Rebirth of MC – အခန်း ၃၀
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ ဤနေရာသည် နေရာလွတ် (Dimension) ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။
သူ့ပတ်လည်တွင် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ အုပ်လိုက်ကြီး ပြန့်ကျဲနေသည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တောက်ပနေပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သည့် စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ၎င်းတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း သတိထားနေရသည်။ အကြောင်းမှာ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များသည် အလွန်အန္တရာယ်များသော သတ္တဝါများဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ လွယ်ကူသည့်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထိုကျောက်တုံးသည် အလွန်အေးစက်နေပြီး သူ့လက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် စွမ်းအင်တစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ ထိုစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"ဒါက..." သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်လာသည်ကို သူခံစားရသည်။ မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် ၏ စွမ်းအားသည် အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။ သူသည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။
နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် အချိန်သည် ရပ်တန့်သွားသယောင် ရှိသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော နေရာ၌ သူ၏စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ရန် အာရုံစိုက်နေသည်။ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များသည် သူ၏ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံလျက် သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အောင်မြင်ရန်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို စွန့်လွှတ်ရဲသည်။ မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် ၏ စွမ်းအားသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
သူသည် အံကိုခဲလိုက်သည်။ သူ အရှုံးမပေးနိုင်။ သူသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤလောကတွင် သူ၏နေရာကို ပြန်လည်ရယူရမည်ဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဆက်လက်၍ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေဆဲဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဤအဆင့်တွင် သူ့တံခါးကို လာရောက်ခေါက်နေသည့် တစ်ကောင်တည်းသော ဖုတ်ကောင်သာ ရှိနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဆူညံသံများနှင့် လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည့် အခြားဖုတ်ကောင်အချို့လည်း လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော် တံခါးဝမှာ ကျယ်ဝန်းလှသည်မဟုတ်သဖြင့် တစ်ကြိမ်လျှင် နှစ်ကောင်စီသာ ဝင်ရောက်နိုင်ကြသည်။ သို့ရာတွင် အကြိမ်တိုင်း၌ ဟိုကိုင်ယွမ် က စွမ်းအားစုအသစ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည့်အတွက် ဝင်လာသမျှ ဖုတ်ကောင်များမှာ ထောင်ချောက်ထဲတွင် ပိတ်မိသွားကြသည်။ သူ၏ဓားမှာ အပေါ်သို့မြှောက်လိုက်၊ အောက်သို့ချလိုက်နှင့် နှစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ကောင်စလုံး၏ ခေါင်းများကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ ယခင်က ရွှေရောင်တောက်နေသည့် မီးတောက်များမှာ ငြိမ်းမသွားသေးသည့်အတွက် ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည့် ဖုတ်ကောင်အသစ်စက်စက်များကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထိုမီးတောက်များက ဝါးမြိုသွားတော့သည်။
မူလဖုတ်ကောင်များသည် လှေကားအတက်အဆင်းပင် မလုပ်တတ်သည့် အသိဉာဏ်မဲ့ သတ္တဝါများဖြစ်သည့်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် အနေဖြင့် ဤဖုတ်ကောင်အုပ်စုများ သူ့တံခါးဝမှတစ်ဆင့် အဆုံးမရှိ စီးဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေစရာမလိုပေ။ ဤအထပ်၏ ပုံစံအဆောက်အအုံကို သူနားလည်ထားသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် ဤအထပ်တွင် အိမ်ထောင်စု ခုနစ်စုမှ ရှစ်စုခန့်သာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်တိုင်းမှလူများ ရောဂါကူးစက်ခံရပြီး ဖုတ်ကောင်များ ဖြစ်သွားခဲ့လျှင်ပင် ရှင်းလင်းရမည့် အလောင်းကောင် အရေအတွက်မှာ ငါးဆယ်မှ ခြောက်ဆယ်ခန့်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ဤအထပ်တစ်ခုလုံးမှ ဖုတ်ကောင်များကို အမြစ်ပြတ်ရှင်းလင်းရန် သူအချိန်အကြာကြီး လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။
နှစ်နာရီကြာပြီးနောက်တွင်မူ ဖုတ်ကောင်များ ထပ်မံရောက်ရှိလာခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရွှေရောင်မီးတောက်များက အလောင်းပုံကြီးကို လုံးဝပြာကျသွားစေသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ပြီးနောက် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ ပုံဆောင်ခဲ မည်မျှထွက်ရှိသည်ကို စစ်ဆေးရန်အတွက် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းဖြတ်သတ်ဖြတ်မှုများအတွင်း သေချာစွာ တွက်ချက်ထားချက်အရ အနည်းဆုံး အကောင်ငါးဆယ်ခန့်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ ပုံဆောင်ခဲ ငါးဆယ်ခန့် ရှိနေရမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သူတစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ စုစုပေါင်း ခုနစ်စေ့သာ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ပုံဆောင်ခဲ ခုနစ်စေ့သာ ရှိသည်ပေါ့။ ဆိုလိုသည်မှာ ဖုတ်ကောင်တိုင်း၏ ဦးခေါင်းခွံထဲတွင် ပုံဆောင်ခဲတစ်ကောင်စီ ပါဝင်နေခြင်းမဟုတ်ဘူးလား။
သူသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသည့် သွေးရောင်သန်းနေသော ပုံဆောင်ခဲအနည်းငယ်ကို ကောက်ယူကာ ဖန်ပုလင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်နေမှတော့ သူ ဤအိမ်တွင် ဆက်၍နေ၍မဖြစ်တော့ပေ။ သူသည် မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ကျောက် များကို ပိုမိုရှာဖွေလိုပါက ဖုတ်ကောင်များကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရပေလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤဖုတ်ကောင်များသည် လှေကားအတက်အဆင်းပြုလုပ်ပုံကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာကြလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့၏ အနံ့ခံနိုင်စွမ်းနှင့် ကြားနိုင်စွမ်းတို့မှာလည်း ပိုမိုထက်မြက်လာမည်ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်ရောက်လာပါက သူ၏ အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ကုန်စင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ရပြီး ဤအိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ် အလွန်ကြီးမားလှသည်။
ဤသို့ တွေးတောမိလိုက်သည်နှင့် သူသည် ဤနေရာတွင် ဆက်၍မနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းကာလတွင် ဖုတ်ကောင်များမှာ နှေးကွေးပြီး အားနည်းနေသေးသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အိမ်ခန်းထဲမှထွက်ခွာပြီး သတ်ဖြတ်ရင်း လမ်းဖွင့်သွားရန် သူကြံစည်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) နှင့် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများ ရှိနေပြီးသားဖြစ်၍ သူ၌ မည်သည့်အရာမျှ လိုအပ်နေမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။
အငှားအိမ်ခန်းအတွင်းတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အလွတ်အခန်းများထဲ၌ မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမျှ ထားရှိခြင်းမရှိခဲ့သဖြင့် သိမ်းဆည်းစရာမလိုပေ။ ဓားကိုလက်တွင်ကိုင်ကာ တံခါးမှတိုက်ရိုက်ထွက်လာပြီးနောက် လှေကားဆီသို့ သတိဝီရိယရှိစွာ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ဓာတ်လှေကားကို အသုံးပြုရန် စဉ်းစားမည့်အထိ သူ မိုက်မဲမနေပါ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ဓာတ်လှေကားများသည် အန္တရာယ်အရှိဆုံးအရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုသံလှောင်အိမ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပုန်းအောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိသွားပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေပါစေ၊ အသက်ဆုံးရှုံးရမည်မှာ သေချာသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နေထိုင်သည့် အခန်းသည် တတိယထပ်တွင်ရှိပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် အသေကောင်များကင်းစင်အောင် ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်သည်။ ဒုတိယထပ်သို့ ဆင်းသွားသောအခါ ဖုတ်ကောင်များစွာ လှည့်လည်သွားလာနေပြီး တံခါးများကို ခေါက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် အသက်ရှင်လျက်ရှိသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာကြပြန်သည်။
သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် သစ်သားအဆောင်လက်ဖွဲ့ အကြွေစေ့ လေးခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဖုတ်ကောင်အုပ်စုထဲသို့ ဘယ်ညာ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ အကြွေစေ့များမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မဲ့ အကာအကွယ်မျက်နှာပြင်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ချဉ်းကပ်လာသော ဖုတ်ကောင်အုပ်ကို အလွယ်တကူ ဟန့်တားလိုက်သည်။ မီးတောက်နေသော သစ်သားပြားတစ်ခုသည် ဘယ်ဘက်ရှိ ဖုတ်ကောင်ဆယ်ကောင်ကျော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ထက်မြက်သည့် ဓားသွားဖြင့် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ အသက်မဲ့သော အလောင်းကောင်များမှာ သူ၏ခြေရင်း၌ ပြိုကျသွားတော့သည်။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူသည် ညာဘက်ခြမ်းရှိ ဖုတ်ကောင်များအတွက်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ထပ်မံပြုလုပ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အရင်ကထက် ပုံဆောင်ခဲများကို ပိုမိုရရှိလိုက်သည်။ သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် ဖုတ်ကောင် အကောင်သုံးဆယ်ထဲမှ ပုံဆောင်ခဲ ၁၃ စေ့ကို ရရှိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဖန်ပုလင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ပထမထပ်သို့ အမြန်ဆင်းသွားလိုက်သည်။
သူ ပြတင်းပေါက်မှ ကြိုတင်မြင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပင်မလမ်းမကြီးမှာ ရှုပ်ထွေးပွက်လောရိုက်နေပြီး ယာဉ်အချို့မှာ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားနေကြသည်။ လမ်းပေါ်တွင် အကူအညီတောင်း၍ အော်ဟစ်ငိုယိုနေသူများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့ရှေ့သို့ ခုန်ပေါက်ဝင်ရောက်လာသမျှ အသေကောင်များကို ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ ရပ်ကွက်အတွင်း လှည့်လည်နေသည့် ဖုတ်ကောင်များထံမှ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ၏ ပုံဆောင်ခဲများကို ပိုမိုရယူလိုသော်လည်း တစ်ကြိမ်လျှင် နှစ်ကောင် သို့မဟုတ် သုံးကောင်သာ လာရောက်ခြင်းဖြစ်၍ အဆောင်ပြားတစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်ကိုသာ ရှင်းလင်းရခြင်းမှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို အလဟဿ အလွန်အကျွံ အသုံးပြုရာရောက်သည်။
