရာမျိုးမှာ ရှားပါးလှသည်။ သို့သော်လည်း မကြာသေးမီကမှ ဆုံတွေ့ရသော ဤစိမ်းသက်သက်လူသားက သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ပေးနေခြင်း၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သတိထားပြီး ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးနေခြင်းတို့ကြောင့် သူသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီထိ နွေးထွေးသွားရသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူသားတို့သည် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်ရန် ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ပေ။
အောက်ဘက်မှ ဇွန်ဘီများ၏ အော်ဟစ်သံများကို လျစ်လျူရှုကာ ထိုလူနှစ်ယောက်သည် တံတိုင်းအတိုင်း လျှောက်၍ ကြီးမားသော အဆောက်အအုံ၏ ဒုတိယထပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ထိုအဆောက်အအုံနှင့် သူတို့ရှိနေသည့်နေရာကြားတွင် သုံးမီတာခန့် ကွာဝေးသည်။ ဝေးသည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း သိပ်မဝေး၊ နီးသည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း အတိအကျ နီးလှသည်မဟုတ်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုကွာဟချက်ကို တစ်ချက်တည်း ခုန်ကူးရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
"ဘယ်လိုသွားကြမလဲ" (HZY)
သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် အားကစားသမားများ ရှည်လျားခုန်ကူးကြသကဲ့သို့ ပြေး၍ ခုန်ကူးရန်အတွက် နေရာလွတ် (Dimension) လုံလောက်စွာ ရှိနေပါက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအကွာအဝေးကို ကျော်ဖြတ်ရန် ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော် အောက်ဘက်တွင် အသားစားချင်ဇောဖြင့် ပါးစပ်ဟကာ သွားများ စပ်ဖြဲဖြဲလုပ်နေသည့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ရပ်နေရာမှ ခုန်ကူးရမည်ဆိုပါက လူတစ်ယောက်အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားများစွာ ရှိနေပေလိမ့်မည်။
"ငါ ခုန်ကူးလိုက်မယ်။ ဒီအကွာအဝေးက ခက်ခဲတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ စစ်ဖိနပ်ကြိုးကို တင်းအောင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် ယုံကြည်မှုများ တောက်ပနေသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ဤအကွာအဝေးသည် သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။
"ပြဿနာက ဒုတိယထပ်မှာရှိနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်ကို မြှောက်ကာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စစ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်သည် သူတို့ကို သတိထားမိသွားပုံရပြီး လသာဆောင်ဘက်သို့ ထွက်လာနေကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သာ ခုန်ကူးသွားလျှင်ပင် ဆင်းသက်ပြီးသည်နှင့် ထိုဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သေလွန်သူ နှစ်ကောင်သည် သူတို့ရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ လက်များကို ဝှေ့ယမ်း၍ သွားများကို ကြိတ်ကာ လက်သည်းများဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ ပစ္စတိုကိုသာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"ငါ အခု ခုန်တော့မယ်" သူပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခလုတ်ကို နှိပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"အဲဒါ မဖြစ်ဘူး။ သေနတ်သံက အရမ်းကျယ်တယ်။ ဒီနေရာကနေဆိုရင် ဒုတိယထပ်ရဲ့ ကျန်တဲ့နေရာတွေကို ငါတို့ မမြင်ရဘူး။ တခြား ဇွန်ဘီတွေကိုပါ ဆွဲဆောင်မိသွားရင် အဆင်မပြေဘူး။ နောက်ပြီး အစ်ကို့ ပစ္စတိုထဲမှာ ကျည်ဆန်လည်း အများကြီး ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးမလား" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းခါယမ်းကာ သေနတ်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။
ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သေနတ်နှင့် တစ်ခါမျှ မထိတွေ့ဖူးသော်လည်း သေနတ်အမျိုးအစားများနှင့် ပတ်သက်၍ အသိအနည်းငယ် ရှိသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုပစ္စတိုသည် Desert Eagle ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ သူ့အသိအတိုင်းဆိုလျှင် ၎င်း၏ ကျည်အိမ်ထဲတွင် ကျည်ဆန် ခြောက်တောင့်သာ ဝင်ဆံ့သည်။ အကယ်၍ ဇွန်ဘီ ဆယ်ကောင်ကျော်သာ တက်လာပါက သူ (LZY) သည် အားလုံးကို ပစ်သတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
"မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနှစ်ကောင်ကို မရှင်းရင်တော့ ခုန်ကူးဖို့တောင် စဉ်းစားစရာ မလိုတော့ဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသူဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ထိုနတ်ဆိုးများထဲမှ တစ်ကောင်အဖြစ် အဆုံးသတ်သွားရန်တော့ မလိုလားပေ။
"ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပုံရပြီး ခါးတွင်ချိတ်ထားသော အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ မက်မွန်သားအဆောင် နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အတူတူရှိနေရတော့မည်ဖြစ်ရာ တန်ခိုးပြယုဂ်များကို အသုံးပြုသည်ကို အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ အခုပဲ ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ သစ်သားထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ငွေရောင်တောက်ပသွားပြီး ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားစေရန် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ပြိုကျသွားသော ရုပ်အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အမြင်အာရုံ မည်မျှပင် ထက်မြက်ပါစေ၊ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ထဲမှ ထွက်လာသော ငွေရောင်အစင်းကြောင်း နှစ်ခုကိုသာ သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို သူ အတိအကျ မမြင်လိုက်ရသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ မည်သည့် လက်နက်အမျိုးအစားမျှ မဟုတ်ကြောင်းတော့ သူ အသေအချာ သိလိုက်သည်။
ဒီကလေးကတော့ ဝှက်ထားတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ!
သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် သိလိုစိတ်များ တောက်ပလာပြီး လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထိုလူငယ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခုနက အဲဒါ ဘာလဲ"
ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မနေဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခါးအိတ်ထဲသို့ လက်ပြန်နှိုက်ကာ ဒင်္ဂါးပြားအရွယ်အစားရှိသော မက်မွန်သားအဆောင် နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို လက်ဝါးပေါ်တွင် တင်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် စစ်ဆေးနိုင်စေရန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဒါတွေက မက်မွန်သားအဆောင် တွေပါ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံးပြီး အသက်သွင်းလိုက်ရင် ဇွန်ဘီတွေကို တိုက်ထုတ်ရာမှာ အလွန်ထိရောက်ပါတယ်" အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ လေသံတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်လေးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အကြောင်းရင်းမသိဘဲ သူကိုယ်တိုင် ဂုဏ်ယူမိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
တန်ခိုးပြယုဂ်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော အက္ခရာများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အဖိုး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ တာအိုဆရာကြီး ထျန်းကျီဇီ ထံတွင် ဝါဂွမ်းစက္ကူများပေါ်၌ ရေးသားထားသည်ကို သူ မြင်ဖူးသော စာလုံးများနှင့် ဆင်တူနေသည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စက္ကူမဟုတ်ဘဲ သစ်သားကို အသုံးပြုထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"မင်းက တာအိုဆရာတစ်ယောက်လား"
လောင်ကျန့်ရယ် က သူကိုယ်သူ ဘုရားမဲ့ဝါဒီတစ်ယောက်ဟု ခံယူထားသူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အဘိုးမှာမူ အယူသည်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် တာအိုဆရာကြီး ထျန်းကျီဇီ နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ပိုဆိုးသည်။ သူသည် နတ်ဖမ်းခြင်း၊ မှော်ပညာ စသည့်အရာများကို အတိအကျ ယုံကြည်သူမဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ထျန်းကျီဇီ ၏ ဟောကိန်းကြောင့် အဘိုးဖြစ်သူက သူ့ကို အိမ်မှ မောင်းထုတ်ခဲ့ဖူးသည့် အဖြစ်အပျက်နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ပင် ယုံကြည်မှုမရှိတော့ပေ။ သို့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် အသုံးပြု၍ ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူ အံ့အားသင့်ရသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်က တာအိုဆရာတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဘိုးဘေးတို့၏ လက်စွဲကျမ်းမှ တာအိုပညာရပ်ကို လေ့ကျင့်နေသူဖြစ်သော်လည်း စစ်မှန်သော တာအိုဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန်မှာမူ မလုံလောက်သေးပေ။ အများဆုံးပြောရလျှင် သူသည် တာအိုလမ်းစဉ်ကို လေ့ကျင့်နေသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်ကတော့ အဘိုးပြောလေ့ရှိတဲ့ တစ္ဆေတွေ၊ နတ်ဘုရားတွေဆိုတာ လူတွေကို လှည့်စားဖို့အတွက် ပြောတဲ့အရာတွေလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာတော့ အဲဒါတွေက လုံးဝမမှန်တာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် သည် မက်မွန်သားအဆောင် ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
