အခန်း ၃
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စားပွဲခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေရင်း လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဟိုမင်ပေါင် နှင့် အဒေါ်ကျိုး တို့ထံမှ အမွေဆက်ခံရရှိမည့် ပစ္စည်းများစာရင်း ဖြစ်သည်။ မစ္စတာဟို သည် သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် ရှေ့နေကျန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရှေ့နေကျန်း က အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးနောက် "ဒီစာရွက်စာတမ်းတွေက တရားဝင်ဖြစ်ပါတယ်။ ဟိုမင်ပေါင် နဲ့ အဒေါ်ကျိုး တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒအရ ဒီပစ္စည်းတွေအားလုံးကို ဟိုကိုင်ယွမ် ထံ လွှဲပြောင်းပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျိုးဟွေကျောင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ဒါဆိုရင် အကုန်လုံး ပြီးပြည့်စုံသွားပြီပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
ကျိုးဟွေကျောင်း သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့၊ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီအမွေကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ထိုစဉ်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များအကြောင်း ရေးသားထားသည့် မှတ်တမ်းအဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုမှတ်တမ်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ရှေ့နေကျန်း က ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရှေ့နေကျန်း ကို ကြည့်ပြီး "ဘာလို့လဲ၊ ဒါက အန္တရာယ်ရှိလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှေ့နေကျန်း သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေက သာမန်ပိုးကောင်တွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ အန္တရာယ်က ကြီးမားလွန်းတယ်။ အရင်က ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး" ဟု ပြောပြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မှတ်တမ်းကို ပြန်ချလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များအကြောင်းကို သူ ပိုမိုသိရှိရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မြို့တွင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်ဖြင့် မြို့မြောက်ဘက်ရှိ ဇိမ်ခံလူနေအိမ်ရာဇုန်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်နေစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားသော ရှုခင်းများကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော မြင်ကွင်းများမှာ အလျင်အမြန်ပင် ကုန်ဆုံးသွားကြသည်။ ၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ (၁၃) ရက်နေ့သည် တရားစီရင်မည့်နေ့ (Judgement Day) ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ရောက်လာပါက ယခုမြင်တွေ့နေရသော လှပသည့်ရှုခင်းများအားလုံးမှာ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။
နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် သူသည် ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ထိုလူနေအိမ်ရာ၏ တောင်ဘက်အရပ်၊ အလွန်လှပသော အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဤနေရာသည် သူတစ်ချိန်က စွန့်လွှတ်ခဲ့ဖူးသည့် နေအိမ်ဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါး ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်တွင် သူနှင့်သွေးသားတော်စပ်သူ အခြားမည်သူမျှ ဤကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ကျန်ရစ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ယခုလက်ရှိတွင် ဤအိမ်ငယ်လေး၌ နေထိုင်နေသော မိခင်နှင့်သားမှာ အစကတည်းက သူ့နှင့် မည်သို့မျှ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်ခြင်း မရှိခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝနောက်ဆုံးအချိန်များတွင် တောင်ပေါ်မှ တွန်းချခံခဲ့ရပြီး ဤနှလုံးသားမဲ့သော အမျိုးသမီး၏လက်ဖြင့်ပင် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များထံသို့ အစာအဖြစ် ကျွေးမွေးခံခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့မိသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲတွင် မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ အိုး၊ သူမကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တွန်းလှဲပစ်လိုက်ချင်သလို၊ သူ့ကို အမြဲတမ်း စော်ကားနေတတ်သည့် ထိုပါးစပ်ကို အားရပါးရ ရိုက်ပုတ်လိုက်ချင်သည်။ သို့သော် သူ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်သေးပေ။
နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ထားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကာ မုန်းတီးစိတ်တို့ကို အနိုင်နိုင်ထိန်းချုပ်လျက် ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးတွင် တပ်ဆင်ထားသော စီစီတီဗီကင်မရာမှာ သူ အကွာအဝေးအတွင်း ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို စတင်မှတ်သားနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏သော့ကို ထုတ်ရန်ပင် မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် တံခါးများမှာ သူ့အလိုလို ပွင့်လာသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဧည့်ခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အခန်းထဲတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ပုလဲရောင်ဂါဝန်ရှည်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး မိတ်ကပ်များဖြင့် ပြင်ဆင်ထားကာ မောက်မာသောဟန်ပန်ဖြင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရှေ့နေနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"သခင်လေးဟို၊ တန်ဖိုးက တကယ်ကို ကြီးမားလှပါပေတယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်ဖို့တောင် နှစ်နာရီတိတိ အချိန်ယူရတယ်ပေါ့လေ!"
