အခန်း ၃၂
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အင်မတန် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ကို လုံးဝ စကားမပြောတော့ဘူးလား။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းက ဘာကိစ္စနဲ့ ငါ့ဆီ ရောက်လာတာလဲ။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို လွမ်းလို့ လာခဲ့တာပါ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုအကြည့်များတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။ "လွမ်းလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ယွမ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု သိချင်လို့လား။"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် ဟန်ပြန်ဆောင်လိုက်ပြီး "ငါတို့ရဲ့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ဘာလို့ အမြဲတမ်း ပြန်ဆွဲထုတ်နေရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီလိုက်ရင်း အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "အတိတ်က ကိစ္စတွေကို မေ့ထားလို့ မရဘူးလေ။ အထူးသဖြင့် မင်းက အဲဒီအတိတ်ကို အမြဲတမ်း ပြန်ပြီး ဖျက်ဆီးနေတာပဲ မဟုတ်လား။"
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုတို့ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။
"ငါ မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ငါတို့ အဆင်ပြေအောင် ပြန်ကြိုးစားလို့ မရဘူးလား" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က တောင်းပန်သံဖြင့် ပြောသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရှေ့သို့ တိုးကပ်သွားပြီး နားနားတွင် ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေအောင်လား။ မင်း အဲဒီလို ပြောနိုင်သေးတယ်ပေါ့။ ငါ့ဘဝကို မင်း ဖျက်ဆီးခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား။ ယွမ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း လုပ်ခဲ့သမျှတွေကိုရော မေ့သွားပြီလား။"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။
"ငါ... ငါ အဲဒီတုန်းက..."
"စကားမရှာနဲ့တော့" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်ပါ။ ငါ မင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မမြင်ချင်တော့ဘူး။"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဘာမျှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ သူသည် အခန်းထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ယွမ် ကို စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်မိသည်။
'မကြာခင်မှာပဲ ငါ အကုန်လုံးကို ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းတော့မယ်။'
"မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"
ဤစကားစုသည် လူစိမ်းများအကြားတွင် အသုံးအများဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းကို တစ်ဖက်လူက လုံးဝမသိရှိသူတစ်ဦးအတွက်သာ ပြောနိုင်ပေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုအမျိုးအစားထဲတွင် မပါဝင်ပေ။
တစ်ဖက်လူမှာ စစ်သည်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ စစ်တပ်၏ ဝဘ်ဆိုက်တွင် ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ခံထားရသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ယနေ့မတိုင်မီအထိ သူ၏မျက်နှာနှင့် အမည်မှာ ပေါ့ပ်အပ်ဝင်းဒိုးများတွင် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ပေါ်ထွက်နေခဲ့ရာ လူမိုက်တစ်ယောက်ပင်လျှင် သူ့ကို မှတ်မိလောက်ပေသည်။ မမှတ်မိသူဟူသမျှမှာ မျက်စိကန်းနေသူသာ ဖြစ်ရမည်။
X-ray စက်ကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို တစ်ချက်ထပ်မံ စကန်ဖတ်လိုက်ပြီး အတုအယောင်နာမည်တစ်ခုကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဇီယွမ်။ 'ဇီ' ဆိုတာက 'ဇီရာ' က ဇီ၊ 'ယွမ်' ဆိုတာကတော့ 'ချောက်ကမ်းပါး' က ယွမ် ပေါ့။"
'ဇီ' ဟူသော အမည်မှာ အမှန်စင်စစ် သူ၏မိခင်ဘက်မှ မွေးရာပါမျိုးရိုးနာမည်ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် သူသည် ၎င်းကို ခေတ္တမျှ ငှားသုံးလိုက်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ တရားစီရင်မည့်နေ့ (Judgement Day) ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်သူမျှ မှတ်ပုံတင်ပြရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။