"ဟီးဟီး" ဟု အသံလေး ထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မက်မွန်သားအဆောင် နှစ်ခုထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အနည်းငယ် ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး လသာဆောင်ဘက်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထိုအဆောင်များသည် နံရံတွင် ကပ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ဒုတိယထပ် လသာဆောင်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ခိုင်မြဲစွာ စွဲကပ်သွားသည်။ "အဲဒီအဆောင်နှစ်ခုကို သုံးပြီးတော့ လသာဆောင်မှာ ရိုးရှင်းတဲ့ အစီအရင်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဇွန်ဘီတွေ ရုတ်တရက် ရောက်လာရင်တောင် သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တားဆီးထားနိုင်လိမ့်မယ်။"
"ကောင်းပြီ။ ခဏလေး စောင့်နေ။ ငါ အရင် ခုန်ကူးမယ်၊ ပြီးရင် မင်း လိုက်ခဲ့။ ငါ ဖမ်းထားပေးမယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
နံရံအစွန်းတွင် တွားသွားလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ခန္ဓာကိုယ်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ချထားကာ ကြွက်သားများကို တင်းထားလိုက်သည်။ လေးတစ်လက်ကို အပြည့်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ပြင်ဆင်နေပြီး သုံးမီတာခန့် ကွာဝေးသော နေရာလွတ်ကို ငေးကြည့်နေသည့် အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ လေတိုက်ခတ်မှုများပင် ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ရှိပြီး အောက်ဘက်မှ ဇွန်ဘီတို့၏ အသံများပင် ဝေးကွာသွားသယောင် ထင်ရသည်။ လေထုမှာ အသက်ရှူရ ကြပ်မတ်လာပြီး တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုအရပ်ရှည်ရှည် လူသားထံတွင် စူးစိုက်လျက်ရှိပြီး စောင့်မျှော်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထိုသွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး လသာဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ လေထဲတွင် တောင်ပံပေါက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ တွက်ချက်မှုမှာ အလွန်ပင် တိကျလှသဖြင့် လသာဆောင်ပေါ်သို့ ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် အမှားအယွင်းမရှိ ခုန်ဆင်းသွားနိုင်သည်။ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ခြေလှမ်းအလေးချိန်ကြောင့် တိုးတိုးလေး အသံမြည်သွားသည်။ ဆင်းသက်သည့်ဒဏ်ကို လျှော့ချရန်အတွက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လက်ဖြင့် ထောက်၍ ထိန်းလိုက်သည်။
"ယွမ် လေး၊ လာခဲ့တော့။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လသာဆောင်၏ လက်ရန်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ခြေတစ်ဖက်ကို လက်ရန်းကြားတွင် ခိုင်မြဲစွာ ချိတ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ရှိရာသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လူတို့ မနာလိုဖြစ်လောက်အောင်ပင် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေသည်။
ဒီလူက ဘယ်လို ဘီလူးမျိုးလဲ။ တကယ်ကို လူသားထက် သာလွန်တဲ့သူပဲ!
လောင်ကျန့်ရယ် ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ ရင်ခုန်သံများမှာလည်း မြန်ဆန်လာသည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ သို့သော် နှစ်မီတာကျော် ခုန်ကူးရန်မှာမူ ပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဆန့်တန်းထားသော လက်ကိုသာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရန် လိုသည်။ ဒူးကို တစ်ဝက်ခန့် ကွေးလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေသော နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်စေရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်သည်။
ပြီးလျှင် ခုန်လိုက်သည်။
သူ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားပြီး ဆန့်တန်းထားသော လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် လက်ရန်းတွင် ခြေချိတ်ထားသော ထိုလူမှာ သူ့ကို လက်ဖြင့် ဆွဲတင်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ အရပ်ရှည်ရှည် သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ ကြွက်သားများ ထူထပ်သော လက်မောင်းဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ သွယ်လျပြီး နူးညံ့သော ခါးကို ပတ်ဖက်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။