အခန်း ၄
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထုမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာသွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် အခန်းလယ်တွင် ထိုင်နေသော လူနှစ်ဦးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်သွားသည်။ တစ်ဦးမှာ ကျိုးဟွေကျောင်း ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာမူ ရှေ့နေကျန်း ဖြစ်သည်။
ကျိုးဟွေကျောင်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနှစ်မြို့မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "မင်း နောက်ကျနေပြီ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ဟိုမိသားစု ၏ အနာဂတ်နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်အရေးကြီးသော ဤဆွေးနွေးပွဲတွင် မိမိ၏ အနေအထားကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။
ရှေ့နေကျန်း က စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေသော စာရွက်စာတမ်းများကို စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော လေသံဖြင့် စတင်ပြောဆိုသည်။ "ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ စုဝေးရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဟိုမိသားစုအမွေအနှစ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို အပြီးသတ် ဆွေးနွေးဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။"
သူသည် စာရေးတံ ကို ကိုင်တွယ်လိုက်ပြီး မှင်တံ ဖြင့် စာချုပ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို မှတ်သားလိုက်သည်။ ထိုလုပ်ဆောင်ချက်သည် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသည်။
"ယုတ္တိဗေဒပညာရှင်များကျောင်း ရဲ့ သဘောထားကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ဧကရာဇ်မိသားစု ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အရ ဒီအမွေအနှစ်ကို ဘယ်သူ့လက်ထဲ အပ်နှင်းရမယ်ဆိုတာကို ဒီနေ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ရပါမယ်" ဟု ရှေ့နေကျန်း က ထပ်လောင်းပြောကြားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စားပွဲပေါ်ရှိ မှင်တံ ကို ကြည့်လိုက်ရင်း အတွေးနက်သွားသည်။ သူသည် ဤကိစ္စရပ်တွင် မည်သည့်လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူ့အတွက်မူ ဤသည်မှာ အတိတ်က အမှားများကို ပြင်ဆင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုတိုနှင့် လိုရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးဟွေကျောင်း သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပြတ်သားသော အဖြေကို မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။ သို့သော်လည်း အခြေအနေမှာ ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
ဤအိမ်ရှိ ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ဟိုကိုင်ယွမ် အမှန်တကယ် လိုချင်သည့်အရာ မရှိပါ။ သူ၏မိခင် ကွယ်လွန်သွားစဉ်က သူမ၏ လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် ပုဂ္ဂလိကပိုင်ပစ္စည်းအားလုံးကို သူမကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူ၏အမည်ပေါက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ကျိုးဟွေကျောင်း အနေဖြင့် ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သို့ပင် ကြံစည်ပါစေ သူ စိုးရိမ်မနေပါ။ သူ ဤအခြေအနေကို သတ်မှတ်ချက်အဖြစ် ထားရှိရသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာမှာ ဟိုမိသားစုအမွေအနှစ် ပင် ဖြစ်သည်။