သူ၏အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ကို တစ်စက္ကန့်မျှ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ သတိထားနေဟန်မှာ ပျောက်မသွားသေးကြောင်း သတိပြုမိသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အပြုံးတစ်ခုကိုသာ မျက်နှာပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
"ညီလေး ယွမ် က ကျောင်းသားပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။" သူ သဘောရှိ လုပ်ချင်ရာလုပ်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် အလွန်အမင်း အပင်ပန်းခံ စဉ်းစားထားခဲ့ရသော နာမည်ကို ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုမျှတင်မကသေးဘဲ သူ၏ (HZY) အတုအယောင်နာမည်ကိုပင် အသံထွက် မှားယွင်းစွာ ခေါ်ဆိုလိုက်သေးသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဒေါသထွက်မည့်အစား ပြုံးလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ကျလာသော အမည်ပျက်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အင်း" ဟူ၍ ဝေဝါးစွာသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"မင်း အခုလက်ရှိ နေစရာနေရာ ရှိရဲ့လား။" ထိုမေးခွန်းကို အေးဆေးသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကားကလည်း ပြီးပြည့်စုံသော ပုံစံဖြင့် ကွေ့လိုက်ကာ လမ်းပိတ်နေသည့် ဖုတ်ကောင်များကို တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ဖုတ်ကောင်များမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။
"ငါ့အိမ်ဆိုတာ ငါရှိတဲ့နေရာပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က လေထဲသို့ ဘောလုံးများပမာ လွင့်စဉ်သွားသည့် ဖုတ်ကောင်အချို့ကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်မပါ့တပါ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထူးခြားသည်မှာ ကားသည် ထိုသို့ တိုက်မိသည့်တိုင်အောင် အနည်းငယ်မျှပင် တုန်ခါသွားခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် အရှိန်ကို ပြန်လည်ရယူကာ အင်ဂျင်သံ တဝုန်းဝုန်းဖြင့် လမ်းမပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။
ဒီလူကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ သူ့ရဲ့ မောင်းနှင်မှု ကျွမ်းကျင်မှုက စတန့်သမားအများစုထက်တောင် သာလွန်နေသေးသည်။
သူသည် ရွာတွင် ယာဉ်မောင်းတတ်အောင် သင်ယူခဲ့ဖူးသော်လည်း အခြေခံအဆင့်လောက်သာ ရှိသေးသည်။ အကယ်၍သာ လောင်ကျန့်ရယ် ကဲ့သို့ ဤကားကို ကားပြိုင်ပွဲဝင်နိုင်သည့် သံချပ်ကာကားတစ်စီးပမာ ဆက်ဆံကာ မောင်းနှင်ခိုင်းပါက သူ တကယ်ပင် မလုပ်နိုင်ပေ။
ကပ်ဘေးကာလတွင် လုံလောက်သော ရိက္ခာများ ရှိထားရုံသာမက ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှု ရှိထားခြင်းကလည်း အကောင်းဆုံးပင်။
ဒီလူက စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း...
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လွန်ဆွဲနေကြောင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသည်။
"ဒါဆိုရင် ငါတို့ အတူတူ ခရီးဆက်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။" အမှန်တကယ်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် တစ်ယောက်တည်း သွားလာရသည်ကို နှစ်သက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည့်၊ သတိကြီးစွာဖြင့် ဟန်ဆောင်နေသော စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် ကြောင်ပေါက်စလေးကဲ့သို့ ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်မိသည့်အခါ သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ (စာရေးသူ၏ မှတ်ချက် - လောင်ကုန်းလေးက ၂၅ နှစ်၊ ယွမ် ရှောင်လေးက ၁၈ နှစ်။ ဒါကြောင့် လောင်ကုန်းလေးရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ သူ့ရှောင်လေးက ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေဆဲပါ။)
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ လက်ရှိခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုပါက ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားစေသည့်၊ ရှားရှားပါးပါး လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဖုတ်ကောင်များ ရောက်တတ်ရာရာ လျှောက်သွားနေကြသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ သူ၏ စွမ်းရည်များဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် လုံလောက်သည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။