ကျိုးဟွေကျောင်း ၏ စူးရှသောလျှာဖျားနှင့် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သည့် စကားလုံးများကို ကြားရသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကမူ မမှုမခန့်ပင် ရှိနေသည်။ သူမကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆိုဖာပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။
"မိသားစုပိုင် ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုခွဲဝေဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ဟု သူက စကားစလိုက်သည်။ အဓိကအကြောင်းအရင်းကို တည့်တည့်တိုးမေးလိုက်ခြင်းဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် စကားလုံးများဖြင့် အချိန်ဖြုန်းရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က အမွေခွဲဝေမှုစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးရန် သေသည့်တိုင် ငြင်းဆန်ခဲ့သည့် ဟိုမိသားစု၏အကြီးအကဲဖြစ်သူမှာ ယနေ့တွင်မူ ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် စကားစလာလိမ့်မည်ဟု ကျိုးဟွေကျောင်း လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် သူမသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စကားပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငေးနေမိသည်။
"သခင်လေးဟို၊ မစ္စတာဟို မကွယ်လွန်ခင်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အမွေပေးဖို့ ပိုင်ဆိုင်မှုစာရင်း ချန်ထားခဲ့တာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေတဲ့ကိစ္စကို ခင်ဗျားနဲ့ အဒေါ်ကျိုး တို့အကြားမှာပဲ ညှိနှိုင်းရမှာ ဖြစ်ပါတယ်" ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည့် ရှေ့နေကျန်း က ပြောလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ဘေးတွင် ချထားသည့်အိတ်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါက မစ္စတာဟို ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု စာရင်းချုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ပေးပါ။ အဒေါ်ကျိုး နဲ့ ကျွန်တော် ဆွေးနွေးထားတဲ့အတိုင်း နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ အိမ်ခြံမြေတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဒေါ်ကျိုး၊ ဒုတိယသခင်လေးနဲ့ ခင်ဗျားတို့ သုံးဦးစလုံးက တစ်ပုံစီ (၃၀ ရာခိုင်နှုန်း) စီ ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကုမ္ပဏီရှယ်ယာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း မစ္စတာဟို ရဲ့ နာမည်ပေါက် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သုံးပုံတစ်ပုံစီ ခွဲဝေပေးသွားမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် တစ်ဦးချင်းစီက ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းစီ ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်"
ရှေ့နေကျန်း ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက ဤကဲ့သို့ စီစဉ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မတွေးထားခဲ့မိပေ။ ဖခင်၏ပိုင်ဆိုင်မှုထဲမှ သုံးပုံတစ်ပုံကို သူမယူမည်၊ သူမ၏သားက နောက်ထပ်သုံးပုံတစ်ပုံကို ယူမည်၊ စုစုပေါင်း ခြောက်ပုံ (၆၀ ရာခိုင်နှုန်း) ဖြစ်သွားမည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သုံးပုံတစ်ပုံရမည်ဖြစ်သဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် တရားမျှတသယောင် ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် နစ်နာနေသူမှာ သူသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မခွဲဝေရသေးသည့် ကျန်ရှိနေသော တစ်ပုံ (၁၀ ရာခိုင်နှုန်း) ကလည်း ရှိသေးသည်။ သူမက ထိုအပိုင်းကိုပါ အလစ်သုတ်ပြီး ယူလိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတာများလား။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စာရွက်စာတမ်းများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးရင်း စိတ်ထဲမှ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာကို မြင်ရသဖြင့် ကျိုးဟွေကျောင်း ၏မျက်နှာမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။ "ဟိုကိုင်ယွမ်၊ လူတိုင်းက တန်းတူပဲ ရတာလေ! မင်းမှာ နောက်ထပ် ဘာအမြင်တွေ ရှိနေသေးလို့လဲ!"
