Rebirth of MC – အခန်း ၃၁
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိပ်ရာမှ နိုးလာသောအခါ ခေါင်းထဲတွင် အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ခဏတာ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေရင်း မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။
သူသည် အိပ်ရာမှ ထလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာသည့်အခါ လောင်ကျန့်ရယ် သည် အပြင်တွင် ရှိနေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်စက်ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"နိုးပြီလား" လောင်ကျန့်ရယ် က တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "အင်း၊ နိုးပြီ။ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ သူ့ထံသို့ လမ်းလျှောက်လာပြီး အစားအသောက်အချို့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အရင်စားလိုက်ဦး။ ငါတို့ ဒီနေ့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပေးလာသည့် အစားအစာကို ယူလိုက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုသည် အနည်းငယ် တင်းမာနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေအရ သူတို့သည် အတူတကွ ရပ်တည်နေရမည်ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ငါတို့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှေ့ဆက်လာမည့် အခက်အခဲများကို ကောင်းစွာ သိရှိနေကြသည်။ သို့သော်လည်း နောက်ပြန်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ဒိုင်း -
ဟိုကိုင်ယွမ် ဘာမှတောင် မတုံ့ပြန်လိုက်ရသေးခင်မှာပဲ ရှေ့တည့်တည့်က လမ်းကြားထဲကနေ အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးလာသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုသော လေးလံသည့်အရာက အပေါ်ကနေ ဖိနင်းလိုက်သည့်အလား ကားခေါင်မိုးက တဒိုင်းဒိုင်းမြည်သွားပြီး အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ကမ်မိုဖလေ့ချ် (camouflage) အရောင် အဝတ်အစားနှင့် ဂျာကက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်သည် အောက်ခြေမှနေ၍ တဖြည်းဖြည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
ထိုလူမှာ ဆံပင်တိုတိုဖြင့်၊ ပြီးပြည့်စုံသည့် မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း သွယ်လျသန်မာနေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးဆီကနေ လူသားတစ်ယောက်နှင့် မလိုက်ဖက်လောက်အောင် ပြင်းထန်သည့် ရန်လိုမှုမျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူသည် လူသားအရေခြုံထားသည့် သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် အနေနှင့် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သန်မာပြီး ကျန်းမာသည့် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကိုပင် မြင်ယောင်မိလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုအမည်မသိလူကို ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ထိုသူသည် ကားခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး ကားတံခါးကို ဖွင့်နိုင်ရန်အတွက် မှန်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဆွဲယူကာ ကားထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်၍ အင်ဂျင်ကို စက်နှိုးလိုက်သည်။
လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် မြားတစ်စင်းအလား ကားသည် ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ထိုးထွက်သွားသည်။ နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှနေ၍ လမ်းမပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီများအားလုံး စုဝေးပြီး သူတို့နောက်ကို လိုက်လာကြသည်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် မြင်လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် ကားသည် အကွေ့တစ်ခုတွင် အရှိန်ပြင်းစွာ ကွေ့လိုက်ပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ရှိနေသူမှာလည်း ပြိုင်ကားမောင်းနေသည့်အလား မောင်းနှင်နေသည်။ မှန်ထဲမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ထိုလူကို သေချာစွာ စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ" သူသည် (လောင်ကျန့်ရယ်) ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို တစ်ချက် အမြန်ကြည့်လိုက်ရာ မှန်ကို ခွဲလိုက်သည့်အတွက် ဖြစ်လာမည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ မတွေ့ရသလို ဇွန်ဘီကိုက်ထားသည့် အမှတ်အသားများကိုလည်း မတွေ့ရပေ။ တကယ်တော့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာလေးတစ်ချက်တောင် မရှိပေ။ ထိုအချက်ကို သေချာအောင် စစ်ဆေးပြီးမှသာ ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် စိတ်အေးသွားတော့သည်။
ဇွန်ဘီများ၏ အကိုက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ပွန်းပဲ့ခံရခြင်း ရှိသမျှသူတိုင်း ကူးစက်ခံရလိမ့်မည်ဆိုသည့် အချက်ကို သူ ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ပေ။
"ငါက လောင်ကျန့်ရယ် ပဲ" ဟု ထိုလူက ကားစတီယာရင်ကို လှည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသည့် ဇွန်ဘီအချို့ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်း သူ့၏ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးတန်းများကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ "ဒီလူတွေအားလုံး ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ။ သူတို့က ဘာတွေ ဖြစ်သွားကြတာလဲ"
ဒီနေ့ မနက်အစောပိုင်းက လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ ဟိုတယ်အခန်းထဲတွင် ကြားလိုက်ရသည့် ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံကြောင့် ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့ရသည်။ အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူသည် အိပ်ရာမှ ထပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လူအများအပြားသည် ထူးဆန်းစွာ လမ်းလျှောက်နေကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းစွာဖြင့် ယိုင်နဲ့နဲ့ လှုပ်ရှားနေကာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆုပ်ကာ အသားများကို ကိုက်ဖြတ်နေကြသည်။