'လမ်းတူတူ လျှောက်ဖို့' ဟူသော စကားငါးလုံးသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အဖော်တစ်ယောက် လိုချင်သည့် ဆန္ဒကို နှိုးဆွပေးလိုက်သည်။ စစ်သည်က အရင်စပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ သူသည် အတူတူသွားရန်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးကို ပိုက်မိရန်အတွက် ဦးနှောက်စားပြီး နည်းလမ်းရှာနေစရာ မလိုတော့ပေ။
"ကောင်းပြီလေ။" သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ကွေးညွတ်သွားပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ကြည်လင်နေပုံကို ဖော်ပြနေသည်။
"ဒါဆိုရင် ငါတို့ အရင်ဆုံး လုပ်ရမယ့်အလုပ်က Z မြို့က စစ်တပ်နယ်မြေကို သွားပြီး ဂိုဒေါင်ထဲက ငါ့ကားကို သွားယူရမယ်။ ဒီကားက အရမ်းကို အားနည်းလွန်းတယ်။ အတားအဆီးတွေကို နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက် ထပ်တိုက်မိရင်တောင် ပြိုကျသွားနိုင်တယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်များမှာ စတီယာရင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် 'ဒါက ငါ့ရဲ့ အကြိုက်ဆုံးကားလောက် မောင်းရတာ သက်သောင့်သက်သာ မရှိဘူး' ဟု တွေးနေသည်။
"အင်း၊ ဒါဆိုရင် မင်းကားက ဘယ်လိုကားမျိုးလဲ။" နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် သဘောတူထားပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အဝေးကြီးမှ ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုရန် ဦးစွာ စတင်လိုက်သည်။
"စစ်သုံး Hummer ကားလေ။ ဖုတ်ကောင် အနည်းငယ်ကို တိုက်တာမျိုးလောက် မပြောနဲ့၊ နံရံတစ်ခုကိုတောင် ထိခိုက်မှု အနည်းငယ်မျှသာ ရရှိပြီး ဖောက်ထွက်သွားနိုင်တယ်!" သူ၏ ချစ်လှစွာသော ကားနှင့်ပတ်သက်၍ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။
သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ Hummer ကားသည်လည်း သူ့ကားကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် ပြုပြင်မွမ်းမံထားသည်ဟု သေချာပေါက် ယုံကြည်လိုက်သည်။ ဒီစစ်သည်ကလည်း အတော်လေး ပြင်ဆင်ထားပုံရသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းကို တစ်ချက်ငုံ့လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ကားသည်လည်း Z မြို့ စစ်တပ်နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်ကာ အရှိန်အပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်သွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ဒရစ်ဖ်ဆွဲကာ လမ်းကြောင်းပြောင်းနေလေသည်။
ကားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ပြင်ပမှ ဖုတ်ကောင်များ၏ အော်ဟစ်သံများသာလျှင် လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ကားကို ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းနှင်နေရင်း ရံဖန်ရံခါတွင် ဘေးဘက်ရှိ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တစ်ချက်တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ကမူ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့သာ ငေးမောကြည့်နေသည်။ သူ၏ အတွေးများမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းနေပုံရပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အကြည့်များကို လုံးဝသတိမထားမိပေ။
"မင်းက စကားနည်းတဲ့သူပဲနော်" လောင်ကျန့်ရယ် က ရယ်မောရင်း စကားစလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အေးချမ်းပြီး ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။ "အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ လူတွေက ကြောက်ရွံ့ပြီး အော်ဟစ်နေတတ်ကြတာ၊ မင်းကတော့ အေးဆေးပဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ မှုန်မှိုင်းနေသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ကို စိတ်သက်သာရာရစေသည်။ "ကြောက်လို့ရော ဘာထူးမှာလဲ။ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ အရေးကြီးတာလေ။"
လောင်ကျန့်ရယ် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်နေသကဲ့သို့ပင်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အပျက်အစီးများ၊ မီးလောင်နေသော ကားများနှင့် ဖုတ်ကောင်အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ စီးနင်းလာသော ကားမှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့သာ တိုးထွက်သွားသည်။