"ကျွန်တော့်မှာ အမြင်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်စလုံးက ဖခင်ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သုံးပုံတစ်ပုံစီ ယူကြမယ်ဆိုရင် ကျန်နေသေးတဲ့ အပိုင်းကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ထိုမေးခွန်းကြောင့် ကျိုးဟွေကျောင်း ၏မျက်နှာမှာ စိမ်းဖန့်သွားပြီး လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် သူမက ထိုအပိုင်းကိုပါ သူမတစ်ယောက်တည်း ရယူဖို့ ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူမ၏မျက်နှာအမူအရာ မည်မျှရုပ်ဆိုးသွားသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ခင်ဗျားမှာ သုံးပုံတစ်ပုံ ရှိမယ်၊ ဟိုမင်ပေါင် မှာလည်း သုံးပုံတစ်ပုံ ရှိမယ်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းရင် ခြောက်ပုံ ဖြစ်သွားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သုံးပုံပဲ ရမယ်။ မခွဲဝေရသေးတဲ့ ကျန်တဲ့တစ်ပုံကိုတောင် ထည့်မတွက်ထားဘူး။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တရားမျှတတယ်လို့ ခေါ်လို့ရမှာလဲ"
"ငါတို့က လူနှစ်ယောက်လေ၊ ဒါကြောင့် မင်းထက်ပိုရတာက သဘာဝပဲပေါ့!!" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားများကြောင့် သူမ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။
"အင်း၊ လူနှစ်ယောက်ဆိုတော့ ပမာဏက ပိုများတာ သဘာဝပါပဲ။ ခင်ဗျား ဒီလိုပြောမှတော့ ကျွန်တော်လည်း အချိန်အများကြီး မဖြုန်းချင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်က ဖခင်ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုထဲက လေးပုံ (၄၀ ရာခိုင်နှုန်း) ကို ယူမယ်၊ ခင်ဗျားတို့သားအမိကတော့ သုံးပုံစီပဲ ယူကြ။ ကုမ္ပဏီရှယ်ယာတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း ကျွန်တော်က တစ်ဝက်ကို လိုချင်တယ်"
"မင်း... ဟိုကိုင်ယွမ်၊ တစ်လက်မရတော့ တစ်တောင်လိုချင်နေတာလား!"
"ကျိုးဟွေကျောင်း၊ ခင်ဗျားက ဒီပိုင်ဆိုင်မှုအများကြီးကိုပဲ လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က လေးပုံနဲ့ ကုမ္ပဏီရှယ်ယာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ယူမယ်လို့ ခွဲဝေလိုက်ရင်တောင် ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ကျွန်တော်က နစ်နာနေတာပါပဲ။ ပြီးတော့... ကျွန်တော်က ဒီစာချုပ်ကို လက်မှတ်မထိုးဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားရော ကျွန်တော်ရော တစ်ပြားမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှမရဘဲ အကျိုးမဲ့သွားမယ့် အလုပ်ပဲ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လက်မှတ်ထိုးစေချင်တယ်ဆိုရင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆုံးဖြတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ပြီး လက်မှတ်မထိုးဘဲ နေလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့..."
"လက်ခံတယ်!" ကျိုးဟွေကျောင်း သည် ဒေါသကြောင့် သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်..." ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်မှတ်ထိုးထားသော စာချုပ်ကို ရှေ့နေကျန်း ထံ ပေးအပ်ပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ လက်မှတ်ထိုးမယ်လို့ ပြောပြီးပြီလေ! မင်း နောက်ထပ်ဘာလိုချင်သေးတာလဲ?!" အဒေါ်ကျိုး သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"စိတ်လျှော့ပါ၊ စိတ်လျှော့ပါ။ ကျွန်တော်ပြောမယ့်အရာက ပိုင်ဆိုင်မှုခွဲဝေတဲ့ကိစ္စနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး" မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် ထိုအမျိုးသမီး၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဤအမျိုးသမီးကို စိတ်ရူးပေါက်သွားသည်အထိ သို့မဟုတ် သွေးတိုးတက်သွားသည်အထိ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ယခင်ဘဝက ခံစားခဲ့ရသမျှအတွက် လက်စားချေရာ ရောက်သည်ဟု အတွေးပေါက်လိုက်သည်။
"ပြောစမ်း!"