ဟိုမိသားစု ၏ ဘိုးဘေးများသည် စစ်မက်ခေတ်ကာလအတွင်း ယုတ္တိဗေဒပညာရှင်များကျောင်း မှ ကျော်ကြားသော စာပေပညာရှင်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် အခြားသူများအတွက် စာရေးပေးခြင်းနှင့် ကဗျာများ ရောင်းချခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့၏ အရည်အချင်းများသည် ဧကရာဇ်မိသားစု ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရပြီး အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံခဲ့ရကာ နန်းတော်သို့ မင်းမှုထမ်းငယ်အဖြစ် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ကံဇာတာစတင်ခြင်း၏ အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့၏ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်များသည် ကုန်သည်များအဖြစ်လည်း အကိုင်းအခက်ဖြာထွက်ခဲ့ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ပိုမိုများပြားစွာ ရရှိခဲ့ကြသည်။
ဤအကြောင်းအရာများကို နားလည်နိုင်လောက်သည့် အရွယ်ရောက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏အဘိုးသည် မိသားစုသမိုင်းကြောင်းကို သူ့အား ပြောပြခဲ့ပြီး ဟိုမိသားစု ၏ အမွေခံဖြစ်သည့်အတွက် မိမိ၏ အမြစ်တွယ်ရာကို မမေ့လျော့ရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဘိုး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူသည် စာရေးတံပညာကို သင်ယူခဲ့ရပြီး အဘိုးကွယ်လွန်ပြီးနောက်မှသာ လေ့ကျင့်မှုကို တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏အဘိုးက မိသားစု၏ အမွေအနှစ်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသော စာရေးတံ အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မမေ့ခဲ့ပေ။ သူ၏ဖခင်မှာ တစ်ဦးတည်းသောသား ဖြစ်သည့်အတွက် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာရေးတံ ကို ဖခင်၏ စာကြည့်ခန်းတွင် သိမ်းဆည်းထားကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်။ သူသည် ရှေးယခင်က ထိုစာရေးတံကို အသုံးပြု၍ စာရေးလေ့ကျင့်ဖူးသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။
သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ထိုစာရေးတံမှာ ဝါးနှင့် အမည်းရောင်ဆံမျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တန်ဖိုးကြီးလှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့်ဖြစ်မှန်းမသိ၊ သူ၏စိတ်က ထိုအမွေအနှစ်ကို ယူဆောင်သွားချင်စိတ်မှလွဲ၍ ဘာမျှမတွေးနိုင်တော့ပေ။ ထိုအရာကို ရရှိရန်အတွက် ဤအိမ်ကို သူ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်တစ်ဝက်ကိုပင် လဲလှယ်ပေးရမည်ဆိုလျှင်လည်း သူ ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။
ဖခင်၏ စာကြည့်ခန်းကို အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက်တွင်မှ စာအုပ်စင်အောက်ရှိ ဗီရိုထောင့်တစ်နေရာမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးကို ဟိုကိုင်ယွမ် တွေ့ရှိသွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ရှိနေသည်မှာ သူယူဆောင်သွားလိုသည့် စာရေးတံ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ စာရေးတံ၏ အချောင်းမှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးနေသည်။ ကျိုးသွားပုံကို ကြည့်ရလျှင် ပြုတ်ကျ၍ အက်ကွဲသွားခြင်း ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ စာရေးတံ၏ ထိပ်ဖျားမှာလည်း ပြဲထွက်နေပြီး အချောင်းကျိုးသွားသည့်အချိန်က အမွေးများစွာ ကျွတ်ထွက်သွားကာ သေတ္တာထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။
ဤစာရေးတံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ဖခင်မှာ ဤမိသားစုအမွေအနှစ်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် သက်ပြင်းအသာချကာ သစ်သားအပိုင်းအစများကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဟိုမိသားစု ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ဘိုးဘေးတို့ရဲ့ သွန်သင်ချက်တွေကို လိုက်နာသွားမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုလိုမျိုး သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ရောက်နေပါစေဦး၊ ဒီအမွေအနှစ်ကိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး!"