"ငါတို့ Z မြို့ကို ရောက်ဖို့ နီးနေပြီ" လောင်ကျန့်ရယ် က GPS ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီမှာ ငါ့ရဲ့ ရိက္ခာတွေ၊ လက်နက်တွေ ရှိတယ်။ မင်းအတွက်လည်း လိုအပ်မယ့် ပစ္စည်းတွေ ရနိုင်လိမ့်မယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ လောင်ကျန့်ရယ် ပြောသည့် စစ်သုံး Hummer ကားအကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေမိသည်။ ထိုကားမျိုးသာ လက်ထဲရောက်လာပါက ဤကပ်ဘေးကာလတွင် သူ၏ လုံခြုံရေးအတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ကားသည် မြို့ပြင်လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကြီးတစ်ခုက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် ဘရိတ်ကို မနင်းဘဲ အရှိန်ကို ပိုမိုမြှင့်တင်လိုက်သည်။
"ဖမ်းထား!" သူက အော်ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ကားထိုင်ခုံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကားသည် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တရစပ် တိုက်မိသည့် အသံများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးထွက်သွားသည်။ ကားတစ်စီးလုံး တုန်ခါသွားသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ လက်မလျှော့ဘဲ စတီယာရင်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အလောင်းကောင်များကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား စကားပြောဆိုမှု မရှိတော့သော်လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သဘာဝကျနေသည်။ Z မြို့၏ စစ်တပ်နယ်မြေမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။
ကားသည် Z မြို့ စစ်တပ်နယ်မြေ၏ အဓိကဝင်ပေါက်သို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် အလွန်ကြီးမားသော သံမဏိတံခါးကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တံခါးဝတွင် စစ်သားအချို့ အစောင့်ချထားသည်ကို မြင်ရသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေကြသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်သွားပြီး တံခါးဝအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်လိုက်သည်။ စစ်သားတစ်ဦးက လက်နက်ကိုင်ဆောင်လျက် သူတို့ကားဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာသည်။
"ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ" စစ်သားက မယုံသင်္ကာသောအကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ပြတင်းပေါက်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က လောင်ကျန့်ရယ် ပါ။ ဒီနယ်မြေမှာရှိတဲ့ တပ်ရင်းမှူးနဲ့ အရင်ကတည်းက ရင်းနှီးတယ်။ ခွင့်ပြုချက်တောင်းပြီး ဝင်လာတာပါ။"
စစ်သားက လောင်ကျန့်ရယ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့သည် အထက်အရာရှိများထံမှ အမိန့်တစ်ခုခု ရရှိထားပုံရသည်။
"ခဏစောင့်ပါ" ဟု ပြောပြီးနောက် စစ်သားက အချက်ပြလိုက်ရာ သံမဏိတံခါးကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။
ကားသည် စစ်တပ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်သွားသည်။ အတွင်းဘက်တွင်မူ အနည်းငယ် စနစ်တကျ ရှိနေသေးသည်။ တဲအိမ်များ၊ ရိက္ခာသိုလှောင်ရုံများနှင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း လေထုထဲတွင်မူ တင်းမာမှုများ လွှမ်းခြုံနေဆဲပင်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ လေ့လာလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အရာအားလုံးကို အကဲခတ်နေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကလည်း သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"ဒီနေရာက အခုထိတော့ လုံခြုံပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် ဤကပ်ဘေးကာလတွင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် အခွင့်အရေးများကို အမြဲရှာဖွေနေသူဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယွမ် နှင့် ပတ်သက်သည့် အတွေးများ ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အဓိကပန်းတိုင်မှာ အသက်ရှင်ရန်နှင့် အင်အားကြီးမားလာရန်သာ ဖြစ်သည်။
"မင်း အနားယူချင်လား" လောင်ကျန့်ရယ် က မေးလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီနေရာကို လေ့လာချင်သေးတယ်။"
လောင်ကျန့်ရယ် က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ စခန်းရဲ့ အဓိကနေရာတွေကို သွားကြည့်ရအောင်။"
သူတို့နှစ်ဦးသည် စစ်တပ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအချို့က သူတို့ကို စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကမူ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ အာရုံကို ရှေ့တွင်ရှိသော အရာများဆီသို့သာ ပေးထားသည်။