လက်ရှိတွင် လမ်းမများပေါ်၌ အသက်ရှင်သူများထက် အသေကောင်များက ပိုများနေသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၌ အတိုင်းအတာမဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ရှိနေသည်ကို မည်သူ့ကိုမျှ မသိစေလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အသုံးပြုနိုင်သေးသည့် စွန့်ပစ်ကားတစ်စီးကို စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။
သူသည် ထို Hummer ကားကို မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ဝယ်ယူခဲ့သည့်အချိန်ကတည်းက ကားမောင်းတတ်ရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတွင် နေထိုင်စဉ်က ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် အား ကားမောင်းအတတ်ပညာကို သင်ယူခွင့်ပေးခဲ့သည့် Shuozi ၏ မိသားစုပိုင်ဆိုင်သော ဒီဇယ်ကားအဟောင်းတစ်စီး ရှိနေခဲ့သည်။
ခြောက်လတာကာလအတွင်း Shuozi ၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ သင်ကြားပေးမှုကြောင့် သူသည် အခြေခံများကို ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အခြေခံ ကားမောင်းနှင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လမ်းဘေးတွင် သော့ပါလျက်သား ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ကားငယ်တစ်စီးကို တွေ့ရှိလိုက်သည့်အချိန်မှာပင် လမ်းကြားငယ်တစ်ခုအတွင်းမှ သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ အရိပ်တစ်ခုသည် လမ်းကြားထဲမှ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်လာသည်။
ထိုအရိပ်သည် အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ ၎င်းသည် လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ပြေးလာပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ရှိနေသည့်ဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ချက်ချင်းပင် ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုသူကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုသူ၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ဓားကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။
ပြေးလာသူမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်နေသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး အနည်းငယ် ပေကျံနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ အသက်ရှင်လိုသည့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒများ ရှိနေသည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ဖုတ်ကောင် အုပ်စုလိုက်သည် အော်ဟစ်သံများဖြင့် လိုက်ပါလာနေသည်။
မိန်းကလေးသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး "ကယ်ပါဦး... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး!" ဟု အော်ဟစ် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် "မင်းနောက်က အကောင်တွေကို ငါရှင်းပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
မိန်းကလေးသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "ကျွန်မ... ကျွန်မမှာ အဖိုးတန်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုရှိတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို ကျွန်မ သိတယ်" ဟု အပြေးအလွှား ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လက်ထဲမှ သစ်သားအဆောင်လက်ဖွဲ့ အကြွေစေ့များကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ လိုက်ပါလာသော ဖုတ်ကောင်များဆီသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ဖုတ်ကောင်များ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဟန့်တားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားကို လျှပ်တစ်ပြက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဖုတ်ကောင်များ၏ ခေါင်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လိမ့်ကျသွားတော့သည်။
မိန်းကလေးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြက်သေသေသွားသည်။ သူမသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စွမ်းအားကို လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဖုတ်ကောင်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အခု ပြောစမ်း။ မင်းမှာ ဘာသတင်းအချက်အလက်တွေ ရှိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
မိန်းကလေးသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်ကာ တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မြိုချလိုက်ပြီးနောက် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် စတင်ပြောပြလေသည်။
"ကျွန်မတို့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေတာပါ။ အဲဒီမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေတယ်။ ဖုတ်ကောင်တွေက အရင်ကထက် ပိုမြန်ပြီး ပိုပြင်းထန်လာကြတယ်။ ပြီးတော့... တချို့ဖုတ်ကောင်တွေက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပုံဆောင်ခဲတွေ ရှိနေတာတင်မကဘဲ သူတို့ကိုယ်တိုင်က တစ်ခုခုကို စားသောက်ပြီး ပြောင်းလဲနေကြတာကို ကျွန်မ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီပုံဆောင်ခဲတွေက သူတို့ကို ပိုသန်မာလာစေတယ်"