ဟိုကိုင်ယွမ် ထိုသို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ချိန်တွင်ပင် စာရေးတံကို ပွတ်သပ်နေသည့် သူ၏လက်ချောင်းကို ဝါးအချောင်းပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းတစ်ခုခုက စူးဝင်သွားသဖြင့် ရုတ်တရက် နာကျင်သွားရသည်။ လက်ချောင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဖျားတွင် သွေးစက်တစ်ခု ထွက်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သွေးစက်ကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သစ်သားသေတ္တာကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သေတ္တာကို အပြီးသတ်မပိတ်မီ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် စာရေးတံပေါ်ရှိ သွေးစက်နှင့် အချောင်းပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းရှည်ကြီးမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားသည်ကို သူ လုံးဝသတိမထားမိလိုက်ပေ။
ကျိုးဟွေကျောင်း သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ထဲရှိ သစ်သားသေတ္တာကို မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သေတ္တာအဖုံးကို သူမ လက်လှမ်းမီသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆွဲယူလိုက်သည်။ အတွင်းရှိ ကျိုးနေသော စာရေးတံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မင်း အဲဒါကို ယူသွားလို့ရတယ်။"
ဤကျိုးနေသော စာရေးတံမှာ ဟိုမိသားစုအမွေအနှစ် ဖြစ်နေသည်ကို ကျိုးဟွေကျောင်း သိရှိထားသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် ၎င်းမှာ ငွေကြေးတန်ဖိုး အလွန်ကြီးမားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သောကြောင့် မိသားစုအတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ၎င်းကို တိတ်တဆိတ် ယူဆောင်သွားကာ ပစ္စည်းတန်ဖိုးဖြတ်ကျွမ်းကျင်သူထံ ပြသခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ တန်ဖိုးမရှိသည့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဒေါသထွက်ကာ ထိုနေရာမှာပင် မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာမှ ကျိုးသွားခြင်းဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအမှိုက်ပုံနှင့်တူသော ပစ္စည်းမှာ မိသားစု၏ အမွေအနှစ်ဖြစ်နေသေးသဖြင့် သူမသည် ၎င်းကို သေတ္တာထဲပြန်ထည့်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်းရှိ အမှောင်ဆုံးနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ခင်ပွန်းမှာလည်း အမွေအနှစ်ကို စိတ်မဝင်စားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် စာအုပ်စင်များကို ရှင်းလင်းသည့်အခါတိုင်း သေတ္တာကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း ဘယ်သောအခါမှ မဖွင့်ကြည့်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် စာရေးတံ ကျိုးနေသည်ကို သူ ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ရဘဲ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။
ကျိုးဟွေကျောင်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ခွင့်ပြုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့နေကျန်း ကမ်းပေးသော မှင်တံ ကို ယူကာ စာချုပ်ပေါ်တွင် သူ၏အမည်ကို အမြန်ပင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။
"ရှေ့နေကျန်း၊ ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် အကူအညီတောင်းရမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ကျန်ပါသေးတယ်။"
"ပြောပါ၊ ဟိုကိုင်ယွမ်။"
"ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ၊ ကျွန်တော် အဲဒါတွေကို ရောင်းချချင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့်..."
"ဘာ! မင်းရဲ့ 30% ရှယ်ယာတွေကို ရောင်းထုတ်ပစ်မလို့လား? မင်း..." ဘေးမှ နားထောင်နေသော ကျိုးဟွေကျောင်း ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။
“မင်းက တကယ်ပဲ ရူးနေတာလား။ ဒီရှယ်ယာတွေက ငါတို့မိသားစုရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရှိတဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ။ အဲဒါတွေကို ရောင်းထုတ်လိုက်ရင် ငါတို့မှာ ဘာကျန်တော့မှာလဲ။”
ကျိုးဟွေကျောင်း ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။ သူမသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာကာ စားပွဲကို လက်ဖြင့် အားပါးတရ ထောက်လိုက်သည်။
“ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်းစဉ်းစားဦး။ အခုလို အချိန်မျိုးမှာ ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ရောင်းချတယ်ဆိုတာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ မင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ အမွေအနှစ်ကို ရလိုက်တာနဲ့တင် မင်းက အရာအားလုံးကို မေ့သွားတာလား။”
ရှေ့နေကျန်း က သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ တင်းမာမှုကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို စားပွဲပေါ်တွင် စနစ်တကျ ပြန်စီလိုက်သည်။ သူက ကြားဝင်စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် က လက်ကာပြလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ကျိုးဟွေကျောင်း ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အားငယ်မှုများ မရှိတော့ဘဲ ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်နေသည်။
“ကျိုးဟွေကျောင်း၊ ဒီ ရှယ်ယာတွေက ဟိုမိသားစု နဲ့ ပတ်သက်နေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ရှယ်ယာတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး။ ပြီးတော့... ကျွန်တော် ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပြီးသားပါ။”
သူသည် ရှေ့နေကျန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ရှေ့နေကျန်း၊ ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်း ဆက်လုပ်လို့ ရပါသလား။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေက ဘယ်လောက်ကြာမလဲ။”
ရှေ့နေကျန်း မှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“လုပ်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါက ကုမ္ပဏီရဲ့ အခြေအနေကို အများကြီး သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မယ်။ မင်း သေချာစဉ်းစားပြီးမှ လုပ်သင့်တယ်။”
“ကျွန်တော် သေချာပြီးသားပါ။”
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားနေသည်။ သူသည် ကျိုးဟွေကျောင်း ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ပခုံးပေါ်သို့ လွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ထိုကျိုးနေသော စာရေးတံ နှင့် ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသည်။
သူသည် ရှေ့နေကျန်း အား ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ကျိုးဟွေကျောင်း က သူ့နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟိုကိုင်ယွမ်! မင်း ဒီနေ့ ထွက်သွားရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့!”