"ဒီအိမ်ကလည်း စာချုပ်ထဲမှာ ပါနေတာပဲ။ တကယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က ဒီအိမ်ရဲ့တစ်ဝက်ကို ရသင့်ပေမဲ့ ကျွန်တော် မလိုချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ထဲက ပစ္စည်းတချို့ကိုတော့ ယူသွားချင်တယ်!" သူကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ဤအိမ်ကို တစ်နေရာချင်းစီ ဖြည်းညှင်းစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးမှုများ စိမ့်ဝင်လာသည်။ ဤအိမ်တွင် သူ၏မိခင်နှင့် ဘိုးဘွားတို့နှင့်အတူ ရှိခဲ့သည့် အချိုမြိန်ဆုံး အမှတ်တရများအားလုံး ရှိခဲ့သော်လည်း ဤနေရာသည် လက်ရှိသူနှင့် မထိုက်တန်တော့ကြောင်း သူသိသည်။
"ယူသွားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းယူသွားမယ့်အရာအားလုံးက ငါ့ရဲ့စစ်ဆေးမှုကို အရင်ခံရမယ်!" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဤအိမ်ကို အမွေမတောင်းတော့ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ဒေါသမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
ကျိုးဟွေကျောင်း က ခွင့်ပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ဆိုဖာပေါ်မှ ချက်ချင်းထလိုက်ပြီး ဒုတိယထပ်ရှိ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
အခန်း (၄)
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စာကြည့်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အနံ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေဆဲဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးက သူမှတ်မိနေသည့်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ သူသည် စားပွဲခုံဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဖခင်၏အရေးကြီးသော စာရွက်စာတမ်းများနှင့် ပစ္စည်းအချို့ တင်ထားသည်။
သူသည် အံဆွဲများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆွဲဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ငွေကြေး သို့မဟုတ် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူရှာနေသည်မှာ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ နှင့် ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းများ ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက သူသည် ဤကိစ္စကြောင့်ပင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် အရာအားလုံးကို အကဲခတ်နေသည်။
စားပွဲ၏အောက်ခြေအံဆွဲထဲတွင် သော့ခတ်ထားသော သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် အံဆွဲထဲမှ သော့ငယ်တစ်ခုကို ရှာဖွေယူလိုက်ပြီး သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သေတ္တာထဲတွင် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ နှင့် ပတ်သက်သော စာရွက်စာတမ်းများနှင့် အချက်အလက်များ ရှိနေသည်။
"နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာတာပဲ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် အခန်းတံခါးဝတွင် အဒေါ်ကျိုး ၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို စောင့်ကြည့်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စာရွက်စာတမ်းများကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ? မင်း ဘာတွေယူနေတာလဲ?" အဒေါ်ကျိုး သည် သံသယမျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အမှတ်တရပစ္စည်းလေးတွေ နည်းနည်းပါးပါးပါ။ အဒေါ်ကျိုး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပုံမပျက်စေဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အဒေါ်ကျိုး သည် သူ့ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီးနောက်မှသာ စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်လုပ်၊ ငါတို့ အောက်မှာ စောင့်နေမယ်"
သူမထွက်သွားသည်နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူသည် စာရွက်စာတမ်းများကို အိတ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်လိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသိထားသည့် အချက်အလက်များအရ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ သည် သာမန်ပိုးကောင်များ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့် ကြီးမားသောဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ကျိုးဟွေကျောင်း နှင့် ဟိုမင်ပေါင် တို့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုမင်ပေါင် ၏မျက်လုံးများတွင် မုန်းတီးမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။
"ဘာတွေယူလာလဲ ပြစမ်း!" ဟိုမင်ပေါင် က အော်ပြောလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိတ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ အထဲတွင် ဖခင်၏ဓာတ်ပုံအချို့နှင့် စာအုပ်အဟောင်းအချို့သာ ပါဝင်သည်။ အဒေါ်ကျိုး သည် အိတ်ကို အပေါ်ယံသာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် လက်ခါပြလိုက်သည်။
"သွားတော့! နောက်တစ်ခါ ဒီကို မလာနဲ့တော့!"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ အေးဆေးစွာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ခြေလှမ်းများမှာ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ သူသည် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ နှင့် ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် အသက်ရှင်သန်ရန်နှင့် အခြေအနေအားလုံးကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။