သူမသည် ခဏရပ်ပြီး အသက်ရှူမှန်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"နောက်ပြီးတော့... တက္ကသိုလ်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်အောက်မှာ တပ်မတော်က စစ်ဆင်ရေးတစ်ခု လုပ်နေကြတယ်။ သူတို့ဆီမှာ လက်နက်တွေ၊ ရိက္ခာတွေ အပြည့်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အပြင်ကလူတွေကို ကူညီဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ကျွန်မ သူတို့ဆီကနေ ခိုးထွက်လာခဲ့တာ။ အဲဒီမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်... တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖုတ်ကောင်တွေကို ထိန်းချုပ်နေသလိုမျိုးပဲ"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် သူမ ပြောပြသည့်အချက်အလက်များကို စဉ်းစားဆင်ခြင်လိုက်သည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်း၊ စစ်တပ်၏ လှုပ်ရှားမှု၊ နှင့် ဖုတ်ကောင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းအား။ ဤအချက်များသည် အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များ ဖြစ်သည်။
"မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ နာမည်က လီရွှီရှီ ပါ" ဟု သူမက ဖြေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လီရွှီရှီ ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် သို့မဟုတ် သူမအား ဤနေရာတွင် ထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရတော့မည်။ သို့သော် သူမ၏ သတင်းအချက်အလက်များသည် အနာဂတ်တွင် အသုံးဝင်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုသတိထား၊ မင်း ငါ့ကို လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားရင် ဒါမှမဟုတ် ငါ့အတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ချက်ချင်း နှုတ်ယူလိုက်မှာပဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။
လီရွှီရှီ သည် ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လိုက်ပါသွားတော့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ကားငယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး သော့ကို လှည့်ကာ အင်ဂျင်ကို စက်နှိုးလိုက်သည်။ ကားအင်ဂျင်သံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အနီးအနားမှ ဖုတ်ကောင်အချို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြန်သည်။
"ကားပေါ်တက်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
လီရွှီရှီ သည် ကားပေါ်သို့ အမြန်တက်လိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားကို အရှိန်တင်ကာ လမ်းမကြီးအတိုင်း မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်များ စောင့်ကြိုနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက်မူ ဤသည်မှာ သူ၏ ရှင်သန်ရေးခရီးလမ်း၏ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကားမောင်းနှင်ရင်း လမ်းမကြီးပေါ်တွင် တရွေ့ရွေ့သွားနေစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆွဲနေသည်။ လီရွှီရှီ ပြောပြခဲ့သည့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းအတွင်းမှ သတင်းအချက်အလက်များသည် သူ့အတွက် အလွန်အရေးပါလှသည်။ အထူးသဖြင့် ဖုတ်ကောင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားနှင့် စစ်တပ်၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သူ၏ အနာဂတ်အတွက် မဖြစ်မနေ သိရှိထားရမည့် အချက်များ ဖြစ်သည်။
သူသည် ကားကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပျက်စီးနေသော ကားများနှင့် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ကားဘီးအောက်တွင် ဖိမိသွားသည့် အရာတစ်ခုခုကြောင့် ကားသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ ဆက်လက်မောင်းနှင်နေသည်။
လီရွှီရှီ သည် ခုံပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့်အတူ ရှိနေရသည့်အတွက် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရနေပုံရသည်။
"ကျွန်မတို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ" ဟု လီရွှီရှီ က တိုးတက်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူမကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ "ငါ့ရဲ့ ဦးတည်ရာကို မင်း သိစရာမလိုဘူး။ မင်းရဲ့ အလုပ်က ငါ့ကို အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပေးဖို့ပဲ။ ကျန်တာက ငါ့ကိစ္စ" ဟု အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လီရွှီရှီ သည် စကားဆက်မပြောရဲတော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူမသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အေးစက်ပြီး ရက်စက်နိုင်သည့် သဘောသဘာဝကို နားလည်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်ကာလတွင် အားကိုးရာတစ်ခုကို ရရှိထားခြင်းကပင် ကံကောင်းလှပြီဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။
ကားသည် မြို့ပြင်လမ်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လမ်းဘေးတွင် ရှိနေသည့် အချက်အလက်များကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) နှင့် ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ပိုမိုသန်မာလာရန်နှင့် ဤကဲ့သို့သော ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည့် ကမ္ဘာတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အင်အားစုကို တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် ကားရှေ့တွင် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုတစ်ခု လမ်းပိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ကားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် ကားထဲမှ ဆင်းလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"ကားထဲမှာပဲ နေခဲ့။ ငါ မလာမချင်း ဘယ်မှ မသွားနဲ့" ဟု လီရွှီရှီ ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
လီရွှီရှီ သည် ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ကားတံခါးကို လော့ခ်ချလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ ရှင်သန်ရေးအတွက် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။