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခြေလှမ်းမရပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် တံခါးပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါက ကျွန်တော် အလိုချင်ဆုံး အရာပဲ။”
ထိုစကားကြောင့် ကျိုးဟွေကျောင်း သည် ဒေါသဖြင့် အသက်ရှူမဝ ဖြစ်သွားရပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဖိုင်တွဲကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ရှေ့နေကျန်း ကတော့ သက်ပြင်းချရင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဤအပိုင်းတွင်မူ အထူးသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်အခြေအနေသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်၍ ပြတ်သားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ကျိုးဟွေကျောင်း ၏ မည်သည့်ခြိမ်းခြောက်မှု သို့မဟုတ် ဒေါသအမျက်ဒေါသကိုမဆို လုံးဝဂရုစိုက်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
အခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။ ရှေ့နေကျန်း သည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို သိမ်းဆည်းရင်း အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ကျောတွင်လွယ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျိုးဟွေကျောင်း မှာမူ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက်မူ ဤနေရာသည် ဟိုမိသားစု နှင့် ဆက်နွယ်နေသည့် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် ထိုကွင်းဆက်များမှ လွတ်မြောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟိုမိသားစုအမွေအနှစ် နှင့် ပတ်သက်သည့် နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကိုသာ အာရုံစိုက်ထားသည်။ ထို စာရေးတံ သည် ရိုးရှင်းသော အမွေအနှစ်တစ်ခုထက် ပိုမို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေကြောင်း သူ ခံစားနေရသည်။
သူ အခန်းပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျိုးဟွေကျောင်း ၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိပေ။ သူသည် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ "အဲဒါက ကျွန်တော် အလိုချင်ဆုံး အရာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤစကားသည် ကျိုးဟွေကျောင်း အတွက်သာမက ရှေ့နေကျန်း အတွက်ပါ အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဆောက်အအုံပြင်ပသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လေပြေညင်းက သူ့မျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ဟိုမိသားစုအမွေအနှစ် သည် ယခုအခါ သူ့အတွက် အဖိုးတန်ဆုံးအရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယုတ္တိဗေဒပညာရှင်များကျောင်း နှင့် ဧကရာဇ်မိသားစု တို့၏ ရှုပ်ထွေးလှသော ကမ္ဘာကြီးတွင် သူသည် မိမိ၏ လမ်းကြောင်းကို စတင်ဖော်ဆောင်တော့မည်ဖြစ်သည်။
အဆောက်အအုံပြင်ပသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လေပြေညင်းတို့က [[ဟိုကိုင်ယွမ်]] ၏ မျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည့် [[ဟိုမိသားစုအမွေအနှစ်]] သည် ယခုအခါတွင် သူ့အတွက် အဖိုးတန်ဆုံးအရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ [[ယုတ္တိဗေဒပညာရှင်များကျောင်း]] နှင့် [[ဧကရာဇ်မိသားစု]] တို့၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အာဏာစက်များ၊ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းကို စတင်ဖော်ဆောင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပေါ့ပါးနေသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကာလများစွာက သူ ခံစားခဲ့ရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ၊ [[ဟိုမိသားစု]] ၏ ဩဇာအောက်တွင် အသက်ရှူရ ကြပ်ခဲ့ရသည့် အကျဉ်းတန်သော ဘဝမှ သူ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသည့် [[စာရေးတံ]] နှင့် [[မှင်တံ]] တို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက် ဤခရီးမှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။