အပြင်ဘက်တွင် အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ကောင်းကောင်း နားမလည်လိုက်ခင်မှာပင် သူ၏ အခန်းတံခါးသည် အတင်းအဓမ္မ ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ အရောင်ဖျော့တော့ပြီး သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် လူတစ်ယောက်သည် ဝမ်းဗိုက်တွင် အပေါက်ကြီးဖြစ်လျက် အူများပင် မြေကြီးပေါ်တွင် ဆွဲငင်ပါလာလျက် အခန်းထဲသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်ဝင်လာသည်။ သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သူ၏ သေနတ်ကို ထုတ်ယူကာ ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ သေနတ်သံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခိုက်တွင် ထိုအသံက အခြားသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါများကိုပါ ဆွဲဆောင်လိုက်မိမှန်း မည်သူက သိမည်နည်း။ ထိတ်လန့်သွားသည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုတယ်၏ ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
"သူတို့က လူတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့က ကူးစက်ခံထားရပြီးသား။ ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက လူသားဆန်မှုနဲ့ အသိစိတ်တွေ ကင်းမဲ့နေတဲ့ အသက်ရှင်လျက် သေဆုံးနေသူတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီ" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ကြယ်သီးဖြုတ်ထားသည့် ဂျာကက်နှင့် ကမ်မိုဖလေ့ချ် အဝတ်အစားပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ပစ္စတိုသေနတ်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ တအံ့တဩ မေးလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားက ရဲအရာရှိလား"
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ (ဟိုကိုင်ယွမ်) နောက်ကျောကို ကားတံခါးဘက်သို့ မှီထားပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ထိုင်နေသည့် လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ (လောင်ကျန့်ရယ်) နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ "စစ်ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားတဲ့ ရဲကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား"
သူသည် (လောင်ကျန့်ရယ်) ရဲအရာရှိမဟုတ်ဘဲ စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက်မူ သူသည် (လောင်ကျန့်ရယ်) ရဲအရာရှိဖြစ်စေ၊ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်စေ၊ မည်သူပင်ဖြစ်ပါစေ အတူတူပင် မနှစ်မြို့ပေ။ စစ်တပ်၏ ဝဘ်ဆိုက်တွင် ဖော်ပြထားသည့် သူ့ကို ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ထားသည့် အကြောင်းအရာကို သူ မေ့မသွားသေးသဖြင့် ဤပြိုင်ကားမောင်းသမား စစ်သားအပေါ်တွင်လည်း သဘောကောင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤလူက သူ့ကို မှတ်မိနေပြီး အနီးဆုံး အကျဉ်းထောင်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားရန် ကြံစည်နေသလား ဆိုသည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲသည်။ အကယ်၍သာ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဘာမျှ မတတ်နိုင်ဘဲ အခြေအနေကို လက်ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ထံမှ အဖြေစကား တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မကြားရသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလှပပြီး တောက်ပသည့် မျက်ဝန်းအစုံက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံ ပေါ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်းနာမည်က ဘာလဲ"
ငယ်စဉ်ကတည်းက လောင်ကျန့်ရယ် သည် အဘိုးလောင်၏ ငရဲခန်းနှင့်တူသော လေ့ကျင့်မှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး အသက် (၁၅) နှစ်အရွယ်တွင် စစ်တပ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကာ ထို့နောက်တွင်တော့ A မြို့၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးသည် သူ့မျက်စိထဲတွင် လုံးဝ သာမန်ကိစ္စတစ်ခု၊ ပျင်းစရာကောင်းသည့် နေ့စဉ်ဘဝတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်နေ့တာကို အေးဆေးစွာ ဖြတ်သန်းရခြင်းနှင့် သူ့လက်အောက်ခံ စစ်သားများကို အနည်းငယ် အနိုင်ကျင့်ရခြင်းကို ကျေနပ်နေသော်လည်း၊ လောင်ကျန့်ရယ် သည် အမြော်အမြင်ရှိပြီး ထက်မြက်သည့် စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မေ့မထားကြပေ။
ထို့ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လှပပြီး တောက်ပသည့် မျက်ဝန်းအစုံက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုက ဤလှပသော လူငယ်လေးသည် သူ့အပေါ် သံသယဝင်နေကြောင်း ပြောပြနေသဖြင့် သူ၏ သိလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူ၏ ကောင်းမွန်သည့် မှတ်ဉာဏ်အရ ဤလူကို အရင်က တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။
ဒါဆိုရင် ဒီသတိကြီးမှုက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။
(မှတ်ချက်။ ။ ပေးပို့လာသော SOURCE တွင် ဝတ္ထုဇာတ်လမ်း အကြောင်းအရာများ မပါရှိဘဲ ဝဘ်ဆိုက်၏ စတစ်ကာများ၊ အီမိုဂျီများ၊ မှတ်ချက်ပေးရန် နေရာနှင့် စနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စာသားများသာ ပါရှိသဖြင့် ဘာသာပြန်ရန် အကြောင်းအရာ မရှိပါ။)
(မှတ်ချက်။ ။ ပေးပို့လာသော SOURCE တွင် ဝတ္ထုဇာတ်လမ်း အကြောင်းအရာများ မပါရှိဘဲ ဝဘ်ဆိုက်၏ စတစ်ကာများ၊ အီမိုဂျီများ၊ မှတ်ချက်ပေးရန် နေရာနှင့် စနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စာသားများသာ ပါရှိသဖြင့် ဘာသာပြန်ရန် အကြောင်းအရာ မရှိပါ။)
(မှတ်ချက်။ ။ ပေးပို့လာသော SOURCE တွင် ဝတ္ထုဇာတ်လမ်း အကြောင်းအရာများ မပါရှိဘဲ ဝဘ်ဆိုက်၏ စတစ်ကာများ၊ အီမိုဂျီများ၊ မှတ်ချက်ပေးရန် နေရာနှင့် စနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စာသားများသာ ပါရှိသဖြင့် ဘာသာပြန်ရန် အကြောင်းအရာ မရှိပါ။)